Τον Ιανουάριο του 1968 ολοκληρώθηκε η φόρτωση της δεύτερης σειράς λεωφορείων F-600 της ΒΙΑΜΑΞ, ενός μοντέλου που συνδύαζε την κομψότητα των ελληνικών υπεραστικών 1113 με την αντοχή του τύπου F-580. Τα οχήματα αυτά δεν άργησαν να αποκτήσουν διεθνή φήμη, ιδιαίτερα στο Σουδάν, όπου και χρησιμοποιήθηκαν σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.
Οι εφημερίδες της εποχής τα χαρακτήρισαν «Τρένα της Ερήμου», όπως τα αποκαλούσαν οι Σουδανοί, λόγω της εντυπωσιακής τους αντοχής και των δυνατοτήτων τους. Με χωρητικότητα 60 καθήμενων επιβατών και δυνατότητα μεταφοράς έως και 4 τόνων φορτίου στην οροφή, τα λεωφορεία αυτά λειτουργούσαν ουσιαστικά ως μικτά μέσα μεταφοράς, εξυπηρετώντας τόσο επιβατικές όσο και εμπορευματικές ανάγκες.
Η δεύτερη παρτίδα της παραγγελίας φορτώθηκε στο πλοίο ALIAKMON, με προορισμό το Σουδάν μέσω Αμβούργου και διαδρομή γύρω από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, καθώς η Διώρυγα του Σουέζ παρέμενε κλειστή μετά τα γεγονότα του Πόλεμος των Έξι Ημερών.
Σύμφωνα με τις σημειώσεις του Χ.Κ.Λ., ο σχεδιασμός των F-600 ήταν εξ ολοκλήρου ελληνικός και εγκρίθηκε από τη Mercedes-Benz, αποτελώντας έργο των διακεκριμένων μηχανικών Αντώνιος Ρίζος και Ιωάννης Δρακούλης. Το αυτοφερόμενο αμάξωμα τύπου monocoque προσέφερε υψηλή στρεπτική ακαμψία, καθιστώντας τα λεωφορεία ιδανικά για κίνηση σε ανώμαλο και αχαρτογράφητο έδαφος.
Η φήμη τους ενισχύθηκε περαιτέρω όταν μηχανικοί της Mercedes τα χαρακτήρισαν ως «το ανθεκτικότερο λεωφορείο της εποχής», μετά από σκληρές δοκιμές που επιβεβαίωσαν την ικανότητά τους να ανταπεξέρχονται σε ακραία φορτία και συνθήκες.
Ιδιαίτερη καινοτομία αποτέλεσε η ενισχυμένη οροφή, εμπνευσμένη από τον Ρίζο και βασισμένη σε μελέτες ελληνικών υπεραστικών λεωφορείων, ενώ ο Δρακούλης ανέλαβε τη βελτίωση της εξωτερικής αισθητικής, διατηρώντας έναν κομψό και αεροδυναμικό σχεδιασμό.
Σε επίπεδο μηχανικών χαρακτηριστικών, τα F-600 εξοπλίζονταν με αξιόπιστους πετρελαιοκινητήρες Mercedes-Benz 352A ή Ford, ενώ διέθεταν ενισχυμένο σύστημα ψύξης για να αντέχουν θερμοκρασίες που ξεπερνούσαν τους 50°C. Τα ειδικά φίλτρα αέρα προστάτευαν τον κινητήρα από τη λεπτή άμμο της ερήμου, ενώ η ανάρτηση βαρέος τύπου εξασφάλιζε σταθερότητα και αντοχή σε δύσβατα εδάφη.
Η επιτυχία τους επισφραγίστηκε στον διεθνή διαγωνισμό για την προμήθεια λεωφορείων στο Σουδάν, όπου η Βιαμάξ επικράτησε έναντι μεγάλων ευρωπαϊκών εταιρειών, χάρη στον καινοτόμο και πλήρως προσαρμοσμένο σχεδιασμό των Ελλήνων μηχανικών.
Τα F-600 δεν ήταν απλώς λεωφορεία· αποτέλεσαν ένα λαμπρό παράδειγμα ελληνικής τεχνογνωσίας και βιομηχανικής υπεροχής, αφήνοντας το αποτύπωμά τους σε μία από τις πιο απαιτητικές αγορές του κόσμου.
