Υπάρχει ένα άστοχο ανέκδοτο που προέρχεται από το ποδόσφαιρο. Ο παλιός Άγγλος διεθνής ποδοσφαιριστής Γκάρι Λίνεκερ, μετά την ήττα της ομάδας του από την ομάδα της Δυτικής Γερμανίας το 1990, είπε: «Το ποδόσφαιρο είναι ένα απλό παιχνίδι. Εικοσιδύο άντρες κυνηγούν μια μπάλα για 90 λεπτά και στο τέλος νικάνε πάντα οι Γερμανοί».
Φυσικά, αυτή η διαπίστωση δεν είναι αληθινή, καθώς είναι πάμπολλες οι ήττες της εθνικής Γερμανίας και των γερμανικών ομάδων και οι αποτυχίες τους στις μεγάλες διοργανώσεις.
Αν όμως αυτή η ρήση του Λίνεκερ μπορεί να έχει μια κάποια σχέση με αληθινά γεγονότα, δεν έχει καμία εφαρμογή στις πολεμικές επιχειρήσεις που έχει διεξαγάγει το κράτος των ΗΠΑ, σε όλο τον κόσμο. Κι όμως, θέλει να την επικαλείται με άλλα λόγια, δηλ. πως οι Αμερικανοί στα πεδία των μαχών είναι αήττητοι.
Αυτό επαναλαμβάνει ο Ντόναλντ Τραμπ εξαπολύοντας απειλές, και εν τέλει επιθέσεις, σε διάφορα σημεία του πλανήτη. Και τώρα στο Ιράν.
Προφανώς πληροφορείται την ιστορία της χώρας του παρακολουθώντας ταινίες του Χόλυγουντ. Εκεί που οι Ράμπο των ΗΠΑ επιβάλλουν το «αμερικανικό δίκαιο» σε όλο τον πλανήτη και δεν τους νικάει κανείς. Τόσο πολύ που σχεδόν μας έχουν πείσει κι εμάς (προφανώς δεν πάνε στράφι οι επενδύσεις του αμερικανικού Πενταγώνου και της πολεμικής βιομηχανίας στη βιομηχανία του κινηματογράφου).
Αν όμως ξεφυλλίσεις μερικές σελίδες της σύγχρονης ιστορίας θα διαπιστώσεις χωρίς δυσκολία ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα και μέχρι σήμερα, οι ΗΠΑ πήραν μέρος σε δυο παγκόσμιους πολέμους μαζί με τους συμμάχους τους. Μπήκαν σε αυτούς ενώ ήδη είχε αρχίσει να κρίνεται η αναμέτρηση (χωρίς να υποτιμάμε την αμερικάνικη συμβολή στην τελική έκβαση) και βγήκαν κερδίζοντας την ηγεμονία του κόσμου.
Μετά το 1945 αρχίζει το μέτρημα! Ξεκίνησαν να πραγματοποιούν διάφορους πολέμους και τα τελευταία 35 περίπου χρόνια σε αυξανόμενο αριθμό.
Σε αυτούς τους πολέμους ηττήθηκαν και σε κάποιες περιπτώσεις δε νίκησαν.
Στην Κορέα η ήττα ήταν πολεμική και πολιτική, αν και μερική, καθώς μπόρεσαν να εγκαταστήσουν ένα δικό τους καθεστώς στο νότιο τμήμα της χώρας. Αν το δεις με ποδοσφαιρικούς όρους μπορείς να το πεις και Χ!
Βέβαια το μεγάλο φιάσκο τους ήταν το Βιετνάμ. Μετά από αυτό άργησαν πολύ να πραγματοποιήσουν μια επέμβαση, μέχρι το 1990, οπότε θεώρησαν πως ο δρόμος είναι ανοιχτός για τη δημιουργία της μεγάλης αμερικανικής αυτοκρατορίας (Νέος Αμερικανικός Αιώνας) σύμφωνα με τα σχέδια του Ντικ Τσέινι, του Ράμσφελντ, του Γούλφοβιτς και του Τζορτζ Μπους του μικρού.
Είχαν προηγηθεί δυο «μεγαλειώδεις νίκες» των αμερικανικών στρατευμάτων, μετά την επέμβαση στη μικροσκοπική Γρανάδα των 110.000 κατοίκων, τον Οκτώβριο του 1983, και στον Παναμά τον Δεκέμβριο το 1989.
Δεν μιλάμε βέβαια για τους πολέμους που διεξήγαγαν οι Αμερικανοί δι’ αντιπροσώπων (Νικαράγουα, Αγκόλα, Καμπότζη, Αφγανιστάν επί σοβιετικής επέμβασης κ.λπ.) ή την οργάνωση στρατιωτικών πραξικοπημάτων, των οποίων ουκ έστι αριθμός.
Τον Οκτώβριο του 2001 μπήκαν στο Αφγανιστάν και έμειναν 20 χρόνια για να φύγουν με ντροπή και να παραδώσουν το καθεστώς με δυσμενέστερους όρους στους Ταλιμπάν.
Το Μάρτιο του 2003 εισέβαλαν στο Ιράκ και «κατατρόπωσαν» τον Σαντάμ Χουσεΐν, διέλυσαν τη χώρα και γύρισαν πίσω ηττημένοι μετά από οχτώ χρόνια.
