Γράφει ο Δρ. Σπυρίδων Α. Θεοτοκάτος
Δεν υπάρχουν σωτήριες ομπρέλες
Αν κάποιος ζει σ΄ ένα δρόμο που είναι υπερβολικά θορυβώδης, μπορεί πάντα να μετακομίσει κάπου πιο μακριά, ενδεχομένως να αρκούν και δύο τετράγωνα παρακάτω. Δυστυχώς, όπως μας υπενθυμίζει η μεγαλύτερη μη στρατιωτική πυρηνική καταστροφή στην ιστορία που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα το Σάββατο του Λαζάρου πριν 40 χρόνια στις 26 Απριλίου 1986, στη 01:23, όταν ο αντιδραστήρας αριθμός 4 του πυρηνικού σταθμού του Τσέρνομπιλ της Ουκρανίας (πρώην Σοβιετική Ενωση), εξερράγη, όταν πρόκειται για ατυχήματα σε πυρηνικούς σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, αυτή η δυνατότητα του να μετακομίσει κάποιος λίγα τετράγωνα παρακάτω δεν υπάρχει.
Οι πυρηνικές καταστροφές προκαλούν πάντα έκπληξη και έχουν πάντα διεθνείς επιπτώσεις. Εφόσον η ραδιενεργή μόλυνση έχει επιπτώσεις που υπερβαίνουν τα εθνικά σύνορα, τότε εμπεριέχει μια διεθνή διάσταση η οποία απαιτεί επίσης μια διεθνή αρμοδιότητα.
Σήμερα υπάρχουν πολυαριθμότερες χώρες, πολυαριθμότερες τεχνολογίες, πολυαριθμότερες πιθανότητες λάθους που μπορούν να ξεφύγουν από τον έλεγχο.
Τα πυρηνικά εργοστάσια μπορεί να παρέχουν ανεξάντλητη ηλεκτρική ενέργεια και να συμβάλλουν στην οικονομική ανάπτυξη των χωρών όπου λειτουργούν δημιουργώντας ανταγωνιστικές ευημερούσες κοινωνίες έναντι άλλων κοινωνιών που απορρίπτουν την χρήση της πυρηνικής ενέργειας, όμως οι κίνδυνοι που ελλοχεύουναπό τυχόντα πυρηνικά ατυχήματα και την διαχείριση των αποβλήτων υψηλής ραδιενέργειας πρέπει να είναι παρεμποδιστικοί παράγοντες για την λειτουργία τους.
Ανεύθυνες επιθέσεις σε πυρηνικά εργοστάσια μπορούν να λειτουργήσουν ως πυρηνικά όπλα – όπλα μαζικής καταστροφής – προξενώντας δυσανάλογα μεγάλες επιπτώσεις του πυρηνικού ατυχήματος με εκατομμύρια αναπηρίες και θανάτους, κατάρρευση οικοσυστημάτων, διεθνή οικονομική κρίση και μακροχρόνιες κλιματικές συνέπειες αυξάνοντας τον κίνδυνο της διάδοσης και της χρήσης πυρηνικών όπλων.
Μη ξεχνάμε ότι ένας πυρηνικός πόλεμος δε γνωρίζει σύνορα αφού η ραδιενέργεια θα επεκταθεί σε μεγάλες αποστάσεις. Από τη στιγμή που μία χώρα ξεκινάει ένα πρόγραμμα πυρηνικής ενέργειας αποκτά όλες τις τεχνολογικές γνώσεις και υποδομές για τη δημιουργία πυρηνικού όπλου.
Η ανθρωπότητα είχε μέχρι σήμερα την τύχη να αποφύγει έναν ολοκληρωτικό πυρηνικό πόλεμο. Ο κίνδυνος ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος όμως δεν είναι θεωρητικός και δυστυχώς δεν υπάρχουν σωτήριες ομπρέλες.
Σε τελική ανάλυση, η ασφαλέστερη επιλογή είναι η στρατηγική ολικής εξόδου από τα πυρηνικά.
