Η Αντίσαμος αποτελεί διαχρονικά ένα από τα πιο εμβληματικά τοπία της Κεφαλονιάς. Τα κρυστάλλινα νερά της, το καταπράσινο βουνό που καταλήγει στη θάλασσα και η μοναδική φυσική της ομορφιά την έχουν καταστήσει σημείο αναφοράς για χιλιάδες επισκέπτες από όλο τον κόσμο.
Τα τελευταία χρόνια, όμως, η εικόνα της παραλίας έχει αλλάξει αισθητά. Η ολοένα και μεγαλύτερη οργανωμένη εκμετάλλευση προκαλεί προβληματισμό σε πολλούς κατοίκους του νησιού, οι οποίοι βλέπουν έναν αγαπημένο τόπο να μεταμορφώνεται, χάνοντας σταδιακά ένα μέρος της αυθεντικότητάς του. Μέσα από μια ιδιαίτερα εύστοχη, λογοτεχνική και βαθιά προσωπική ανάρτηση, η Julie Vinieratou καταθέτει τις σκέψεις του για την ισορροπία ανάμεσα στην τουριστική ανάπτυξη και τον σεβασμό προς το φυσικό περιβάλλον, ενώ παράλληλα αναζητά εκείνες τις μικρές, ανεπιτήδευτες παραλίες που εξακολουθούν να θυμίζουν το καλοκαίρι των παιδικών χρόνων.
Ακολουθεί η ανάρτηση της Julie Vinieratou:
Η φωτογραφία με την Αντίσαμο και οι νησίδες ελευθερίας!
Η Αντίσαμος λοιπόν ένας μεγάλος χαρούμενος στρατώνας, με καλά στοιχισμένες ξαπλώστρες , με ομπρέλες, τραπεζάκια, σέρβις.. Όλα καλά τοποθετημένα ώστε να γίνει θελκτική για τον τουρίστα που θέλει χωρίς πολλά- πολλά να εξυπηρετηθεί άνευ ταλαιπωρίας.
Αυτό προφανώς είναι και το μυστικό της “επιτυχίας” όλων αυτών των υποδομών! Εξυπηρέτηση χωρίς ταλαιπωρία. Γρήγορα, εύκολα, με πολλαπλές δυνατότητες για όσους ενδιαφέρονται. Ok.
Η εικόνα όμως μάλλον είναι θλιβερή για την υπερβολή της..
Μοιάζει να συντελείται ήσυχα μία προσβολή..
Σίγουρα θα μπορούσε να είναι κάπως πιο ήπια η εκμετάλλευση – πόσο εύστοχη η λέξη – της παραλίας. Και εδώ που τα λέμε, τέτοια άγρια ομορφιά, τέτοια ανυπέρβλητη προσφορά χρωμάτων και αισθήσεων, τέτοιος απίστευτος σαγηνευτικός κόσμος πάνω και κάτω από το νερό, θα έπρεπε να τύχει περισσότερου σεβασμού. Με περίσκεψη και φειδώ η αξιοποίηση..
Και επειδή είναι η παραλία που όταν κολυμπούσα, αισθανόμουν πάντα την ανάγκη να ευχαριστήσω τον Θεό, το σύμπαν, τους γαλαξίες, τους αέρηδες ή ό,τι άλλο, γιατί επέλεξαν να με ρίξουν μωρό σε αυτόν τον τόπο, με στεναχωρεί κάπως να βλέπω έτσι αυτό το.. ιερό σημείο της δοξολογίας μου.
Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια βρέθηκα στην Κεφαλονιά μόνο φουλ Αύγουστο.. Έχω να πάω πέντε χρόνια στην Αντίσαμο..
Όμως ξέρω και άλλους.. ιθαγενείς που έχουν ζητήματα.. προσαρμογής μπρος στις ταχύτατες μεταβολές τοπίων και τόπων σε.. παράξενα Mall!
Σε αυτούς απευθύνομαι. Ξέρουν!
Κάτι μικρές.. θαλασσινές καβάτζες από παλιά ήρθαν ξανά σε μεγάλη ζήτηση τα τελευταία χρόνια! Κάτι παραλιάκια που πλέον λειτουργούν σαν λέσχες φιλίας. Μην σας πω σαν πολιτιστικοί σύλλογοι ,κλαμπ μελών όπου οι συζητήσεις μέσα και έξω από την θάλασσα θίγουν κοινωνικά, πολιτικά, τοπικά, συναισθηματικά και άλλα ζητήματα. Θέματα από αυτά που αρέσκονται οι ιθαγενείς να συζητούν παρά θίν’ αλός..
Φίλοι, γνωστοί, από παιδιά οι εικόνες μας κοινές, πάμε απλώνουμε τις ψάθες,τις πετσέτες κοντά η μία στην άλλη και μέσα σε λίγα λεπτά, αρχίζει η κουβεντούλα και απαλά η σκηνή κινείται ..μεταβάλλεται.. Ο χρόνος διαστέλλεται, κυλάει αργά, γλυκά σαν γατούλα που κοιμάται νηφάλια..
Αυτή την αίσθηση δεν την βρίσκει κάποιος σε.. στρατώνες που βαράνε αδιάκοπα μπιτάκια με ντεσιμπέλ που δεν λυπούνται κανέναν. Την βρίσκει σε μία παραλία μικρή μεταξύ οικείων προσώπων.. Τέτοιες πολυτέλειες! Κανονικές κανονικότητες!
Αυτές οι τελευταίες μικρές παραλίες που δεν προσφέρονται για.. αξιοποίηση έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια οι μικρές οάσεις, η ελεύθερη γη, το μικρό γαλατικό χωριό που μας δέχεται όπως παλιά. Χωρίς ξαπλώστρες, χωρίς οργάνωση, χωρίς πληρωμή για την βουτιά. Η δημοκρατία της θάλασσας, του γέλιου, της ανεπιτήδευτης χαράς σε λίγα μέτρα.
Χωρίς πρωτόκολλο, παρά μόνο με χαλαρό απουσιολόγιο : “Που είναι η ..Θα έρθει;”.
Χάσαμε την Αντίσαμο του Αυγούστου λοιπόν , αλλά ίσως βρήκαμε κάτι άλλο.. Κάτι από όταν είμαστε μικροί που το καλοκαίρι ήταν απλό, εύκολο και κυρίως απλόχερο με τα παιδιά..
Φωτό από
@Kefalonia Focus
