Αργοστόλι, μια πρωτεύουσα που παλεύει με τη χειμωνιάτικη εγκατάλειψη
Παρασκευή βράδυ, 21 Νοεμβρίου, λίγο μετά τις 8. Το Αργοστόλι έμοιαζε περισσότερο με μια πόλη φάντασμα παρά με την πρωτεύουσα της Κεφαλονιάς. Οι δρόμοι άδειοι, ο κεντρικός πεζόδρομος —το άλλοτε ζωντανό Λιθόστρωτο— σχεδόν ερημωμένος. Μόλις λίγοι άνθρωποι κινούνταν διστακτικά, σε μια ατμόσφαιρα που θύμιζε περισσότερο μικρή επαρχία ξεχασμένη από τον χρόνο, παρά ένα νησιωτικό κέντρο που θα έπρεπε να αποτελεί σημείο αναφοράς.
Στην κεντρική πλατεία η εικόνα ακόμη πιο αποκαρδιωτική. Τα περισσότερα μαγαζιά κλειστά όσα παρέμεναν ανοιχτά είχαν μέσα ελάχιστους θαμώνες. Η πόλη έδειχνε να μην έχει παλμό, να μην έχει ρυθμό, να μην έχει ζωή. Καμία εκδήλωση, καμία πολιτιστική δραστηριότητα, καμία επιλογή για τη νεολαία, τους εργαζόμενους, τις οικογένειες που περιμένουν το τέλος της εβδομάδας για να πάρουν μια ανάσα.
Το Δημοτικό Θέατρο κλειστό και σκοτεινό. Ένα σινεμά… ανύπαρκτο. Χώροι δημιουργίας, ψυχαγωγίας, κοινωνικής συνεύρεσης απουσιάζουν. Και το χειρότερο: αυτή η εικόνα δεν είναι εξαίρεση. Έχει γίνει η νέα «κανονικότητα» του χειμώνα στο Αργοστόλι.
Πώς μπορεί ένας νέος να επιλέξει να ζήσει σε μια πόλη χωρίς ζωή;
Πώς ένας νέος επιστήμονας να επιστρέψει στον τόπο του, όταν η καθημερινότητά του περιορίζεται σε μια μουντή, ερημική πραγματικότητα;
Πώς θα προσελκύσουμε ψηφιακούς νομάδες, ανθρώπους που αναζητούν ποιότητα ζωής, κουλτούρα, δραστηριότητες, ανοιχτές επιλογές;
Η Κεφαλονιά δεν ήταν έτσι. Το Αργοστόλι δεν ήταν έτσι. Υπήρχε κίνηση, υπήρχε πολιτισμός, υπήρχε ζωή, υπήρχε ανάγκη δημιουργίας. Σταδιακά, όμως, τα τελευταία χρόνια, η κατάσταση χειροτερεύει. Ο χειμώνας αντί να είναι μια περίοδος εσωτερικής ζωής και ανάπτυξης, μετατρέπεται σε εποχή εγκατάλειψης.
Αν θέλουμε να μιλάμε για επιστροφή νέων, για ανάπτυξη, για προοπτική, πρέπει να ξαναδώσουμε στην πόλη τον παλμό της. Να δημιουργηθούν χώροι πολιτισμού και ψυχαγωγίας, να στηριχθούν νέες δράσεις, να υπάρξει πραγματική βούληση για να γίνει το Αργοστόλι ζωντανό και ανθρώπινο — όχι μόνο το καλοκαίρι, αλλά και τον χειμώνα.
Γιατί μια πόλη που δεν ζει τον χειμώνα, δεν μπορεί να ελπίζει το καλοκαίρι.
