Με μια βαθιά συγκινητική και γεμάτη σκέψη ανάρτηση, η Αντωνία Βασίλειου καταθέτει προσωπικές μνήμες, ερωτήματα και ιστορικούς προβληματισμούς, κοιτάζοντας παλιές φωτογραφίες που ξυπνούν τη συλλογική μνήμη και την ανάγκη να μην ξεχαστεί η ιστορία. Ένα κείμενο που κινείται ανάμεσα στη συγκίνηση, την αυτοκριτική και την ευθύνη απέναντι στο παρελθόν, καλώντας σε αναστοχασμό για όσα οφείλουμε να θυμόμαστε και να μεταφέρουμε στις επόμενες γενιές.
Η ανάρτηση της Αντωνίας Βασιλείου
Κοιτώντας σήμερα αυτές τις φωτογραφίες τι παρατηρώ εγώ ως παιδί του 1980 και λέω παιδί του 1980, γιατί έζησα αυτά τα χρόνια, επι ΠΑΣΟΚ (ωραία χρόνια όπως λένε πολλοί) δεν έζησα την απόλυτη πείνα, εξαθλίωση, δεν ήμουν από τα παιδιά που γεννήθηκαν χωρίς ελπίδα, χωρίς όνειρα για το μέλλον και να παλεύω μόνο για το σήμερα και αν θα επιβιώσω ΣΗΜΕΡΑ….και για το αύριο «έχει ο θεός» κυριολεκτικά!
Αν και γέννημα θρέμμα της εργατικής τάξης και μεγαλωμένη στην Κοκκινιά την ένδοξη κάποτε Κοκκινιά (γιατί τώρα νιώθω λίγη ντροπή) μπορώ να πω ότι δεν ήμουν πλήρως ενημερωμένη για όλα αυτά που συνέβησαν τότε.
Δύσκολες εποχές εκείνες οι μακρινές , ασύλληπτες για τα σημερινά δεδομένα του tik tok , instagram και facebook!
Μέσα σε αυτές τις φωτογραφίες, πριν διαβάσεις οποιαδήποτε λεζάντα, τι βλέπει κανείς ; Στην πρώτη απομονωμένη από τις άλλες,θα μπορούσε να είναι μια καθημερινή φωτογραφία του 1950 και αργότερα ίσως..ανθρώπων ξεκάθαρα της χαμηλής τάξης από τα ρούχα τους, οι οποίοι περπατούν σε κάποιο δρόμο, κάποια συνοικία της παλιάς Αθήνας χωρίς ακόμα να έχουν εισβάλει οι πολλές και μεγάλες πολυκατοικίες και η αστική ζωή καθεαυτού…μιλάμε για μια ομάδα ανδρών που πιθανόν να πηγαίνουν στην δουλειά τους πρωί πολύ για το μεροκάματο …αυτά η φαντασία μας τα πλάθει εύκολα, ίσως τα βλέπει και ρομαντικά ναι αλλά καμμία φαντασία ούτε η πιο νοσηρή δεν μπορεί να πλάσει το πραγματικό σενάριο της ζωής και αυτών που συνέβησαν εκείνο το πρωινό του Μάη…άνθρωποι καθημερινοί, μεροκαματιάρηδες, οικογενειάρχες, μπαμπάδες παιδιών, γιοί μανάδων, σύζυγοι που οδηγούνται που; Στην εκτέλεση! Ποιος μπορεί να βάλει τον εαυτό του να έχει σκεφτεί όλο αυτό ; Κανένας!
Φωτογραφίες που βγήκαν στο φως από έναν ιδιώτη λέει, στο eBay λέει με αντίτιμο εάν θυμάμαι καλά που είδα 1210€ τόσο εκτιμάται η δολοφονία εν ψυχρό αυτών των ανθρώπων, που ουσιαστικά δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να πουν ΟΧΙ….οχι στην πείνα, στον κατακτητή, σε ό,τι του είχαν επιβάλει και υποβάλει να περάσει αυτός και οι δικοί του. Άνθρωποι που είχαν φυλακιστεί προ πολλού για ένα έγκλημα που δεν μπόρεσε ποτέ να εξηγηθεί επαρκώς!
