Από την επόμενη Τετάρτη 30.7 και για το πρώτο δεκαήμερο του Αυγούστου στο χώρο του Ιδρύματος Βεργωτή στα Κουρκουμελάτα, το Ίδρυμα και το Κοργιαλένειο Μουσείο διοργανώνουν έκθεση αφιέρωμα στην αξέχαστη Ντιάνα Αντωνακάτου, που θα πλαισιωθεί και με διαλέξεις ( στις 8.8 θα έχω τη χαρά να μιλήσω κι εγώ).
Νιώθω τόσο τυχερός που γνώρισα την Ντιάνα όταν γύρισα στο νησί, αυτήν την απίστευτα ζωντανή και “χρωματιστή” γυναίκα που έμοιαζε να το έχει σκάσει από παραμύθι και που τα καλοκαίρια το σπίτι της στα Βιλλατώρια οι εκθέσεις της συγκέντρωναν κυριολεκτικά όλο τον κόσμο… από όλους εμάς τους απλούς φιλότεχνους που θαυμάζαμε το έργο της μέχρι κορυφαίους ανθρώπους του πολιτισμού και του πνεύματος… σε μια μίξη μοναδική.
Μου λείπει πολύ η Ντιάνα… όπως μου λείπουν κι όλοι εκείνοι οι τόσο σημαντικοί Κεφαλονίτες που γνώρισα έστω στα τελευταία χρόνια της ζωής τους. Ο Γεράσιμος Πεντόγαλος, ο ΑγγελοΔιονύσης Δεμπόνος, ο Σπύρος Λουκάτος, ο Γιώργος Αλισανδράτος, ο Μαρίνος και η Ελένη Κοσμετάτου και ο κινητήριος μοχλός των πάντων Γεράσιμος Σταματάτος…μια “σχολή” ανθρώπων που καθόρισαν την πνευματική ζωή του τόπου μετά τους σεισμούς, που κυριολεκτικά την ξαναέχτισαν από τα ερείπια.
Πολλές φορές νιώθω πως το 2000 που γύρισα στο νησί βρήκα μια άλλη Κεφαλονιά από τούτη που ζω τώρα, όσον αφορά την πνευματική της ζωή. Εκείνη η Κεφαλονιά ομολογώ πως μου άρεσε περισσότερο… νιώθω πως υπήρχε περισσότερη ουσία και λιγότερο φαίνεσθαι, περισσότερη γνώση και λιγότερη φανφάρα… Αλλά μάλλον κι εγώ γερνάω και νιώθω σιγά σιγά σαν να μη χωράω στη νέα πραγματικότητα. Μπορεί τελικά εγώ να έχω το πρόβλημα…
