Μια εικόνα από έναν σπασμένο κλώνο γίνεται αφορμή για μια βαθιά ανθρώπινη σκέψη του Δρ. Ηλία Τουμασάτου για την αγάπη, την απώλεια και όλα εκείνα που συνήθως θυμόμαστε να λέμε όταν πλέον δεν μπορούν να ακουστούν. Με αφορμή τις εικόνες που συνοδεύουν έναν θάνατο, αλλά και μια προσωπική απώλεια που σημάδεψε τη ζωή του, ο Ηλίας Τουμασάτος θέτει ένα δύσκολο και ουσιαστικό ερώτημα: γιατί περιμένουμε να χάσουμε έναν άνθρωπο για να του πούμε πόσο τον αγαπήσαμε, πόσο τον θαυμάσαμε και πόσο σημαντικός υπήρξε για εμάς;
Με λόγια σκληρά, όπως ο ίδιος προειδοποιεί, αλλά βαθιά αληθινά, μας θυμίζει κάτι που όλοι γνωρίζουμε και συχνά ξεχνάμε: η αγάπη έχει αξία όταν μπορεί να ακουστεί και να γίνει πράξη. Το «σ’ αγαπάω», η αγκαλιά, ένα τηλεφώνημα, μια καλή κουβέντα δεν πρέπει να περιμένουν την απώλεια. Πρέπει να δίνονται τώρα, όσο οι άνθρωποί μας είναι ακόμη δίπλα μας.
Η ανάρτηση του Δρ.Ηλία Τουμασάτου:
(Ίσως ακουστούν λίγο σκληρά τα ακόλουθα…)
Επιστρέφοντας στον αγαπημένο μου περίπατο μετά το καλοκαίρι, το μάτι μου πέφτει σ’ αυτό το σπασμένο κλαρί.
Συνειρμός πρώτος (πάντα είναι μια μουσική που έρχεται στα αυτιά μου). Οι στίχοι του Γιάννη Καλαμίτση από τη φωνή της Βίκυς Μοσχολιού “Άνθρωποι μονάχοι, σαν ξερόκλαδα σπασμένα…”
Συνειρμός δεύτερος. Οι εικόνες του παραληρήματος λατρείας γύρω από το φέρετρο του Γιώργου Μαζωνάκη. Τα χιλιάδες υψωμένα κινητά που απαθανατίζουν τον θάνατο.
Συνειρμός τρίτος. Αν σήμερα ζούσε ο άνθρωπος αυτός θα του εκφράζαμε με τον ίδιο τρόπο τη λατρεία μας; Γιατί λες και καρτερούμε την απώλεια για να θυμηθούμε την αγάπη, τον θαυμασμό, τις αρετές του;
Συνειρμός τέταρτος. Στην κηδεία του πατέρα μου με ρώτησαν “Μα πώς δεν είπες μια κουβέντα εσύ που μιλάς για τα πάντα;”
Η απάντηση ήταν πως ό,τι του είπα του το είπα εν ζωή. Κι ό,τι δεν του είπα ήταν πολύ αργά πλέον για να του το πω. Δεν ακούει.
Ας λέμε στους ανθρώπους μας ότι τους αγαπάμε κι ας το δειχνουμε με πράξεις όσο είναι εδώ. Το “σ’ αγαπάω” κι η αγκαλιά έχουν αξία εδώ και τώρα. Πείτε τα αφειδώλευτα όσο είναι καιρός, όσο τους έχουμε κοντά μας. Μετά είναι αργά. Και για κείνους και για μας.
Και στις προσευχές μας ας δεόμαστε “υπέρ υγείας”… τα “υπέρ αναπαύσεως” Άλλος τα φροντίζει, εμείς όχι.