Ήταν τα αντίποινα για ένα αξιωματικό που πέθανε …ήταν η εύκολη λεία αφού ήταν ήδη φυλακισμένοι και αποτέλεσαν το παράδειγμα προς αποφυγή και εκφοβισμού ενός λαού ώστε να μην ακολουθήσει το παράδειγμα τους…αυτή ήταν η αντιστοιχία για κάθε ένα νεκρό της Αρίας φυλής!
Πρόσωπα ΟΧΙ φοβισμένα, όχι κλαμένα όσο μπορούμε να δούμε στις φωτογραφίες αλλά πρόσωπα κουρασμένα μεν αλλά περήφανα δε.
Περήφανα που μέσα στην μικρότητα της ύπαρξης τους δεν λύγισαν, δεν έσκυψαν…μπορούμε να καταλάβουμε την αξία αυτού του πράγματος ; Μπορούμε να καταλάβουμε και να αντιληφθούμε το μέγεθος της ηρωικότητας τους ;
Εγώ προσωπικά δεν μπορώ να αντιληφθώ πόσο ήρωες ήταν και πόση μαγκιά ναι μαγκιά έκρυβαν μέσα τους!
Δεν μιλάμε για στρατιώτες για ανθρώπους εκπαιδευμένους στον πόλεμο, στην αυτοθυσία αλλά μιλάμε για ανθρώπους που την είχαν έμφυτη που έρεε από μέσα τους σαν χείμαρρος.
Και μέσα σε όλα αυτά βάζουμε ταμπέλες! Ήταν του ΚΚΕ ήταν συνδικαλιστές!! ε λοιπόν κυρίες και κύριοι εμένα προσωπικά δεν με ενδιαφέρει αυτό και δεν θα βάλω ταμπέλα, ούτε χρώμα γιατί εδώ δεν μιλάμε για χρωματισμούς δεν μιλάμε για κόκκινους, πράσινους, μπλε και ροζ αλλά μιλάμε για ΑΝΤΡΕΣ (άραγε υπάρχει αυτός ο όρος σήμερα;)!
Και επιτέλους πρέπει να διαχωρίσουμε τους τότε με το τώρα….είναι αδικία για τους τότε…γιατί δεν πλησιάζουν ούτε σαν φαντασίωση οι κομμουνιστές του τώρα τους κομμουνιστές του τότε!
Ο κομμουνισμός έχει πολλές εκδοχές, η εκδοχή του τότε ήταν όντως της ανιδιοτέλειας, της προσφοράς στον συνάνθρωπο και του αγώνα για ένα καλύτερο αύριο….δεν ήταν πολιτικό φρόνημα…ήταν το απάγκιο που βρήκαν οι κατατρεγμένοι της εποχής…..γιατί ; για να ξεφύγουν από την κατάντια που τους είχαν επιβάλει ….σήμερα ας μην συζητήσουμε τι είναι καλύτερα οι κομμουνιστές εν έτη 2026!
Και ερχόμαστε στην επόμενη φωτογραφία…οι ίδιοι άνθρωποι τα ίδια πρόσωπα της υποκειμενικά χαμηλής κοινωνικής τάξης να στέκονται μπροστά σε ένα τοίχο ορθώνοντας το ανάστημα τους αυτό το τεράστιο ανάστημα που ξεπερνάει και δέκαοροφές πολυκατοικίες, μπροστά σε όπλα..άοπλοι παντελώς, αβοήθητοι, καταδικασμένοι…ήδη νεκροί!
Υψώνουν την γροθιά τους και σηκώνουν το στήθος τους και περιμένουν να ακούσουν τον ήχο των όπλων! Ήταν ικανά όμως να τους σκοτώσουν ; Οχι βέβαια δεν τους σκότωσαν…τους πέρασαν στην ιστορία όσο και αν προσπάθησαν να μην περάσουν…
Μετά την Απελευθέρωση η χώρα οδηγείται στον Εμφύλιο Πόλεμο.
Οι περισσότεροι εκτελεσμένοι ήταν κομμουνιστές.
Έτσι το κράτος αποφεύγει δημόσιες τιμές, οι τελετές περιορίζονται ή απαγορεύονται, οι οικογένειες συχνά φοβούνται να μιλήσουν
Η Καισαριανή γίνεται τόπος μνήμης κυρίως της Αριστεράς, όχι όλης της κοινωνίας.
