Ο ρόλος του ιερέα δεν είναι να ρίχνει δυναμιτάκια ή κροτίδες την ώρα της Ανάστασης. Η στιγμή αυτή δεν είναι πανηγύρι, ούτε θέαμα.
Είναι μια ιερή, κατανυκτική ώρα, που καλεί σε προσευχή, σε ταπείνωση και πνευματική εγρήγορση. Ο ιερέας είναι εκεί για να φωτίσει τις ψυχές, όχι τον ουρανό. Για να διαδώσει το «Χριστός Ανέστη» με σοβαρότητα και αγάπη, κι όχι με θόρυβο και εντυπωσιασμούς.
Ο ρόλος του ιερέα είναι ιερός: να μεταδώσει το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης με κατάνυξη, προσευχή και σεβασμό προς το Ιερό Μυστήριο. Να εμπνεύσει πίστη, ελπίδα και πνευματική ανάταση στους πιστούς, σε μια από τις πιο σημαντικές στιγμές της Ορθόδοξης Πίστης.
Φανταστείτε να γινόταν ατύχημα εκείνη τη στιγμή… Τότε όλοι θα έψαχναν ευθύνες. Θα κατέκριναν τη χρήση κροτίδων και φωτοβολίδων, θα μιλούσαν για απερίσκεπτες πράξεις, για έλλειψη σεβασμού και ασφάλειας. Θα έλεγαν «πού ήταν η πρόνοια;», «πώς το επέτρεψαν αυτό;», «γιατί δεν υπήρξε πρόληψη;».
Όμως τότε θα ήταν αργά. Ο ιερέας, ως πνευματικός καθοδηγητής, δεν πρέπει να γίνεται μέρος του κινδύνου, αλλά φως και παράδειγμα για τον κόσμο.
Όταν ο ιερέας, που είναι πρόσωπο σεβαστό και παράδειγμα για τους πιστούς, ειδικά για τα παιδιά, καταφεύγει σε τέτοιες ενέργειες, τι μήνυμα περνά; Ότι η Ανάσταση είναι πανηγύρι με θόρυβο και θέαμα;
Τα παιδιά παρατηρούν και μιμούνται. Αν δουν τον ιερέα να ανάβει δυναμιτάκια, θα το θεωρήσουν αποδεκτό, ίσως και “cool”. Κι έτσι, το μήνυμα της Ανάστασης –της αγάπης, της ειρήνης, της νίκης κατά του θανάτου– χάνεται μέσα στον θόρυβο και την απερισκεψία. Δεν είναι αυτός ο ρόλος της Εκκλησίας. Δεν είναι αυτό το πνεύμα της Ανάστασης.
