Το Σύστημα Κοινόχρηστων Ποδηλάτων του Δήμου Αργοστολίου, το οποίο εγκαταστάθηκε έξω από τον Οίκο Ευγηρίας στην παραλιακή λεωφόρο Α. Τρίτση, βρίσκεται τις τελευταίες ημέρες κυριολεκτικά… μέσα στα νερά. Οι επαναλαμβανόμενες πλημμύρες στο συγκεκριμένο σημείο της παραλιακής – ένα πρόβλημα που εμφανίζεται πλέον σχεδόν καθημερινά – έχουν μετατρέψει τον σταθμό ποδηλάτων σε «νησίδα» βυθισμένη μέσα σε λιμνάζοντα ύδατα.
Πρόκειται για ένα έργο κόστους 330.000 ευρώ, που υλοποιήθηκε στο πλαίσιο της δράσης «Προμήθεια για την ενίσχυση της Μικροκινητικότητας στον Δήμο Αργοστολίου», με χρηματοδότηση από το Ταμείο Συνοχής. Μια πρωτοβουλία που παρουσιάστηκε ως απόδειξη ότι το Αργοστόλι εισέρχεται δυναμικά σε μια εποχή βιώσιμης αστικής κινητικότητας, με στόχο να ενισχυθεί η εικόνα της πόλης ως σύγχρονου, «πράσινου» και τεχνολογικά προηγμένου προορισμού.
Ωστόσο, η πραγματικότητα των τελευταίων ημερών έρχεται να διαψεύσει θεαματικά τις προσδοκίες. Αντί για ένα λειτουργικό σύστημα που θα έκανε την πόλη πιο ανθρώπινη και εύκολη στη μετακίνηση, η εικόνα του σταθμού ποδηλάτων να «κολυμπάει» μέσα στα νερά προκαλεί αντιδράσεις και εύλογα ερωτήματα.
Πώς είναι δυνατόν ένα έργο που στοίχισε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ να τοποθετείται σε σημείο που πλημμυρίζει;
Ποιος σχεδιασμός προηγήθηκε και ποιος έλεγχος ακολούθησε;
Και τελικά, πόσο βιώσιμη μπορεί να είναι μια λύση μικροκινητικότητας όταν το ίδιο το περιβάλλον της πόλης την ακυρώνει;
Αφού ήταν γνωστό εδώ και χρόνια ότι το συγκεκριμένο σημείο της παραλιακής πλημμυρίζει με την πρώτη έντονη βροχόπτωση, γιατί επιλέξατε να τοποθετήσετε εκεί τον σταθμό του συστήματος κοινόχρηστων ποδηλάτων;
Αφού γνωρίζατε ότι το συγκεκριμένο σημείο πλημμυρίζει, γιατί τοποθετήσατε τον σταθμό; Ένα εύλογο και απολύτως θεμιτό ερώτημα, που σήμερα θέτει η ίδια η πραγματικότητα. Όταν ένα έργο κοστολογημένο στις 330.000 ευρώ εγκαθίσταται ακριβώς σε σημείο που πλημμυρίζει σχεδόν σε κάθε έντονη βροχόπτωση, τότε η επιλογή της τοποθέτησης δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε τυχαία ούτε αθώα. Πρόκειται για ένα σημείο της παραλιακής λεωφόρου όπου το πρόβλημα είναι διαχρονικό, γνωστό και επαναλαμβανόμενο· ένα πρόβλημα που πολίτες, επαγγελματίες και η τοπική κοινότητα έχουν επισημάνει αμέτρητες φορές. Κι όμως, ο σταθμός τοποθετήθηκε δίπλα σε σημείο με σταθερή λιμνάζουσα ροή, εκτεθειμένος στα νερά, χωρίς υποδομή προστασίας, χωρίς καμία πρόβλεψη αποστράγγισης και —όπως αποδεικνύεται σήμερα— χωρίς βασική μελέτη λειτουργικότητας.
Το αποτέλεσμα είναι ένα έργο που διαφημίστηκε ως «καινοτομία», «βιωσιμότητα» και «αναβάθμιση της πόλης», αλλά καταλήγει να κολυμπάει μέσα στα νερά κάθε φορά που βρέχει. Αντί να ενισχύει την εικόνα του Αργοστολίου ως σύγχρονης πόλης μικροκινητικότητας, την εκθέτει.
Η ερώτηση λοιπόν δεν είναι ρητορική. Είναι η ουσία του προβλήματος: ποιος επέλεξε το σημείο, με βάση ποια τεχνική μελέτη, ποιος υπέγραψε ότι είναι κατάλληλο και ποιος θα αναλάβει την ευθύνη για τη λανθασμένη χωροθέτηση; Γιατί στη δημόσια διοίκηση τα έργα δεν τα κρίνει μόνο το κόστος τους· τα κρίνει —και τελικά τα εκθέτει— ο τρόπος με τον οποίο υπηρετούν την καθημερινότητα των πολιτών. Και εδώ, η εικόνα μιλάει από μόνη της.
Το ζήτημα δεν αφορά μόνο την αισθητική υποβάθμιση, αλλά και τη λειτουργικότητα και την αξία ενός έργου που χρηματοδοτήθηκε από δημόσιους πόρους.