Μετά 1950–1960….σιωπή και ιδιωτικό πένθος τα γεγονότα στην Καισσαριανή!
Στο μετεμφυλιακό κράτος οι επίσημες τελετές δεν γίνονται, οι αναφορές είναι ελάχιστες στα σχολικά βιβλία και η μνήμη διατηρείται προφορικά σε γειτονιές και οικογένειες
Κάθε Πρωτομαγιά λίγοι αφήνουν λουλούδια κρυφά στο Σκοπευτήριο.
Δικτατορία (από τις πιο μαύρες στιγμές της ελληνικής ιστορίας) οι εκδηλώσεις απαγορεύονται πλήρως….ο χώρος επιτηρείται λες και θα αναστηθούν οι νεκροί και θα τους κλέψουν την εξουσία…..η μνήμη θεωρείται πολιτικά επικίνδυνη.
Με τη Μεταπολίτευση υπάρχει Δημόσια αναγνώριση και αλλάζει ριζικά το κλίμα…καθιερώνονται επίσημες τελετές…ανεγείρονται μνημεία….η εκτέλεση αναγνωρίζεται ως γεγονός της Εθνικής Αντίστασης
Η Καισαριανή μετατρέπεται σε πανελλήνιο τόπο μνήμης.
Μια ιστορία που δεν μπορεί να σβήσει καμμία φασιστική πένα κανένα φασιστικό υπόδουλο ανθρωπάριο!
Άραγε έχουμε κάνει κανένας μας το χρέος μας να πάμε τα παιδιά μας στην Καισσαριανή; Δηλώνω ένοχη! Πρέπει να την πάω!
Υποχρέωση των σχολείων…έπρεπε να πηγαίνουν τους μαθητές σε όλα αυτά τα σημεία και να τους δείχνουν και να τους μιλάνε!
Αυτή είναι η ιστορία μας και είναι μεγάλο μέρος της! Γιατί το κρύβουμε; Γιατί ντρεπόμαστε ; Γιατί μας έχουν κάνει να ντρεπόμαστε;
Γιατί δεν βρίσκεται κάποιος να αγοράσει αυτές τις φωτογραφίες από τους αξιότιμους πολιτικούς της χώρας μας και να τις γλιτώσει από τον εξευτελισμό της δημοπρασίας ; Γιατί είναι εξευτελισμός να πωλούνται έναντι κάποιων ευρώ για να είναι μέρος μιας ιδιωτικής συλλογής!
Είναι η ζωντανή ιστορία μας η πιο ζωντανή ιστορία μας!
Από την στιγμή που τις είδα το πρώτο πράγμα που αναρωτήθηκα είναι…ποιος είναι ο τωρινός ιδιοκτήτης τους; Από που τις βρήκε; Γιατί διάλεξε τώρα να τις πουλήσει με τόσο θράσος στο ίντερνετ και το σημαντικότερο υπάρχουν και άλλες ; Ερωτήσεις που σίγουρα θεωρώ θα έχουν αναρωτηθεί πολλοί ακόμα μαζί μου…άραγε θα απαντηθούν;
Πέρα λοιπόν από χρώματα, κόμματα, ιδεολογίες και άλλα τέτοια ποταπά κατά την γνώμη μου, πρέπει αυτές οι φωτογραφίες να γυρίσουν εδώ στην Ελλάδα και να εκτίθενται ως μέρος της ιστορίας μας…ενός κομματιού της ιστορίας που γίνεται μεγάλος αγώνας να ξεχαστεί και να διαγραφεί αλλά δεν πρέπει!
Η σημασία της εκτέλεσης θα έπρεπε να έχει πλέον υπερβεί τις παλιές πολιτικές διαιρέσεις και να θεωρείται σύμβολο αντίστασης απέναντι σε κάθε τι που προσπαθεί να εκμηδενίσει την ανθρώπινη ύπαρξη και αξιοπρέπεια .
Αυτά τα λίγα για απόψε! Ζητώ συγνώμη για όλους εκείνους που δεν συμμερίζονται τις απόψεις μου και τις αναζητήσεις μου…εγώ θα συνεχίσω να τις εκφράζω
Επίσης ζητώ συγνώμη από τους φίλους μου μη έλληνες που δεν μπορούν ακριβώς να καταλάβουν τι είναι όλο αυτό που γράφω και βλέπουν!
