Υπάρχουν δύο κατηγορίες πολιτών όταν μιλάμε για τις ενισχύσεις και τις αποζημιώσεις που διαχειρίζεται ο ΟΠΕΚΕΠΕ:
εκείνοι που πήραν παράνομα χρήματα και εκείνοι που περιμένουν ακόμη—μάταια—να λάβουν αυτά που δικαιούνται.
Και, όπως σοφά λέγεται, τους δεύτερους είναι που πρέπει να φοβάσαι.
Διότι όταν ο άνθρωπος που ζει από τη γη και τα ζώα του, ο άνθρωπος που δεν έχει καμία πολυτέλεια, φτάνει στο σημείο της απόγνωσης, τότε η κοινωνική ισορροπία γίνεται εύθραυστη. Η κατάσταση στην ύπαιθρο έχει φτάσει στα άκρα, και η ευθύνη αυτής της επικίνδυνης εκτροπής βαραίνει αποκλειστικά την κυβέρνηση, που κωφεύει, καθυστερεί και υποτιμά την πραγματικότητα.
Και όταν οι άνθρωποι αυτοί, οι ήδη πιεσμένοι και χτυπημένοι οικονομικά, βρεθούν αντιμέτωποι με βία—λεκτική, θεσμική, αστυνομική—υπάρχουν φορές που την επιστρέφουν.
Είναι σωστό; Όχι.
Είναι η λύση; Όχι.
Είναι ο δρόμος για να λυθούν τα προβλήματά τους; Προφανώς όχι.
Αλλά ας αναρωτηθούμε:
Πόσο μπορεί να διατηρηθεί η ψυχραιμία, όταν χρωστάς παντού;
Όταν σου χρωστάνε χρήματα που δικαιούσαι;
Όταν κάθε προσπάθεια να κινητοποιηθείς αντιμετωπίζεται με απειλές, ειρωνεία και καταστολή;
Όταν βλέπεις το βιος σου να γκρεμίζεται και κανένας δεν σπεύδει να σε στηρίξει;
Δεν χρειάζεται μεγάλη φαντασία για να καταλάβει κανείς ότι σε τέτοιο περιβάλλον τα χειρότερα μπορούν να συμβούν.
Και τότε, η ευθύνη δεν θα βαρύνει τους απελπισμένους, αλλά εκείνους που τους άφησαν να φτάσουν σ’ αυτό το σημείο.
Γι’ αυτό και η παροιμιώδης προειδοποίηση αποκτά σήμερα τρομακτική σημασία:
Όταν βλέπεις θηρίο στο κλουβί, μην το σκουντάς με το κλαρί στο χέρι.
Αργά ή γρήγορα, το κλαρί θα σπάσει.
Και μέσα σε όλη αυτή την εκρηκτική κατάσταση, μαθαίνουμε—αν είναι δυνατόν!—ότι ετοιμάζονται δικογραφίες για αγρότες με την κατηγορία της εγκληματικής οργάνωσης.
Αν αυτό δεν είναι λάδι στη φωτιά, τότε τι είναι;
Ιδίως όταν ο αγροτικός κόσμος βλέπει, μπροστά στα μάτια του, «φραπέδες και χασάπηδες» να κοροϊδεύουν θεσμούς, νόμους και κοινωνία χωρίς συνέπειες.
Αυτή η κραυγαλέα αδικία είναι που τροφοδοτεί την οργή.
Και η οργή—όταν μένει χωρίς διέξοδο—γίνεται επικίνδυνη και για τον ίδιο τον τόπο.
Η κυβέρνηση οφείλει, έστω και τώρα, να ακούσει.
Διαφορετικά, δεν θα μιλάμε απλώς για κοινωνική δυσαρέσκεια, αλλά για έκρηξη που έρχεται με ορμή από τα χωράφια και τις στάνες της χώρας.
