Ο Τεττέη, με λόγια που αγγίζουν βαθιά, ανοίγει μια προσωπική σελίδα της ζωής του και μιλά για τη μεγαλύτερη αξία, το πιο σταθερό σημείο αναφοράς του: τη μητέρα του. «Το μόνο που θέλω είναι να κάνω χαρούμενη και περήφανη τη μητέρα μου» λέει, και μέσα σε αυτή τη φράση χωράει ολόκληρη η διαδρομή του, ο αγώνας, οι θυσίες και η αφοσίωση που τον καθόρισαν.
Η μητέρα του δεν υπήρξε απλώς μια γονική φιγούρα· υπήρξε φως σε σκοτεινούς καιρούς, πυξίδα όταν όλα έμοιαζαν αβέβαια, δύναμη όταν ο δρόμος ήταν δύσκολος. Με τις δικές της στερήσεις του άνοιξε δρόμους, με τη δική της πίστη τον κράτησε όρθιο, με τη δική της αγάπη του έμαθε τι σημαίνει να παλεύεις χωρίς να χάνεις την ανθρωπιά σου.
Ο Τεττέη κουβαλά στις πλάτες του όχι μόνο τα δικά του όνειρα αλλά και τις σιωπηλές προσδοκίες εκείνης που στάθηκε δίπλα του από το πρώτο βήμα. Η περηφάνια της είναι για εκείνον το μεγαλύτερο βραβείο, ο ύψιστος στόχος. Δεν χρειάζεται τίτλους, διακρίσεις ή χειροκροτήματα. Για εκείνον, ο μεγαλύτερος έπαινος είναι ένα χαμόγελο της μητέρας του, μια ματιά που του λέει ότι άξιζαν όλα τα βήματα, οι κόποι, τα ξενύχτια, οι αγωνίες.
Μιλώντας για εκείνη, ο Τεττέη αναδεικνύει κάτι βαθύτερο: τη δύναμη της οικογένειας, την αξία της αγάπης που χτίζεται με συνέπεια και θυσίες, την ευγνωμοσύνη προς τον άνθρωπο που, όσο ψηλά κι αν φτάσεις, πάντα θα αποτελεί το πιο σταθερό θεμέλιο. Η μητέρα του είναι ο λόγος που προσπαθεί, η αιτία που επιμένει, η πηγή που τον γεμίζει με ψυχική δύναμη.
Και όσο συνεχίζει να προχωρά, ένα πράγμα μένει αμετάβλητο μέσα του: η βαθιά του ανάγκη να της αποδείξει πως όλα όσα έκανε εκείνη για εκείνον, έπιασαν τόπο. Πως το παιδί της έγινε ο άνθρωπος που εκείνη ονειρεύτηκε. Και αυτό είναι ίσως το πιο όμορφο, το πιο συγκινητικό ταξίδι που μπορεί να διανύσει ένας άνθρωπος.
