Η ανάγκη της συνέχειας : Η ζωντανή ιστορία της Κεφαλονιάς μέσα από τη βιωματική αφήγηση του Μάκη Νεοφύτου .Το Σπίτι του Φώτη και της Ρένας Κιβωτός της Κεφαλονίτικης Ψυχής[video]

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν συλλέγουν απλώς αντικείμενα· συλλέγουν μνήμες. Υπάρχουν σπίτια που δεν στεγάζουν μόνο δωμάτια· στεγάζουν εποχές. Και υπάρχουν τόποι που δεν αφηγούνται το παρελθόν· το ανασταίνουν.
Ένας τέτοιος τόπος είναι το σπίτι του Φώτη και της Ρένας στα Σαρλάτα. Ένα σπίτι που, χάρη στη βιωματική αφήγηση και την ακούραστη αφοσίωση του Μάκη Νεοφύτου, μετατράπηκε σε ζωντανή κιβωτό της κεφαλονίτικης μνήμης.

Ο Μάκης, από τότε που θυμάται τον εαυτό του, μάζευε αντικείμενα. Όχι για να τα κρύψει, αλλά για να τα σώσει. Για να μην χαθεί η ιστορία των ανθρώπων κάθε κοινωνικής τάξης της Κεφαλονιάς του περασμένου αιώνα — της προπολεμικής, της μεταπολεμικής, της προσεισμικής και της μετασεισμικής εποχής.Ενός νησιού που δοκιμάστηκε αλύπητα, που είδε γενιές να παλεύουν, να χτίζουν, να χάνουν και να ξανασηκώνονται.Μιας περιόδου ακάματης ζωής, που όσο την αγγίζεις τόσο περισσότερο συγκινεί.

Μετά τον χαμό των γονιών του, ο Μάκης ένιωσε την ανάγκη να κρατήσει ζωντανή την ιστορία της οικογένειας και του τόπου. Το πατρικό σπίτι έγινε το καταφύγιο αυτής της ανάγκης.
Δεν είναι μουσείο με τη στενή έννοια· είναι ένας χώρος που στεγάζει τη συλλογική μνήμη. Ένα ανοιχτό παράθυρο σε έναν κόσμο που μοιάζει μακρινός, αλλά παραμένει παρών στα αντικείμενα, στις μυρωδιές, στις σιωπές των τοίχων.

Η ξενάγηση είναι μια εμπειρία που δεν μοιάζει με καμία άλλη στην Κεφαλονιά.Στο διάδρομο, πίνακες Κεφαλονιτών ζωγράφων.Στο σαλόνι, ένα παλιό πιάνο, η σερβάντα, προσωπογραφίες, καναπέδες εποχής, κεντήματα της προγιαγιάς, σερβίτσια και γυαλικά προσεισμικά.Στα δωμάτια, συλλογές που κουβαλούν ιστορίες: νομίσματα, ρολόγια τσέπης, φωτογραφικές μηχανές, κοσμήματα, ακόμα και μια μηχανή προβολής από σχολείο των Σβορωνάτων.Η λαογραφική συλλογή είναι ένας ολόκληρος κόσμος:αργαλειός, στολές, υφαντά, ραπτομηχανές, εργαλεία μαλλιού και λιναριού, το «σκαλδίνο», το «μπιντέ», η νυφική κασέλα, το μπαούλο της «Βασίλισσας Όλγας».Στην κουζίνα, η καθημερινότητα μιας άλλης εποχής:σίδερα με κάρβουνο, καζάνια για τσίπουρο, ξύλινο ψυγείο, μπακίρια, ποδέλες, εργαλεία φτιαγμένα στο ίδιο το σπίτι.

Σε ένα ξεχωριστό κτίσμα, αναβιώνει το σιδεράδικο της Κιάρας Κατσαΐτη — της γυναίκας σιδερά, μιας σπάνιας μορφής για την εποχή της.Μετά τον θάνατο του άντρα της, Φωτεινού, εκείνη κράτησε ζωντανό το καμίνι. Έφτιαχνε καμπάνες, εργαλεία, καντυλιέρηδες, πάντα υπογράφοντας ως «σύζυγος Φωτεινού», όπως επέβαλλαν οι καιροί.Ο Μάκης, βασισμένος σε έναν πίνακα που την απεικονίζει να δουλεύει στο καμίνι, ανακατασκεύασε το σιδεράδικο με απόλυτη ακρίβεια:το φυσερό, το αμόνι, ο τροχός, οι μέγκαινες — όλα στη θέση τους.Η Κιάρα δεν ήταν απλώς τεχνίτρια. Ήταν ψυχή, μαχήτρια, μια γυναίκα που άφησε πίσω της έργο και παρακαταθήκη.Οι περισσότερες καμπάνες της εποχής είναι «Κατσαΐτεικες» — έργο του Φωτεινού και της ίδιας.

Η ιστορία της συνδέθηκε με την οικογένεια του Μάκη, όταν εκείνη έφερε στα Σαρλάτα τους παππούδες του από τα Φραγκάτα και έδωσε στον πατέρα του το όνομα του άντρα της. Έτσι, ο χώρος πέρασε φυσικά, σχεδόν μοιραία, στην οικογένεια Νεοφύτου.

Ένας τόπος που δεν ξεχνά .Το σπίτι του Φώτη και της Ρένας δεν είναι απλώς μια συλλογή.Είναι μια πράξη αγάπης.Ένα χρέος στη μνήμη.Μια υπόσχεση συνέχειας.Είναι η Κεφαλονιά που δεν θέλει να χαθεί.
Η Κεφαλονιά που επιμένει να θυμάται.Η Κεφαλονιά που ζει μέσα από τα χέρια και την ψυχή του Μάκη Νεοφύτου.

Το KefaloniaFocus εκφράζει τις θερμές του ευχαριστίες στον Μάκη Νεόφυτο για τη σπάνια και βαθιά ανθρώπινη εμπειρία που μας πρόσφερε. Η περιήγηση στο σπίτι του Φώτη και της Ρένας δεν ήταν απλώς μια ξενάγηση· ήταν ένα ταξίδι στη μνήμη, στην παράδοση και στην ψυχή της Κεφαλονιάς.Μέσα από τη δική του βιωματική αφήγηση, ο Μάκης μάς άνοιξε τις πόρτες ενός κόσμου που δεν υπάρχει πια, αλλά συνεχίζει να ανασαίνει μέσα από τα αντικείμενα, τις ιστορίες και την αφοσίωση ενός ανθρώπου που επέλεξε να κρατήσει ζωντανό ό,τι κινδύνευε να χαθεί.

Η εμπειρία αυτή δεν ήταν μόνο συγκινητική· ήταν μια υπενθύμιση της αξίας της συνέχειας, της μνήμης και της αγάπης για τον τόπο. Ένα ταξίδι που θα μείνει χαραγμένο, όπως μένουν χαραγμένες οι ιστορίες που αξίζουν να ειπωθούν ξανά και ξανά.