Έφυγε ένας άνθρωπος που δεν ήταν μόνο ιερέας με ράσο, αλλά ποιμένας με ψυχή. Από εκείνους που δεν μιλούν μόνο από τον άμβωνα, αλλά και από την καρδιά τους. Που δεν περιορίζονται στο λειτουργικό καθήκον, αλλά μοιράζονται το βάρος και τη χαρά της κοινότητας. Που δεν κλείνονται στο ιερό, αλλά περπατούν δίπλα μας, σιωπηλά, ουσιαστικά, με σεβασμό και αγάπη.
Ήταν άνθρωπος της προσφοράς. Ήξερε να ακούει, να συμπονά, να παρηγορεί. Δεν του έδινε αξία το σχήμα, αλλά το ήθος. Δεν ζητούσε τιμές, αλλά έδινε παρουσία. Δεν επέβαλλε την πίστη – την ενσάρκωνε.
Η Κεφαλονιά έχασε έναν λαϊκό ιερέα του μόχθου και της απλότητας. Έναν αγωνιστή της ζωής, έναν άνθρωπο της διπλανής πόρτας που φορούσε ράσο, αλλά περπατούσε πάντα με ταπεινότητα και φως ανάμεσά μας.
Ο παπά-Νικόλας δεν ήταν ιερέας μόνο της εκκλησίας – ήταν της καρδιάς μας. Δεν ύψωσε ποτέ τη φωνή, αλλά τη στάση ζωής του. Δεν επιδίωξε αξιώματα, αλλά υπηρέτησε με πίστη και ανθρωπιά τον συνάνθρωπο. Λειτουργούσε με λόγο καθαρό, βλέμμα ήσυχο και παρουσία που στήριζε.
Στις χαρές και στις λύπες, ήταν εκεί. Με λόγια αληθινά και μια καλοσύνη που δεν υποκρινόταν, αλλά θεράπευε. Στάθηκε πατέρας, φίλος, συμπαραστάτης. Η μορφή του, λιτή και φωτεινή, θα μείνει χαραγμένη στις ψυχές όσων είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν.
Ήσουν ένας ιερέας που όλοι αγάπησαν — γιατί πρώτα απ’ όλα ήσουν Άνθρωπος.
Άνθρωπος αληθινός, του μόχθου και της εργατικότητας, με ευλογημένη ψυχή και αγάπη που ανέβλυζε αβίαστα από την καρδιά σου. Δεν χρειαζόσουν λόγια μεγάλα — η παρουσία σου μιλούσε από μόνη της. Η μορφή σου, η απλότητά σου, η γαλήνη σου, θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στη μνήμη μου.
Η απώλειά του αφήνει κενό. Όμως η μνήμη του γεμίζει φως.Γιατί ορισμένοι άνθρωποι, όταν φεύγουν, δεν χάνονται. Μεταμορφώνονται σε ευλογία. Σε ανάμνηση που γαληνεύει, σε παράδειγμα που καθοδηγεί.
Καλό ταξίδι στο ΦΩΣ, παπά-Νικόλα.
Η ευχή σου να μας συνοδεύει.
