«Δεν μπορώ να θυμηθώ ακριβώς τον λόγο, αλλά εκείνη την ημέρα η Άννα ήταν συνέχεια στο… τρέξιμο. Πήγαινε “πέρα-δώθε”. Κάποια στιγμή άρχισα να κάνω πλάκα και είπα στη Χαρά (Καρυάμη) “καλέ, γιατί τρέχει έτσι η Πολλάτου; Κάνει λες και θα φύγει νωρίς απ’ τη ζωή και πρέπει να τα προλάβει όλα!”.

Το Σάββατο έγινε το δυστύχημα. Ήμουν από τους τελευταίους ανθρώπους με τους οποίους μίλησε εκείνη την ημέρα και δυστυχώς από τους πρώτους που έμαθαν την είδηση. Γνώριζα πως θα πήγαινε στην Κεφαλονιά και την πήρα τηλέφωνο. «Να προσέχεις στον δρόμο», της είπα. Αυτή ήταν η τελευταία μας επικοινωνία.

Το δυστύχημα έγινε στις 16:17. Περίπου στις 16:30 με έπιασε ξαφνικά μία αδιαθεσία. Δεν μπορώ να εξηγήσω με λόγια τι έπαθα. Απλώς δεν ένιωθα καλά. Σαράντα πέντε λεπτά μετά μου είπαν ότι στην τηλεόραση έπαιζε σε τίτλους μία είδηση για κάποιο τροχαίο. “Τριαντάχρονη Ολυμπιονίκης της ρυθμικής γυμναστικής είχε σοβαρό τροχαίο με το αμάξι της”, έλεγαν.

Με την Άννα ήμασταν σαν αδέρφια. Όπως και με κάποια από τα κορίτσια εκείνης της φοβερής ομάδας του 1999. Η πρώτη χρονιά αυτής ήταν το 1998. Είχαμε από την αρχή άψογη συνεργασία. Το 1999 όμως ήρθε το “απόλυτο δέσιμο”. Αρχίσαμε να ζούμε η μία για την άλλη. Να αναπνέουμε η μία για την άλλη. Να πονάμε ή μία για την άλλη.

Πόνος, κούραση, νεύρα, χαρά, δάκρυα, λύπη, πλάκες… Τα μοιραζόμασταν όλα! Δεν υπήρχε κάτι που δεν το νιώσαμε μαζί! Φτάσαμε στο σημείο να μην μπορεί να ζήσει η μία χωρίς την άλλη».

Η Ειρήνη Αϊνδιλή για την Άννα Πολλάτου στο AthleteStories [Σεπτέμβριος 2020]

AthleteStories #pollatou #aindili #rhythmicgymnastic