Μια βαθιά ανθρώπινη και συγκινητική ανάρτηση από τον Μάκη Νεόφυτο για την εκλιπούσα καθηγήτριά του, Ευαγγελία Λυκούδη, τη θεολόγο που σημάδεψε με την καλοσύνη, την καλλιέργεια και την αγάπη της για τους μαθητές της μια ολόκληρη γενιά.
Με ζωντανές αναμνήσεις από τα μαθητικά του χρόνια στο Γυμνάσιο Κεραμιών, ο Μάκης Νεόφυτος σκιαγραφεί μια δασκάλα που δεν περιορίστηκε στα θρησκευτικά βιβλία, αλλά άνοιξε παράθυρα στον κόσμο, φέρνοντας εικόνες και πολιτισμό μέσα στην τάξη — από το Λούβρο μέχρι τη Νίκη της Σαμοθράκης και τη Μόνα Λίζα.
Με το γνώριμο χαμόγελο και τη σεμνή της παρουσία, η Ευαγγελία Λυκούδη έμεινε μέχρι τέλους παράδειγμα ήθους και αφοσίωσης.
Η ανάρτηση του Μάκη Νεόφυτου είναι ένα μικρό, αλλά αληθινό μνημόσυνο καρδιάς σε μια γυναίκα που τίμησε με τη ζωή και το έργο της την εκπαίδευση και την Κεφαλονιά.
H ανάρτηση του Μάκη Νεοφύτου :
Αντίθετα με τους περισσότερους ανθρώπους, ποτέ δεν νοστάλγησα τα σχολικά μου χρόνια. Ιδιαίτερα εκείνα τα χρόνια του Δημοτικού σχολείου που πάντα σκοτεινιάζουν την σκέψη μου. Μα και τα υπόλοιπα χρόνια σε Γυμνάσιο και Λύκειο ποτέ μα ποτέ δεν τα νοστάλγησα.
Θυμάμαι με αγάπη συμμαθητές και Δασκάλους μα μέχρι εκεί.
Χθες έμαθα για το ταξίδι στη αιωνιότητα μιας καθηγήτριάς μου στο Γυμνάσιο Κεραμειών. Της Ευαγγελίας Λυκούδη. Στις Κεραμειές εκείνα τα χρόνια, αρχές δεκαετίας του εβδομήντα, οι καθηγητές ήταν αυστηροί – πολύ πιο αυστηροί από τα άλλα σχολεία- αλλά όλοι τους Υπέροχοι Άνθρωποι – Δάσκαλοι.
Η Ευαγγελία η Λυκούδη, η Θεολόγος ήταν ο Άνθρωπος που πάντα με χαμόγελο μας πλησίαζε και αντιμετώπιζε με αξιοθαύμαστη ηρεμία κάθε περίεργη εφηβική μας συμπεριφορά.
Δεν περιοριζόταν μόνο στην διδασκαλία των θρησκευτικών. Είχε την επιμέλεια και αναλάμβανε και την σκηνοθεσία των σχολικών μας παραστάσεων στις εθνικές γιορτές.
Κατά καιρούς επισκεπτόταν κάποια αδερφή της που έμενε στην Γαλλία και όταν επέστρεφε έφερνε μαζί της λευκώματα, καρτ ποστάλ, σλάιτς και φωτογραφίες από το Μουσείο του Λούβρου. Τα αγόραζε η ίδια για να τα φέρει να μας τα δείξει. Έκανε το μάθημα και χρησιμοποιούσε όσα κουβαλούσε μαζί της από το ταξίδι της. Μέσα από τα δικά της σλάιτς πρωτοείδα την Νίκη στης Σαμοθράκης, την Αφροδίτη της Μήλου, την Μόνα Λίζα, Την Ελευθερία να οδηγεί τον Λαό του Ντελακρουά. Πόσα και πόσα δεν είχαμε δει από μια γυναίκα που νοιαζόταν για τους μαθητές της.
Περνούσε από το μαγαζί μας συχνά. Τα τελευταία χρόνια με το μπαστουνάκι της. Δεν δεχόταν καλύτερη τιμή. «Δεν σε έμαθε καλά μαθηματικά η Λιοσάτου (η μαθηματικός )» μου έλεγε.
«Κυρία Ευαγγελία ακόμα θυμάμαι απ΄έξω τον Ύμνο της Αγάπης και τον πεντηκοστό ψαλμό» της έλεγα. Χαμογελούσε και με εκείνη την χαρακτηριστική ηρεμία της, «με βρίζεις από μέσα σου Γεράσιμε;»
Την περασμένη εβδομάδα οδηγώντας στη λεωφόρο Βεργωτή την είδα από μακριά να ετοιμάζεται να διασχίσει το δρόμο απέναντι από το σπίτι της. Με το μπαστούνι της με πολύ αργό βήμα και σκυμμένο κεφάλι. Έκοψα ταχύτητα και σταμάτησα στην μέση του δρόμου αρκετά πιο μακριά της να εμποδίσω άλλα αυτοκίνητα να περάσουν. Όταν ανέβηκε στο απέναντι πεζοδρόμιο συνέχισα την πορεία μου.
Ήταν η τελευταία φορά που την είδα.
Καλό σου ταξίδι, θα σε θυμάμαι πάντα με αγάπη.
