Στερνό Αντίο σε έναν > Γραμμα σε εσένα ΓΟΝΙΕ!

Γράφει ο π.Ξενοφώντας Ζαρκάδας

Αδερφοί μου Χριστός Ανέστη.

Παραμονή πρωτομαγιάς αποχαιρέτησα την μητέρα μου τελώντας την εξόδιο ακολουθία ευχόμενος το << Προσδοκώ Ανάσταση νεκρών >>.Αποχαιρέτησα την << μάνα >> μου.

Μάνα… Οι περισσότερες γλώσσες του κόσμου έχουν σαν πρώτο συνθετικό της λέξης το << μα >> ίσως γιατί είναι από τους πρώτους ήχους που μπορεί να προφέρει ένα παιδί. Μάνα , το αιώνιο σύμβολο της άνευ όρων αγάπης.

Ο θάνατος πολλές φορές είναι λύτρωση και είναι στην κυριολεξία αυτό που ονομάζει η Εκκλησία μας << Χαρμολύπη >> . Ιδιαίτερα όταν αυτός που φεύγει είναι πλήρης ημερών αλλά και καταπονημένος , κατάκοιτος ζώντας στην αναμονή …Στην αναμονή του λυτρωτικού θανάτου. Όπως ακριβώς και η μάνα μου.

Αυτή η αναμονή , μέσα σε πόνους αλλά με πλήρη διαύγεια , σε κάνει σοφό. Η μητέρα μου είχε τον σωματικό πόνο συντροφιά από τα μικρά της χρόνια. Σήμερα θα ήθελα να μοιραστώ λίγη από την σοφία της γράφοντας αυτά τα λόγια , γνωρίζοντας ότι ίσως << ειδικοί >> , δάσκαλοι , ψυχολόγοι και νέοι γονείς που αναλώνονται σε επιστημονικότητες ίσως βρούν αυτή τη << σοφία >> παρωχημένη , αναχρονιστική ακόμη και κακοποιητική , και διαρρήξουν ιμάτια …

Όταν λοιπόν ανακοίνωσα στην μητέρα πριν τρείς δεκαετίες ότι περιμέναμε το πρώτο της εγγονάκι , μου είπε αυστηρά:

<< Τώρα που θα γίνεις γονιός , πρόσεχε κακομοίρη μου να γίνεις καλός γονιός >>

Απόρησα και την ρώτησα τι εννοεί και ποιος τελικά είναι ο καλός γονιός;

<< Ο γονιός είναι τίτλος τιμής που μπορεί να τον χάσει αυτός που γέννησε το παιδί και να τον κερδίσει ένας ξένος , που το υιοθέτησε ή το μεγάλωσε , το πρόσεξε , του πρόσφερε ασφάλεια , φαγητό , ρούχα , αγκαλιά , αγάπη. Γονιός είναι το εύκολο. Καλός γονιός είναι το δύσκολο . Αυτό θέλω να γίνεις με την γυναίκα σου , καλοί γονείς >>

Της είπα ότι και πάλι δεν είχα καταλάβει , εν τέλει , ποιος είναι ο << καλός >> γονιός;

<< Καλός γονιός είναι αυτός που προσέχει και βρίσκει την παράβαση , την κακή πράξη , που έχει κάνει το παιδί του από όσο πιο μικρή ηλικία γίνετε , από την στιγμή που το παιδί αρχίζει και καταλαβαίνει το μη και το όχι. Αυτή την κακή πράξη την αναγνωρίζει αμέσως και σε συνεργασία με τον άλλο γονιό , αν υπάρχει, έχει την αντίδραση την σωστή. Αυτή η μελετημένη αντίδραση κάνει τον ΚΑΛΟ γονιό.>> Αυτόν , που όταν φύγει από την ζωή , θα λένε οι άλλοι , ΄ << Θεός σχωρέστον έκανε καλά παιδιά >>

Κλεισμένος στο δωμάτιο που άφησε την τελευταία της πνοή , φέρνοντας θύμησες κι αναμνήσεις , βρήκα παραπτώματα , αμαρτίες κι εγκλήματα που είχα κάνει και θυμήθηκα τις τιμωρίες μου . Τιμωρίες σοφές , σύνθετες , παιδαγωγικές , από δύο γονείς που ενώ μάλωναν και τρωγώντουσαν σχεδόν πάντα για τα οικονομικά λόγο της ανεργίας του πατέρα μου που συνήθως ήταν απολυμένος για << συνδικαλιστικούς λόγους >> , όταν επρόκειτο για την τιμωρία των βλασταριών τους , σαν ομόφωνη δικαστική απόφαση επέβαλαν την ποινή.

Η ποινή είχε ΠΑΝΤΑ την μεταμέλεια , την συγνώμη , την αναγνώριση του λάθους και την αποζημίωση.

