Ποικίλα σχόλια και έντονο παρασκήνιο έχει προκαλέσει η απόλυτη ακινησία της τοπικής Νέας Δημοκρατίας στην Κεφαλονιά. Σε μια περίοδο όπου τα κόμματα σε όλη τη χώρα οργανώνουν δράσεις, εκδηλώσεις, συναντήσεις και ανοιχτές παρεμβάσεις στην κοινωνία, η ΔΕΕΠ Κεφαλονιάς μοιάζει να έχει… σιγήσει.
Ούτε εκδήλωση κοπής πίτας. Ούτε μια ανοιχτή πολιτική δράση. Ούτε ένα κυβερνητικό στέλεχος να περάσει από το νησί, έστω για μια τυπική επίσκεψη.
Το αποτέλεσμα; Ένα κενό που δεν περνά απαρατήρητο ούτε από τα μέλη ούτε από τους ψηφοφόρους της παράταξης. Στα παραπολιτικά πηγαδάκια γίνεται ολοένα και πιο έντονη η συζήτηση: Τι συμβαίνει τελικά στη ΔΕΕΠ; Πού οφείλεται αυτή η αδράνεια; Υπάρχει οργανωτικό πρόβλημα, εσωστρέφεια ή απλώς απουσία σχεδιασμού;
Σε μια περιοχή όπου η Νέα Δημοκρατία παραδοσιακά διατηρεί ισχυρή παρουσία, η έλλειψη στοιχειώδους κομματικής δραστηριότητας δεν μπορεί παρά να προκαλεί ερωτήματα. Η κοινωνία περιμένει επαφή, ενημέρωση, πρωτοβουλίες. Αντί γι’ αυτό, βλέπει μια οργάνωση που δεν εμφανίζεται, δεν παρεμβαίνει, δεν εκπέμπει κανένα σήμα.
Το ερώτημα λοιπόν παραμένει αμείλικτο: Τι γίνεται στη ΔΕΕΠ Κεφαλονιάς; Πώς γίνεται να μην υπάρχει ούτε μία οργανωμένη εκδήλωση;
Τόσοι νέοι άνθρωποι μπήκαν στις τελευταίες εκλογές στη ΔΕΕΠ και στις τοπικές οργανώσεις της Νέας Δημοκρατίας στην Κεφαλονιά. Νέες ηλικίες, νέα πρόσωπα, νέα δυναμική. Μια ανανέωση που —θεωρητικά— θα έπρεπε να φέρει φρέσκο αέρα, ιδέες, δράσεις, εξωστρέφεια, επαφή με την κοινωνία.
Κι όμως, η εικόνα που παρουσιάζεται σήμερα είναι ακριβώς η αντίθετη.
Καμία εκδήλωση,καμία πρωτοβουλία,καμία δημόσια παρουσία.
Η ανανέωση έγινε στα χαρτιά, αλλά όχι στην πράξη. Οι νέοι που μπήκαν, αντί να αποτελούν κινητήρια δύναμη, μοιάζουν εγκλωβισμένοι σε μια οργάνωση που δεν κινείται, δεν παράγει, δεν εμφανίζεται. Και αυτό δεν περνά απαρατήρητο ούτε από τα μέλη ούτε από τους ψηφοφόρους.
Το ερώτημα που ακούγεται όλο και πιο συχνά στα παραπολιτικά πηγαδάκια είναι απλό και καίει:
Γιατί μπήκαν τόσοι νέοι άνθρωποι, αν τελικά η οργάνωση παραμένει άφωνη και ακίνητη;
Η κοινωνία περιμένει δράση, όχι σιωπή. Περιμένει παρουσία, όχι απουσία. Περιμένει μια ΔΕΕΠ που να λειτουργεί, όχι μια ΔΕΕΠ που απλώς… υπάρχει.
Και όσο αυτή η αδράνεια συνεχίζεται, τόσο θα μεγαλώνει και η συζήτηση γύρω από το τι πραγματικά συμβαίνει στο εσωτερικό της τοπικής οργάνωσης.
Όσο η σιωπή συνεχίζεται, τόσο θα μεγαλώνει και η συζήτηση γύρω από τα αίτια — και τις ευθύνες.
