Με μια βαθιά ανθρώπινη και συγκινητική ανάρτηση, ο καθηγητής Ηλίας Τουμασάτος μοιράστηκε τις σκέψεις και τα συναισθήματά του μετά τη συμμετοχή του στην εκδήλωση της Kallitechnia Gymnastics Kefalonia, αποκαλύπτοντας τη δύσκολη προσωπική και επαγγελματική διαδρομή που βίωσε τον τελευταίο χρόνο.
Ο ίδιος χαρακτήρισε την εκδήλωση ως «το πιο ωραίο κλείσιμο αυτής της χρονιάς», ευχαριστώντας θερμά την Ελένη Δαρδαμάνη και όλους τους ανθρώπους του συλλόγου για την τιμητική πλακέτα που του προσέφεραν και για τα λόγια που έγραψαν γι’ αυτόν.
Ωστόσο, η ανάρτησή του ξεπερνά μια απλή ευχαριστία και μετατρέπεται σε μια εξομολόγηση ψυχής.
Ο Ηλίας Τουμασάτος περιγράφει πως η σχολική χρονιά ξεκίνησε για εκείνον με ένα μεγάλο ψυχικό βάρος, ύστερα από μια εμπειρία που τον έκανε να αισθανθεί βαθιά ακυρωμένος ως εκπαιδευτικός.
«Ξεκίνησα νιώθοντας ακυρωμένος από κάτι που μου στοίχισε πολύ, πάρα πολύ… Δεν μπορούσα να το διαχειριστώ… Έφυγα πέρυσι το καλοκαίρι νιώθοντας ότι θέλω να αφεθώ μαζί με τα διαγωνίσματά μου στον κάδο ανακύκλωσης…», γράφει χαρακτηριστικά.
Όπως εξηγεί, ξεκίνησε τη νέα χρονιά με σκυμμένο κεφάλι, θεωρώντας πως όλα όσα είχε προσφέρει επί χρόνια στο σχολείο είχαν διαγραφεί.
Η ανατροπή, όπως σημειώνει, ήρθε μέσα από τα ίδια τα παιδιά.
Με συγκίνηση αναφέρει πως οι μαθητές του τον αγκάλιασαν με απίστευτη αγάπη, του έδωσαν ξανά δύναμη και τον βοήθησαν να τολμήσει ακόμη και πράγματα που φοβόταν να ξανακάνει, όπως η διοργάνωση θεατρικών παραστάσεων.
Παράλληλα, δεν παραλείπει να ευχαριστήσει και τους συναδέλφους του, οι οποίοι στάθηκαν δίπλα του σε αυτή τη δύσκολη περίοδο, βοηθώντας τον να ξαναβρεί τον βηματισμό του.
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και στην τιμητική διάκριση από την Kallitechnia Gymnastics Kefalonia, τονίζοντας πως τα λόγια που διάβασε στην πλακέτα είχαν για εκείνον πολύ μεγαλύτερη σημασία απ’ όση ίσως γνώριζαν οι άνθρωποι του συλλόγου.
«Ήρθαν σαν ένα χτύπημα στην πλάτη και μια αγκαλιά… σαν ένας ψίθυρος που μου έλεγε: “Τελικά θα πιστέψεις πως δεν είσαι αυτό που νομίζεις;”», γράφει χαρακτηριστικά.
Κλείνοντας την ανάρτησή του, ο Ηλίας Τουμασάτος σημειώνει πως, παρότι η πληγή δεν έχει ακόμη κλείσει, αυτή η δύσκολη χρονιά τον έκανε τελικά πιο δυνατό.
«Σας ευχαριστώ για αυτό τον όμορφο επίλογο μιας δύσκολης χρονιάς… που με έκανε όμως καλύτερο. Με έκανε να πιστέψω ξανά», καταλήγει, σε μια εξομολόγηση που άγγιξε βαθιά όσους τη διάβασαν και ανέδειξε τη δύναμη της ανθρώπινης αναγνώρισης, της αγάπης και της εμπιστοσύνης.
Ήταν το πιο ωραίο κλείσιμο αυτής της χρονιάς σε μια εκδήλωση γεμάτη θετική ενέργεια, αγάπη και χαρά του σωματείού “Γυμναστική Καλλιτεχνία” που είχε κι αυτή την πολύ όμορφη έκπληξη για μένα. Ευχαριστώ όλους τους ανθρώπους τοου σωματείου και την κ. Ελένη Δαρδαμάνη για αυτά που έγραψαν για μένα στην πλακέτα και εύχομαι να έχουν τη δύναμη να συνεχίσουν με το ίδιο μεράκι τη δράση της “Καλλιτεχνίας” και να την κάνουν να ανθίζει συνεχώς.
Αυτό που δεν ξέρει η Ελένη είναι πόση σημασία έχουν τα λόγια αυτά. Αυτή η χρονιά για μένα ξεκίνησε με ένα μεγάλο βάρος από την προηγούμενη. Ξεκίνησα νιώθοντας ακυρωμένος από κάτι που μου στοίχισε πολύ, πάρα πολύ. Αυτό το Χ που έρχεται εξ αδοκήτω την ώρα που νομίζεις ότι ως δάσκαλος κάνεις το πιο όμορφο πράγμα που έκανες ποτέ. Δεν μπορούσα να το διαχειριστώ… έφυγα πέρυσι το καλοκαίρι νιώθοντας ότι θέλω να αφεθώ μαζί με τα διαγωνίσματά μου στον κάδο ανακύκλωσης… και ξεκίνησα τη νέα χρονιά με σκυμμένο κεφάλι, τόσο μουδιασμένος και κουμπωμένος, σαν να είχαν διαγραφεί όλα μου τα χρόνια στο σχολείο.
Ήρθαν όμως τα παιδιά και ανέτρεψαν τα πάντα. Σ’ αυτή τη χρονιά που εγώ πίστευα πως πλέον ό,τι κι αν αντιμετωπίσω ειναι αναμενόμενο, τα παιδιά με αγκάλιασαν με απίστευτη αγάπη. Ακόμη κι αυτό που έτρεμα να ξαναεπιχειρήσω, να κάνουμε παράσταση, με κατάφεραν να το ξανακάνουμε και μάλιστα δυο φορές. Κι έτσι, και με τη βοήθεια των αγαπημένων συναδέλφων που με στήριξαν, βρήκα τον βηματισμό μου και πάλι. Δεν είναι πως δεν πονάει ακόμα η πληγή. Όμως μπορώ να πιστέψω πάλι πως δεν είμαι αυτός ο άκυρος και αρνητικός άνθρωπος που ένιωθα τον τελευταίο χρόνο. Και πως η αγάπη που προσπαθώ να δώσω δεν είναι στην καλυτερη άνευ αξίας; στη χειρότερη απλό σκοτάδι…
Κι ήρθαν και τα λόγια αυτά των ανθρώπων της Καλλιτεχνίας σαν ένα χτύπημα στην πλάτη και μια αγκαλιά κι ένας ψίθυρος “Τελικά θα πιστέψεις πως δεν είσαι αυτό που νομίζεις;”… Σας ευχαριστώ λοιπόν για αυτό τον ωραίο επίλογο μιας δύσκολης χρονιάς… που μ’ έκανε όμως καλύτερο. Μ’ έκανε να πιστέψω ξανά.
