Υπήρξε μια εποχή που το καλοκαίρι στο Αργοστόλι είχε τη δική του μυρωδιά, τον δικό του ήχο και τις δικές του εικόνες. Και μέσα σε αυτές τις εικόνες υπήρχε το θερινό σινεμά.
Το 1995 δημιουργήθηκε το Σινέ Άννυ, ένας παραδοσιακός θερινός κινηματογράφος που έμελλε να γίνει σημείο αναφοράς για πολλές γενιές Αργοστολιωτών. Πίσω από αυτή την προσπάθεια βρίσκονταν δύο αδέλφια, ο Μπάμπης και ο Χρήστος Αντωνάτος, άνθρωποι που αγάπησαν τον κινηματογράφο όχι απλώς ως επάγγελμα, αλλά ως τρόπο ζωής.
Ο Μπάμπης από μικρό παιδί είχε ιδιαίτερη αδυναμία στους ηθοποιούς και στους μεγάλους μύθους του ελληνικού κινηματογράφου. Ανάμεσα σε αυτούς που ξεχώριζε ήταν ο Κώστας Βουτσάς. Η αγάπη του για τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο δεν έμεινε μόνο στις αναμνήσεις και στις ταινίες. Έγινε κομμάτι της ίδιας του της ζωής και τελικά αποτυπώθηκε στη δημιουργία του Σινέ Άννυ.
Και κάπου εδώ οι προσωπικές αναμνήσεις συναντούν την ιστορία μιας ολόκληρης πόλης.
Γιατί πριν από το Σινέ Άννυ, υπήρχε το θρυλικό ΡΕΞ, στην πλατεία Αργοστολίου. Εκεί, τη δεκαετία του 1980 και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1990, πολλοί από εμάς μεγαλώσαμε με τις μεγάλες κινηματογραφικές επιτυχίες.Θυμάμαι μικρό παιδί τον Χρήστο και τον Μπάμπη Αντωνάτο στο ΡΕΞ, στην καρδιά του Αργοστολίου. Εικόνες που έχουν μείνει βαθιά χαραγμένες στη μνήμη, γιατί συνδέονται με μια εποχή διαφορετική. Μια εποχή που η έξοδος στον κινηματογράφο ήταν γεγονός.
Και όταν το 1995 δημιουργήθηκε το Σινέ Άννυ, ήταν σαν να μεταφέρθηκε ένα κομμάτι εκείνης της κινηματογραφικής εποχής σε έναν νέο χώρο.Το θερινό σινεμά ήταν κάτι περισσότερο από μια ταινία.Υπήρξε εποχή που το καλοκαίρι στο Αργοστόλι δεν ξεκινούσε απαραίτητα από την πρώτη βουτιά στη θάλασσα. Ξεκινούσε από την πρώτη αφίσα έξω από ένα θερινό σινεμά.
Από τις καρέκλες, την οθόνη που φωτιζόταν μέσα στη νύχτα, το αναψυκτικό στο τραπεζάκι, τον ήχο της μηχανής προβολής και εκείνες τις δύο ώρες δροσιάς κάτω από τον καλοκαιρινό ουρανό.
«Πάμε σινεμά;»Μια απλή φράση που μπορούσε να γίνει ολόκληρη βραδινή έξοδος.
Το παιδί πήγαινε με τους γονείς του. Ο έφηβος έδινε το πρώτο του ραντεβού. Οι παρέες συναντιούνταν πριν από την προβολή. Οι μεγαλύτεροι έβρισκαν δύο ώρες για να ξεφύγουν από την καθημερινότητα.Και ο κινηματογράφος γινόταν σημείο συνάντησης.
Ο Μπάμπης και ο Χρήστος Αντωνάτος δεν δημιούργησαν απλώς έναν ακόμη χώρο προβολής ταινιών. Έδωσαν στο Αργοστόλι έναν χώρο όπου η κινηματογραφική παράδοση μπορούσε να συνεχιστεί.Για τον Μπάμπη, ιδιαίτερα, ο κινηματογράφος ήταν από μικρό παιδί ένας κόσμος γεμάτος πρόσωπα, ιστορίες και μύθους. Οι μεγάλοι ηθοποιοί του ελληνικού κινηματογράφου ήταν για εκείνον κάτι περισσότερο από πρωταγωνιστές μιας ταινίας.
Ήταν πρόσωπα μιας εποχής που αγαπούσε.
Η αγάπη του για τον Κώστα Βουτσά και τους άλλους μεγάλους ηθοποιούς του ελληνικού σινεμά αποτελούσε κομμάτι αυτής της σχέσης με την κινηματογραφική Ελλάδα.
Σήμερα, όταν κοιτάζουμε πίσω, η διαφορά δεν είναι μόνο αριθμητική. Είναι κυρίως συναισθηματική.Γιατί κάθε σινεμά που κλείνει δεν είναι απλώς ένας ακόμη χώρος που σταματά να λειτουργεί. Είναι ένα κομμάτι της αστικής μνήμης που κινδυνεύει να χαθεί.
Το ΡΕΞ στην πλατεία Αργοστολίου, οι άνθρωποι που εργάστηκαν εκεί, οι ταινίες, οι παρέες, οι αφίσες, οι συζητήσεις μετά την προβολή και αργότερα το Σινέ Άννυ, όλα αυτά αποτελούν ψηφίδες μιας άλλης εποχής του Αργοστολίου.Μιας πόλης που είχε διαφορετικούς ρυθμούς, διαφορετικές συνήθειες και διαφορετικούς τρόπους να διασκεδάζει.
Το θερινό σινεμά ήταν ένας ζωντανός πυρήνας καλοκαιρινής κουλτούρας.
Δεν ήταν μόνο η ταινία.Ήταν η έξοδος.Ήταν η παρέα.Ήταν η προσμονή.
Ήταν η καλοκαιρινή νύχτα.Ήταν η αίσθηση ότι για δύο ώρες μπορούσες να μπεις σε έναν άλλο κόσμο.Και ίσως αυτό να ήταν τελικά κάθε θερινό σινεμά: ένα μικρό Χόλιγουντ χωρίς πολυτέλειες, αλλά με ουρανό.
Το Σινέ Άννυ και οι άνθρωποί του, ο Μπάμπης και ο Χρήστος Αντωνάτος, αποτελούν ένα κομμάτι αυτής της ιστορίας του Αργοστολίου.Μιας ιστορίας που αξίζει να θυμόμαστε, γιατί οι πόλεις δεν αποτελούνται μόνο από δρόμους, κτίρια και πλατείες.Οι πόλεις είναι οι άνθρωποί τους, οι αναμνήσεις τους και οι χώροι όπου έζησαν τις μικρές και μεγάλες στιγμές τους.
Και για πολλές γενιές Αργοστολιωτών, ένα από αυτά τα σημεία μνήμης θα είναι πάντα το Σινέ Άννυ.
