Παρασκευή βράδυ στο Αργοστόλι. Η πόλη που θα έπρεπε να αποτελεί το ζωντανό κέντρο της Κεφαλονιάς, παρουσιάζει εικόνα εγκατάλειψης και πολιτιστικής ερήμωσης. Το Δημοτικό Θέατρο παραμένει κλειστό και σκοτεινό, σαν κέλυφος ενός παρελθόντος που κάποτε υποσχόταν ζωή, δημιουργία και δραστηριότητα. Ένας χώρος που θα μπορούσε να φιλοξενεί θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, διαλέξεις και –κυρίως– κινηματογραφικές προβολές, μένει βουβός, ανενεργός, ξεχασμένος.
Το Αργοστόλι δεν διαθέτει πλέον ούτε ένα σινεμά.
Η δημοτική αρχή έχει ουσιαστικά σβήσει αυτή τη δυνατότητα από την καθημερινότητα των κατοίκων, αφήνοντας ολόκληρη την πόλη και το νησί χωρίς την πιο βασική πολιτιστική υποδομή που διαθέτει κάθε σύγχρονη κοινωνία. Παλαιότερα, το Δημοτικό Θέατρο λειτουργούσε ως κινηματογραφική αίθουσα τακτικά, δίνοντας στους δημότες τη δυνατότητα να απολαύσουν μεγάλες ταινίες, να ζήσουν συλλογικά την εμπειρία του κινηματογράφου, να έχει η νεολαία μια επιλογή πέρα από τον καναπέ και το κινητό τηλέφωνο.
Σήμερα, τίποτα από αυτά δεν υπάρχει.
Ποιες επιλογές έχει ο δημότης ένα Παρασκευοσαββατοκύριακο στην Κεφαλονιά;
Πού θα πάει ένας νέος, μια οικογένεια, ένας εργαζόμενος που περιμένει λίγες ώρες ξεγνοιασιάς;
Σε ποιον χώρο θα συναντηθούν άνθρωποι για να μοιραστούν εμπειρίες, τέχνη, κουλτούρα;
Χώροι δημιουργίας, ψυχαγωγίας και κοινωνικής συνεύρεσης απουσιάζουν.
Και το χειρότερο: αυτή η εικόνα δεν είναι εξαίρεση. Έχει γίνει η νέα «κανονικότητα» του χειμώνα στο Αργοστόλι. Μια κανονικότητα που απομακρύνει τη νεολαία, αποθαρρύνει τις οικογένειες και υπονομεύει το μέλλον της πόλης. Μια κανονικότητα που κάνει το νησί λιγότερο ελκυστικό για όσους θα ήθελαν να επιστρέψουν ή να εγκατασταθούν μόνιμα εδώ.
Αντί η πόλη να πηγαίνει μπροστά, πηγαίνει πίσω.
Και ένα νησί χωρίς πολιτισμό, χωρίς σινεμά, χωρίς ανοικτούς δημόσιους χώρους, δεν μπορεί να ελπίζει σε πραγματική ανάπτυξη.
Αυτή η κατάσταση δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή ως φυσιολογική.
Η κοινωνία της Κεφαλονιάς αξίζει περισσότερα.
Η νεολαία αξίζει περισσότερα.
Και η πόλη χρειάζεται πίσω το θέατρό της, το σινεμά της, την πολιτιστική της ανάσα.
