Η βροχή έπεφτε σιωπηλά, σαν ψίθυρος, και η ομίχλη αγκάλιασε το βουνό Νήριτο, κρύβοντας επιμελώς την απέραντη θέα προς το Βαθύ. Το τοπίο έγινε μυστήριο, σχεδόν ονειρικό, με τα σύννεφα να χαμηλώνουν και να μπλέκονται με τις πλαγιές, σβήνοντας τα όρια ανάμεσα στη γη και τον ουρανό.
Η θάλασσα, αγριεμένη και σκοτεινή, αντανακλούσε τη διάθεση του καιρού, ενώ τα βουνά έμοιαζαν να δακρύζουν από τη βροχή, σε ένα σκηνικό καθαρά ιθακήσιο, αυθεντικό και βαθιά ποιητικό. Μια Ιθάκη ήσυχη, εσωστρεφής, που δεν φωνάζει αλλά συγκινεί.
Φουρτούνιασε η θάλασσα και βουρκώθηκαν τα βουνά… κι η Ιθάκη στάθηκε εκεί, αγέρωχη και σιωπηλή, ντυμένη στο βαθύ της χειμωνιάτικο μεγαλείο.
Η βροχή δεν έπεφτε απλώς· χάιδευε τη γη, πότιζε τις μνήμες και ξυπνούσε το αρχέγονο τοπίο. Η ομίχλη κατέβαινε αργά, σχεδόν τελετουργικά, τυλίγοντας το Νήριτο σε ένα πέπλο μυστηρίου, σαν να ήθελε να προστατεύσει τα μυστικά του νησιού από τα βιαστικά βλέμματα. Η απέραντη θέα προς το Βαθύ χάθηκε, όχι ως απουσία, αλλά ως υπόσχεση· μια εικόνα που ξέρεις πως υπάρχει, ακόμη κι όταν δεν φαίνεται.
Τα βουνά, βουρκωμένα από τη βροχή, έμοιαζαν ζωντανά, σαν να ανασαίνουν μαζί με τον ουρανό. Κάθε χαράδρα, κάθε πλαγιά, κάθε πέτρα αφηγούνταν ιστορίες αιώνων, ιστορίες επιστροφών, υπομονής και βαθιάς αγάπης για τη γη. Η θάλασσα, ανήσυχη και σκοτεινή, χτυπούσε ρυθμικά, θυμίζοντας πως η Ιθάκη δεν είναι ποτέ μόνο γαλήνη· είναι και δοκιμασία, είναι και δύναμη.
Σε αυτό το χειμωνιάτικο σκηνικό, το νησί δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει. Δεν έχει ανάγκη. Σε κερδίζει αθόρυβα, με τη λιτότητα και την αλήθεια του. Με τη σιωπή που μιλά πιο δυνατά από λέξεις, με το φως που ξέρει να κρύβεται για να επιστρέψει πιο δυνατό.
Η Ιθάκη, ακόμα και μέσα στη βροχή και την ομίχλη, παραμένει μαγευτική. Όχι γιατί φαίνεται ολόκληρη, αλλά γιατί σε καλεί να τη νιώσεις. Να σταθείς, να κοιτάξεις, να αφουγκραστείς. Και τότε καταλαβαίνεις πως αυτός ο τόπος δεν είναι απλώς ένα νησί· είναι μια εμπειρία, ένα συναίσθημα, ένας ύμνος στη φύση και στην ψυχή.
(Φωτογραφία: Makis Koutsouvelis)
