Στον Αθέρα, εκεί όπου η γη καιγόταν, όπου ο ουρανός σκέπαζε τον τόπο με καπνό και στάχτη, ένα μικρό θαύμα γεννήθηκε μέσα στην καταστροφή.
Μια χελωνίτσα, μικρή και εύθραυστη, προχώρησε αργά, σαν να πάλευε με το ίδιο το πεπρωμένο της.
Στον Αθέρα, η γη φλεγόταν.
Δέντρα, θάμνοι, φωλιές, όλα γίνονταν στάχτη μέσα σε μια ανάσα φωτιάς.
Ο τόπος έμοιαζε με κόλαση, όπου η ανθρώπινη θηριωδία και η μανία της φύσης συναντιόνταν για να αφανίσουν κάθε ίχνος ζωής.
Κι όμως, εκεί, ανάμεσα στις φλόγες και τις στάχτες, μια μικρή χελωνίτσα βάδιζε αργά.
Ένα πλάσμα τόσο μικρό, σχεδόν αόρατο μέσα στον χαλασμό, έδινε τον δικό του αγώνα να φτάσει στο ποτάμι – να σωθεί, να συνεχίσει την αιώνια διαδρομή της ζωής.
Πριν χαθεί στην πύρινη λαίλαπα, βρέθηκαν κοντά της εθελοντές κι ένας αστυνομικός, ο Σωκράτης Μπεκιάρης.
Με χέρια που αντίκρισαν την καταστροφή και όμως διάλεξαν τη στοργή, την πήραν κοντά τους, την κράτησαν απαλά, σαν να κουβαλούσαν όλη την ελπίδα αυτού του τόπου.Χέρια που δεν φοβήθηκαν τη φωτιά, μα κράτησαν με στοργή το μικρό πλάσμα, σαν να προστάτευαν όλο το νόημα της ζωής.Η εικόνα της χελωνίτσας στα χέρια τους, μέσα στο φλεγόμενο τοπίο, ήταν συγκλονιστική.
Ένα μικρό καβούκι έγινε φάρος αντίστασης.
Ένα μικρό ζώο έγινε η φωνή της φύσης που επιμένει να ζει, όσο κι αν ο άνθρωπος την πληγώνει.
Στην αγκαλιά τους, η χελωνίτσα έγινε σύμβολο ελπίδας. Ένα μήνυμα πως η φύση, ακόμα κι όταν την πληγώνει η ανθρώπινη αδιαφορία ή η μανία της φωτιάς, βρίσκει τρόπο να επιμένει.
Κι εκεί, στις φλόγες που αφάνιζαν τα πάντα, ένα μικρό καβούκι έλαμψε σαν φάρος. Ένα βήμα προς το ποτάμι, ένα βήμα προς τη ζωή.
Γιατί μέσα στη στάχτη, πάντα θα υπάρχει μια σπίθα που αντιστέκεται.
Και η μικρή χελωνίτσα του Αθέρα μας θύμισε ότι η ελπίδα δεν σβήνει ποτέ.
