Οι ράμπες ΑμεΑ που έχουν διαμορφωθεί στον παραλιακό μετώπο του Αργοστολίου και κατά μήκος της λεωφόρου Βεργωτή, παρά τις όποιες παρεμβάσεις και «τσιμεντένιες προσθήκες», απέχουν πολύ από το να χαρακτηριστούν λειτουργικές και ασφαλείς.
Αντί να εξυπηρετούν ουσιαστικά τα άτομα με αναπηρία, τους ηλικιωμένους και τους γονείς με καροτσάκια, σε πολλές περιπτώσεις δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από όσα υποτίθεται ότι λύνουν. Απότομες κλίσεις, πρόχειρες διαμορφώσεις, ασυνέχειες στο οδόστρωμα και ακατάλληλες γωνίες πρόσβασης συνθέτουν μια εικόνα που μόνο σύγχρονη και προσβάσιμη πόλη δεν θυμίζει.
Οι «τσιμεντένιες λύσεις» που εφαρμόστηκαν φαίνεται να έγιναν περισσότερο για τυπική συμμόρφωση παρά με βάση πραγματικές προδιαγραφές προσβασιμότητας και ασφάλειας. Το αποτέλεσμα είναι ράμπες που σε αρκετά σημεία είναι δύσχρηστες έως και επικίνδυνες, ιδίως σε συνθήκες αυξημένης κίνησης ή υγρασίας.
Η προσβασιμότητα δεν είναι θέμα αισθητικής ούτε πρόχειρων παρεμβάσεων. Είναι ζήτημα ισότητας, ασφάλειας και σεβασμού προς όλους τους πολίτες. Όταν οι υποδομές αυτές δεν σχεδιάζονται και δεν κατασκευάζονται σωστά, τότε απλώς διαιωνίζεται ο αποκλεισμός αντί να αντιμετωπίζεται.
Το Αργοστόλι, ως τουριστική και σύγχρονη πόλη, οφείλει να διαθέτει υποδομές που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες όλων χωρίς εξαιρέσεις. Οι σημερινές εικόνες στους βασικούς δρόμους και στο παραλιακό μέτωπο δείχνουν ότι υπάρχει ακόμη σημαντικός δρόμος να διανυθεί, τόσο σε επίπεδο σχεδιασμού όσο και σε επίπεδο ουσιαστικής εφαρμογής.
