Γράφει ο Ιωάννης Κοσμάτος
Στην πόλη μας, τα μπαλκόνια του Δημαρχείου είναι ψηλά. Όχι βέβαια για να βλέπουν μακριά, αλλά για να μη βλέπουν κάτω. Η εξουσία όταν δεν ακούει, αρχίζει να μονολογεί. Όταν μάλιστα κάνει αυτό για πολύ καιρό, πείθεται ότι δεν χρειάζεται κανέναν.
Η Δημοτική Αρχή δεν είναι ιδιοκτησία. Είναι εντολή. Συχνά όμως βλέπουμε να μετατρέπεται σε αυταρέσκεια, σε έπαρση που βαφτίζεται « αποφασιστικότητα» και σε αλαζονεία η οποία μετά παρουσιάζεται ως «αποτελεσματική διοίκηση». Το χάσμα ανάμεσα στους αιρετούς και στου δημότες δεν δημιουργείται από τη μια μέρα στην άλλη. Χτίζεται αργά και σιωπηλά. Με κλειστές πόρτες, με αποφάσεις χωρίς διαβούλευση, με λόγο απαξιωτικό απέναντι στην κριτική. Δεν αντιλαμβάνονται φυσικά , ότι όταν η εξουσία ενοχλείται από τους δημότες, τότε έχει πάψει να τους εκπροσωπεί.
Το κενό αυτό το καταλαμβάνει η συναλλαγή, όχι απαραίτητα με τη μορφή παράνομων πράξεων αλλά ως αντίληψη και νοοτροπία. « Εσύ δεν μιλάς, κι εγώ θα διευκολύνω», «εσύ υποτάσσεσαι, κι εγώ εξυπηρετώ». Αποτέλεσμα αυτής της συμπεριφοράς είναι η δημοκρατία να περιορίζεται και ο πολίτης να υποβιβάζεται σε πελάτη.
Η βλάβη στην κοινωνία δεν είναι διοικητική. Είναι ηθική. Όταν ο δημότης αγνοείται, αποσύρεται. Όταν η φωνή του χλευάζεται, απαξιώνεται, αποσύρεται. Τότε η εξουσία μένει μόνη αλλά επικίνδυνα ανεξέλεγκτη.
Το ερώτημα δεν είναι αν μια Δημοτική Αρχή έχει δύναμη. Το ερώτημα είναι αν θυμάται ποιος της τη δάνεισε , για ποιο σκοπό και για πόσο.
Εάν δεν απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα, τα μπαλκόνια όσο ψηλά κι αν είναι δεν προστατεύουν πια. Μια πόλη μπορεί να αντέξει πολλά, όχι όμως εκείνους που την κυβερνούν σαν να μη ζουν μέσα της.
