Η αυτοδιοικητική που έχει τις κεραίες της στραμμένες προς τις επερχόμενες εθνικές εκλογές κινείται ήδη μεθοδικά. Χτυπάει πόρτες υπουργείων, επιδιώκει συναντήσεις, καλλιεργεί επαφές και εμφανίζεται συχνά πλάι σε άλλους αυτοδιοικητικούς, οικοδομώντας ένα πλέγμα σχέσεων που περισσότερο θυμίζει προεκλογική στρατηγική παρά θεσμική καθημερινότητα.
Οι φιλοδοξίες της δεν έχουν ακόμη ξεκαθαριστεί – και ίσως αυτό να είναι μέρος του σχεδίου. «Βλέποντας και κάνοντας», λέει το περιβάλλον της, την ώρα που η ίδια μετράει αντιδράσεις, ζυγίζει ισορροπίες και φροντίζει να κρατάει ανοικτές όλες τις πιθανές πόρτες. Από τη μια διατηρεί την εικόνα της «χαμηλοβλεπούσας», του «καλού παιδιού» που δεν συγκρούεται και δεν σηκώνει τους τόνους· από την άλλη, μεθοδεύει προσεκτικά το επόμενο βήμα της.
Και φαίνεται πως αυτή η τακτική… πουλάει. Η κοινωνία δείχνει να βλέπει θετικά το προφίλ της ήρεμης, «συμβιβαστικής» παρουσίας – έστω κι αν πίσω από το χαμηλόφωνο ύφος κρύβεται μια αρκετά ξεκάθαρη επιδίωξη: η είσοδος στο ψηφοδέλτιο και η αναβάθμιση του προσωπικού της ρόλου στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Κάποιοι παλιοί «καραβάνες» της πολιτικής, βετεράνοι του παρασκηνίου και των ισορροπιών, φαίνεται πως την έχουν ήδη «στα υπόψιν». Την πλησιάζουν, τη θέλουν δίπλα τους και φροντίζουν συχνά–πυκνά να συναγελάζονται μαζί της, είτε σε συσκέψεις είτε σε ανεπίσημες συναντήσεις. Δεν είναι τυχαίο· βλέπουν σε εκείνη ένα πρόσωπο που μπορεί να αξιοποιηθεί, να ενταχθεί σε σχήματα ή –για όσους προνοούν για το μέλλον– να αποτελέσει έναν χρήσιμο κρίκο στις πολιτικές τους επιδιώξεις.
Η κινητικότητα αυτή δεν περνά απαρατήρητη. Δείχνει ότι το παιχνίδι που παίζεται γύρω της έχει ήδη ξεκινήσει, ακόμη κι αν εκείνη επιλέγει προς το παρόν να μένει σε ρόλο «παρατηρητή» και να καλλιεργεί το προφίλ της ήρεμης δύναμης.
