Στην ιστορική Ιερά Μονή Παλιοχέρσου Ερύσσου, η πανήγυρη της Παναγίας δεν είναι μόνο μια βαθιά θρησκευτική εμπειρία. Είναι και μια ζωντανή συνέχεια της παράδοσης, της φιλοξενίας και της κεφαλονίτικης κοινωνικής ζωής.Και στο μαγειρείο της Μονής, ένα πρόσωπο έχει συνδέσει το όνομά του εδώ και μισό αιώνα με μια από τις πιο χαρακτηριστικές γεύσεις των πανηγυριών της Κεφαλονιάς.
Ο Γεράσιμος Φερεντίνος, εδώ και περίπου 40 χρόνια, στέκεται πάνω από τα μεγάλα καζάνια και ετοιμάζει τη θρυλική «γίδα τη βραστή», ένα φαγητό που για πολλούς αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της μοναστηριακής πανήγυρης.Δεν πρόκειται απλώς για μαγείρεμα. Είναι μια ιεροτελεστία παράδοσης που απαιτεί χρόνο, υπομονή, γνώση και μεράκι.
Οι μεγάλες φωτιές ανάβουν, τα καζάνια παίρνουν τη θέση τους και το κρέας σιγοβράζει για ώρες, μέχρι να μαλακώσει και να ξεκολλά από το κόκαλο. Ο ζωμός καθαρίζει με το προσεκτικό ξάφρισμα και στη συνέχεια προστίθενται τα λιτά υλικά της παραδοσιακής συνταγής: κρεμμύδι, καρότο, πατάτες και σέλινο.Η δύναμη αυτού του φαγητού βρίσκεται ακριβώς στην απλότητά του. Δεν χρειάζονται πολλά για να δημιουργηθεί μια γεύση που έχει ταξιδέψει μέσα στον χρόνο.
Και πίσω από αυτή τη γεύση βρίσκεται ένας άνθρωπος που έχει αφιερώσει πέντε δεκαετίες στη συγκεκριμένη παράδοση.
Ο Γεράσιμος Φερεντίνος δεν μαγειρεύει απλώς για τους προσκυνητές. Κρατά αναμμένη μια φλόγα που δεν είναι μόνο η φωτιά κάτω από το καζάνι, αλλά η ίδια η φλόγα της παράδοσης.
Χρόνια τώρα, γενιές ανθρώπων έχουν περάσει από τη Μονή, έχουν προσκυνήσει την Παναγία, έχουν καθίσει στον αύλειο χώρο και έχουν γευτεί τη γίδα που ετοιμάζει με τα χέρια του. Και έτσι, μέσα από μια κατσαρόλα και ένα μεγάλο καζάνι, συνεχίζεται μια ιστορία που ενώνει πίστη, φιλοξενία και παράδοση.
Στην Παλιοχέρσο, η μοναστηριακή φιλοξενία αποκτά τη δική της γεύση.Και αυτή η γεύση έχει κάτι από την ψυχή του Γεράσιμου Φερεντίνου. Πενήντα χρόνια προσφοράς είναι πολλά. Είναι μια ολόκληρη ζωή αφιερωμένη στην παράδοση και στους ανθρώπους.
Γι’ αυτό και η «γίδα η βραστή» της Παλιοχέρσου δεν είναι απλώς ένα παραδοσιακό φαγητό.
Είναι μνήμη. Είναι πανηγύρι. Είναι Κεφαλονιά. Και είναι ο Γεράσιμος που, κάθε φορά που ανάβουν τα καζάνια, ξαναγράφει με τη δική του τέχνη ένα μικρό κομμάτι της γαστρονομικής και μοναστηριακής ιστορίας του τόπου.