Τον Οκτώβριο του 2011 πραγματοποίησαν στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη, δολοφόνησαν τον Μουαμάρ Καντάφι και μετέτρεψαν τη χώρα σε χάος. Νίκησαν, ηττήθηκαν; Ή η επιδίωξή τους ήταν ακριβώς αυτή, να δημιουργήσουν χάος;
Διατυπώνεται από αναλυτές και μια υπόθεση που ελαφραίνει μεν την αίσθηση των ηττών, αλλά και κάνει ακόμη πιο ανατριχιαστική την κατάσταση. Να μην έχουν επιδίωξη οι ΗΠΑ να νικήσουν, όλα αυτά τα τελευταία 30 και πλέον χρόνια και να διαμορφώνουν καταστάσεις ευνοϊκής για αυτές πολιτικής συγκρότησης, γνωρίζοντας πόσο δύσκολο είναι αυτό, αλλά στόχος τους είναι η διασπορά του χάους και της καταστροφής.
Αυτή η ερμηνεία, ωστόσο, συνιστά μια ακόμη εκδοχή στην εκτίμηση της ήττας, καθώς μια τέτοια στάση χαρακτηρίζει όχι έναν ηγεμόνα αλλά έναν ηττημένο ηγεμόνα που δεν εννοεί να αποδεχθεί την έκπτωση του και μοιράζει θάνατο και χάος σε όσους δεν υποτάσσονται στη στρατιωτική δύναμή που ακόμη διαθέτει.
Όσον αφορά όμως το πεδίο, κάθε φορά η αμερικανική ηγεσία υποσχόταν πως θα είναι καλύτερα τα πράγματα, καθώς εν τω μεταξύ είχαν συσσωρεύσει «ανίκητα» νέα όπλα. Αλλά κάθε φορά τα όπλα έκαναν την εντύπωση στα τηλεοπτικά κανάλια και η πραγματικότητα επιβεβαίωνε την αδυναμία να νικήσουν. Και εν τω μεταξύ σκότωναν αθώους ανθρώπους κατά χιλιάδες, κατέστρεφαν υποδομές, διέλυαν πολιτισμούς και χώρες.
Το ίδιο και τώρα. Ξεκίνησαν μια πολεμική επιχείρηση στο Ιράν, μαζί με τους φίλους τους του Ισραήλ, ισοπεδώνουν σχολεία, νοσοκομεία, πετρελαιοαποθήκες, δολοφόνησαν τον Χαμενεΐ και το επιτελείο του την πρώτη μέρα, χτύπησαν στρατιωτικούς στόχους, βγήκαν στις τηλεοράσεις και έδειχναν σχεδιαγράμματα και εικόνες, πως έγινε το ένα πως το άλλο και ο πόλεμος βρίσκεται στην τρίτη του βδομάδα, αλλά νίκη δεν φαίνεται στον ορίζοντα.
Ακόμη κι αν παραβλέψουμε το γεγονός πως οι Ιρανοί υποστηρίζουν, βάσιμα, ότι έχουν καταφέρει και συνεχίζουν, κρίσιμα πλήγματα σε αμερικανικές βάσεις και εγκαταστάσεις στις χώρες της περιοχής και ισοπεδώνουν οικοδομικά τετράγωνα σε Τελ Αβίβ, Χάϊφα και αλλού, έχοντας κάνει διάτρητο το «σιδερένιο θόλο» του Ισραήλ, το ότι ο πόλεμος των βομβαρδισμών που βασίζεται πρωτίστως στον αιφνιδιασμό και την ακαριαία παράλυση του αντιπάλου συνεχίζεται με αμείωτη την ένταση από πλευράς Ιρανών, αποδεικνύει πως το σχέδιο δεν ευοδώνεται.
Κάτι που προκαλεί, μαζί με τη θλίψη των τόσο αχρείαστων θανάτων και καταστροφών, μια ικανοποίηση και κυρίως ανακούφιση στους λαούς του κόσμου.
Μακριά από το να υποστηρίζουμε το καθεστώς του Ιράν, αυταρχικό και αντιδημοκρατικό – οι Ιρανοί κομμουνιστές έχουν να μαρτυρήσουν, μεταφορικά και κυριολεκτικά, πολλά – η νίκη της χώρας σε αυτή την αναμέτρηση είναι μέγιστης σημασίας για τη γεωπολιτική και πολιτική ισορροπία στον κόσμο.
Γιατί ο πόλεμος αυτός είναι ακόμη πιο οριακός και κρίσιμος από όλους τους προηγούμενους. Και ο Τραμπ μπορεί να είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση, ένας μη ισορροπημένος πολιτικός, αλλά γι’ αυτό πολύ χρήσιμος στο κυρίαρχο αστικό μπλόκ, της πετρελαϊκής, στρατιωτικής και πληροφορικής βιομηχανίας που διεκδικεί την κυριαρχία στον κόσμο, με κάθε τρόπο. Έτοιμο να αιματοκυλίσει τον πλανήτη αρκεί να ρέουν τα κέρδη προς τη δική του πλευρά.
Ακόμη και με τη χρήση πυρηνικού όπλου!..
Μια ανατριχιαστική πιθανότητα που έρχεται όλο και πιο κοντά.
Δεν πρέπει να συμβεί. Γι’ αυτό ελπίζουμε να ηττηθούν. Γι’ αυτό ελπίζουμε να εγερθούν οι λαοί, οι μόνοι που μπορούν να υπερασπιστούν την ειρήνη!
