Οι δύο Βρετανίδες τουρίστριες στεκόντουσαν κάτω από τον ήλιο, περιμένοντας το λεωφορείο .Κοιτούσαν το ρολόι τους, την πινακίδα, και πάλι το ρολόι. Ο χρόνος περνούσε και καμία ένδειξη ζωής από το πολυπόθητο δρομολόγιο.
Απελπισμένες, κατέφυγαν στο κινητό τους αναζητώντας πληροφορίες online.
Το πιο πιθανό είναι πως, απογοητευμένες από την πολύωρη αναμονή και την έλλειψη ενημέρωσης, οι δύο Βρετανίδες τουρίστριες αναγκάστηκαν τελικά να χρησιμοποιήσουν ταξί για τη μεταφορά τους στο Αργοστόλι.
Μια λύση που, αν και άμεση, επιβαρύνει σημαντικά το κόστος μετακίνησης για τον επισκέπτη και ταυτόχρονα αποτυπώνει την έλλειψη ενός αξιόπιστου δημόσιου συγκοινωνιακού δικτύου – ιδιαίτερα σε έναν τόπο που στηρίζει την οικονομία του στον τουρισμό.
Σίγουρα, η δρομολόγηση της γραμμής του αεροδρομίου μπορεί να μην θεωρείται βιώσιμη την περίοδο αυτή, όμως η εμπειρία που βίωσαν οι δύο Βρετανίδες τουρίστριες σίγουρα δεν ήταν η καλύτερη. Αντί για μια ευχάριστη αρχή στις διακοπές τους, ήρθαν αντιμέτωπες με σύγχυση, αναμονή και τελικά αναγκαστική επιβάρυνση με ταξί.
Το ερώτημα παραμένει: θα θελήσουν να ξαναέρθουν Απρίλη μήνα στην Κεφαλονιά; Η απάντηση ίσως κρύβεται στο πόσο σοβαρά θα ληφθούν υπόψη τέτοιες εμπειρίες από τους αρμόδιους. Γιατί ο ποιοτικός τουρισμός δεν χτίζεται μόνο με όμορφα τοπία, αλλά και με λειτουργικές υποδομές και συνέπεια.
