Μητέρα καλούμαι σήμερα να πιω το πικρό ποτήρι της επίγειας απώλειάς σου. Ο πόνος μου είναι δυσβάστακτος. Οι ρίζες μου νιώθω ότι χάθηκαν. Το κενό που μου άφησες δυσαναπλήρωτο. Θα προσπαθήσω να σου απευθύνω ένα ύστατο χαίρε, ελπίζοντας η συναισθηματική κατάσταση, στην οποία βρίσκομαι να μην με προδώσει. Γεννήθηκες το 1945 στο Ξενόπουλο σε μια φτωχή αγροτική οικογένεια. Τα πρώτα κρίσιμα παιδικά σου χρόνια σημαδεύτηκαν από τον εμφύλιο σπαραγμό και από τους καταστροφικούς σεισμούς του 1953 που από θαύμα γλίτωσες. Τότε είναι που σε μετέφεραν σε παιδούπολη της Θεσσαλονίκης, όπου για αρκετούς μήνες ήσουν αποκομμένη από την οικογένειά σου και αντιμέτωπη με τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Από μικρό παιδί δούλευες σκληρά τόσο στις αγροτικές εργασίες όσο και στις δουλειές στο σπίτι, καθώς ήσουν η μοναδική κόρη από τα έξι παιδιά που απέχτησε η οικογένεια του Λαμπρογιάννη και της ΜαγδαληνήςΓεωργάτου. Ελάχιστα σε άφησαν να πας στο δημοτικό για να μάθεις γράμματα, καθώς η ανάγκη στήριξης της οικογένειάς σου κρίθηκε σημαντικότερη. Ωστόσο, αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο στο να αποκτήσεις κοινωνική μόρφωση.
Το 1968 παντρεύτηκες τον πολυαγαπημένο σου άντρα, τον Παναγή Πεφάνη, που η εκδημία του πριν τεσσεράμισι χρόνια σου προκάλεσε μέγιστη θλίψη και επιβάρυνε σημαντικά την υγεία σου. Μαζί, σε συνθήκες ακραίας φτώχειας, στα Διλινάτα, μοχθήσατε για να δημιουργήσετε οικογένεια και να γαλουχήσετε τατέσσερα παιδιά που αποχτήσατε. Μας μεγάλωσες με αγώνα στερούμενη την κάθε σου προσωπική στιγμή, ώστε να μην μας λείψουν τα απολύτως απαραίτητα. Στην αγκαλιά σου βρίσκαμε στοργή, παρηγοριά και ασφάλεια. Μας έδωσες αρχές και ηθικές αξίες και μας έμαθες να αγαπάμε και να βοηθάμε τον συνάνθρωπό μας. Τα προβλήματα της σκληρής καθημερινότητας προσπαθούσες να τα λύσεις με υπομονή και σωφροσύνη. Μα πάνω απ’ όλα δούλευες, δούλευες, δούλευες…
Η αρχές της Ορθοδοξίας διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό την ηθική σου υπόσταση. Η ζωή σου ήταν ταυτισμένη με την αρετή, την ταπεινότητα, την πραότητα, τη συγκατάβαση, τη μετάνοια. Η ευγένεια, η δοτικότητα, η συναίσθηση, το αίσθημα δικαιοσύνης, η προσφορά ήταν βαθύτατα γνωρίσματα του χαρακτήρα σου. Δεκάδες ήταν οι συγγενείς, οι φίλοι και οι γνωστοί που φιλοξένησες και φρόντισες με ανιδιοτέλεια στο σπίτι σου. Εκατοντάδες αυτοί που υπήρξες αρωγός στα προβλήματά τους. Όλοι έχουν να πουν για την καλοσύνη και την ευγένεια που εξέπεμπες. Ποτέ δεν μπλέχτηκες σε ίντριγκες, ποτέ δεν δημιούργησες εντάσεις, ποτέ δεν ασχολήθηκες με τον κακόβουλο κοινωνικό σχολιασμό.Πάντα ήσουν κοντά στον Θεό και πάντα σκεφτόσουν να κάνεις το καλό.
Πάλεψες τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια με αρκετές ασθένειες και βγήκες νικήτρια. Σε όλες αυτές τις δύσκολες καταστάσεις πόναγες, αλλά δεν φαινόταν. Έκρυβες τον πόνο σου πίσω από το γλυκύτατο και χαμογελαστό πρόσωπό σου. Δεν ήθελες να μας στεναχωρήσεις. Ακόμα και την τελευταία βδομάδα της ζωής σου, που ήσουν στο νοσοκομείο, το πρόσωπό σου ήταν φωτεινό, στεκόσουν όρθια με ηρεμία και υπομονή και έκανες βόλτες στον διάδρομο. Κανείς απ’ όσους σε επισκέφτηκαν δεν πίστευε ότι είσαι άρρωστη. Ο Θεός όμως επέλεξε να φύγεις από την επίγεια ζωή την ημέρα της εορτής του Μεγαλομάρτυρα Αγίου Γεωργίου. Ποιος ξέρει… ίσως και πάνω στο άλογό του.
Οι λέξεις είναι πολύ φτωχές για να περιγράψουν την προσφορά σου προς το πρόσωπό μου. Αυτά που βίωσα κοντά σου τα σαράντα χρόνια της ύπαρξής μου είναι ανεξίτηλα χαραγμένα στη ψυχή μου. Η ανιδιοτελής αγάπη σου με συντρόφευε και συνεχίζει να με συντροφεύει. Σε όλες τις δύσκολες στιγμές μου ήσουν πάντα εκεί να με στηρίξεις, να με συμβουλέψεις, να με νουθετήσεις, να μου δώσεις δύναμη να συνεχίσω. Δεν ήταν λίγες οι φορές που έπεσα και εσύ ήσουν εκεί με υπομονή, με θαλπωρή να με βοηθήσεις να ορθοποδήσω. Το χαμόγελό σου ήταν πάντα φωτεινός οδηγός στο σκοτάδι που βίωνα. Η ηρεμία και η γαλήνη σου,φάρμακο στην ανησυχία μου. Με βοήθησες να αναπτυχθώ πολυδιάστατα και να ανθίσω ως προσωπικότητα. Με βοήθησες να σπουδάσω και να ανελιχθώ τόσο στον επιστημονικό όσο και στον καλλιτεχνικό χώρο. Μα πάνω απ’ όλα, με βοήθησες να γίνω άνθρωπος. Χωρίς εσένα δεν θα τα είχα καταφέρει. Είμαι ευγνώμων που είσαι μητέρα μου. Από εδώ και στο εξής είμαι σίγουρος ότι το πνεύμα σου θα με καθοδηγεί με τον ίδιο τρόπο μέχρι να συναντηθούμε ξανά στην επουράνια ζωή.
Καλό ταξίδι πολυαγαπημένη μου μητέρα, πήγαινε να συναντήσεις τον άντρα που αγάπησες και σου έλειψε τόσο πολύ τα τελευταία χρόνια.
Προσδοκώ ανάσταση νεκρών.
Ο γιος σου,
Λαμπρογιάννης Πεφάνης
26-4-2026
Ευχαριστήριο για τη συμμετοχή στο πένθος
Ευχαριστούμε θερμά όλους τους συγγενείς και φίλους που σύσσωμοι μας συμπαραστάθηκαν στο πένθος μας. Η άμεση ή έμμεση παρουσία τους σε αυτές τις δύσκολες στιγμές μας έδωσε κουράγιο και δύναμη, ώστε να αντιμετωπίσουμε τη βαθύτατη θλίψη που νοιώθουμε.
Η Οικογένεια Παναγή Πεφάνη