Θυμήθηκα που σε ένα στριμωξίδι στο κυλικείο του 12^ου Δημοτικού σχολείου Νεων Λιοσίων ( Ιλιον ) , στην Πέμπτη τάξη , με δάσκαλο κο Περδικάρη , έκλεψα ΤΡΕΙΣ (3) Κουκουρούκου… Πίστευα ότι δεν με είδε κανείς. Κάποιο παιδί το είπε στον δάσκαλό μου . Αυτός τηλεφώνησε αμέσως στην μητέρα μου στο σπίτι από το γραφείο των δασκάλων. Η μητέρα μου δεν μου έβαλε φαγητό και δεν μου ομίλαγε καθόλου. Μέχρι να έρθει ο πατέρας μου από την δουλειά το στομάχι μου είχε δεθεί κόμπος κι οι γκοφρέτες Κουκουρούκου είχαν γίνει φαρμάκι. Μου απηγγέλθη η κατηγορία στο οικογενειακό συμβούλιο , κατηγορία που αποδέχτηκα , δέχτηκα ένα χαστούκι από την μαμά , ένα από τον μπαμπά , δέχτηκα την επίπληξη της αδερφής μου και την επόμενη πήγα στον συγχωρημένο μπάρμπα που δεν θυμάμαι το όνομα του αλλά μισό αιώνα μετά σίγουρα θα έχει συγχωρεθεί , τον επιστάτη και κυλικιάρχη , του ζήτησα συγνώμη , του πήγα τον κουμπαρά μου που έσπασα ΠΑΡΟΥΣΙΑ της μάνας μου που του έδωσε μα το ζόρι το τριπλάσιο της αξίας των γκοφρετών που έκλεψα και την Κυριακή τον βοήθησα πλένοντας το κυλικείο…

Μια άλλη φορά τσακώθηκα με την Βαρβαρούλα ( μάλλον με συμπαθούσε ιδιαίτερα ) μια γειτονοπούλα που συνήθως γινόταν ενοχλητική στα παιχνίδια μας . Δεν θυμάμαι αν σήκωσα χέρι αλλά θυμάμαι ότι της αποκεφάλισα την κούκλα και πέταξα το κεφάλι σε έναν λάκο με ασβέστη στην διπλανή οικοδομή . Θυμάμαι και το ξύλο που έφαγα όταν ήρθε στο σπίτι η μαμά της και παραπονέθηκε στην δική μου . Θυμάμαι και τον δεύτερο γύρο όταν ήρθε στο σπίτι ο μπαμπάς μου από την δουλειά. Ξαναέγινε Οικογενειακό Συμβούλιο παύλα Δικαστήριο Ξανά ανοίχτηκε ο κουμπαράς μου , παρεπιπτόντως , έχω κοιμηθεί έχοντας φάει χυλό , αλλά ΠΟΤΕ δεν σκεφτηκαν οι δικοί μου να πειραξουν τον κουμπαρά που που οι ίδιοι με ωθούσαν πάντα να διατηρώ . Τα ωραία μου λεφτουδάκια γίναν κούκλα για την Βαρβαρούλα , αφού μπροστά σε όόόλη της την οικογένεια υποχρεώθηκα να της ζητήσω συγνώμη.

Προσπάθησα να σκεφτώ τι θα γινόταν στις περισσότερες περιπτώσεις σήμερα , όταν θα έπαιρνε τηλέφωνο σπίτι ο δάσκαλος να πεί στην μάνα ότι το βλαστάρι της έκλεψε τρείς γκοφρέτες…

Αφού θα στόλιζε τον δάσκαλο η μάνα γεννεές δεκατέσσαρες , θα του έκανε καταγγελία όπου μπορούσε να κάνει και μετα θα έκανε και μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση του σπλάχνου της. Του αγγελουδιού της …Του παιδιού της που δεν λέει ΠΟΤΕ ψέμματα.

Αδερφοί μου , βγάλαμε από την ζωή μας την τιμωρία. Την παιδαγωγική τιμωρία. Την δεμένη με την μετάνοια για την κακή πράξη και το << Συγνώμη >>

Αδερφέ μου γονιέ. Θαυμάζεις το παιδί σου , την Θεά σου , Το καμάρι σου , Θεά , Θεά σε ακούσαμε, το είπες πολλές φορές. Πώς να μην στραφεί το παιδί στο περίβλημα , στο εκτός του ποτηριού που λάμπει ενώ μέσα είναι θαμπό. Στην εξωτερική εμφάνιση και μόνο παραμελώντας το πιο βασικό, το μέσα , αρχές κι αξίες και κυρίως ΨΥΧΗ ! Τώρα το παιδί σου δεν βρίσκεται μαζί σου . Μαζί μας . Γονιέ , έμαθα ότι μάνα σε έπιασε και σε παρακάλεσε σαν μάνα που ήσουν , να μην κάνουν μπούλιγκ στην κόρη σου , να μην της γράφουν στο θρανίο αίσχη , σου είπε ότι πήγε η ίδια και τα έσβησε με σφουγγάρια και καθαριστικά κι εσύ της απάντησε << Ωρή εγω θα τους πάρω μαρκαδόρους να γράφουν στο θρανίο τση κόρης σου >>Τώρα το παιδί σου δεν θέλεις καν να ξέρεις πως περνάει εκεί που βρίσκεται… Εκεί που ΕΣΥ το έστειλες.

Γονιέ , ο καλός γονιός δεν έχει να κάνει με το να δουλεύεις σαν σκλάβος για να του φτιάξεις μεζονέτες , μασημένη τροφή , να του εξασφαλίσεις μια άνετη ζωή στερώντας του την φυσική ΣΟΥ παρουσία .Στερώντας του τον αγώνα για δημιουργία . Ούτε να του πάρεις το τελευταίο μοντέλο τηλεφώνου . Ούτε για να του δείξεις πόσο << φίλος >> του είσαι εχθροποιήσεις τον δάσκαλο κι από δάσκαλο τον υποβιβάσεις σε ανδρείκελο που βάζει καλούς βαθμούς και ΔΕΝ τολμά να αντιμιλήσει στο καμάρι σου γιατί << θα τον πάρει ο διάβολος και θα τον σηκώσει >> .

Γονιέ ! Εχε τον νου στο παιδί , γιατί αν γλυτώσει το παιδί…

Υπάρχει ελπίδα!!!

Χριστός Ανέστη.