Η επίσκεψη του Γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Κυρανάκη στην Κεφαλονιά ολοκληρώθηκε με συναντήσεις με θεσμικούς και αυτοδιοικητικούς παράγοντες, όμως άφησε πίσω της ένα σοβαρό ερώτημα που αφορά όχι μόνο τους δημοσιογράφους, αλλά και την ίδια την τοπική κοινωνία: γιατί δεν υπήρξε συνέντευξη Τύπου με τα τοπικά μέσα ενημέρωσης;
Ο κ. Κυρανάκης είχε χρόνο να επισκεφθεί τον Μητροπολίτη Κεφαλληνίας, να συναντηθεί με τον δήμαρχο Αργοστολίου Θεόφιλο Μιχαλάτο, να βρεθεί με τον αντιπεριφερειάρχη Σωτήρη Κουρή, τον βουλευτή Παναγή Καππάτο και εκπροσώπους φορέων και κομματικών οργανώσεων. Είχε, δηλαδή, χρόνο για μια σειρά θεσμικών επαφών και συναντήσεων. Δεν βρέθηκε όμως χρόνος για μια ανοιχτή συνέντευξη Τύπου, ώστε οι δημοσιογράφοι της Κεφαλονιάς να θέσουν τα δικά τους ερωτήματα.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το παράδοξο. Αν μια πολιτική επίσκεψη γίνεται για να καταγραφούν τα προβλήματα ενός τόπου και να υπάρξει διάλογος με την κοινωνία, τότε ο τοπικός Τύπος δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως περιττή στάση στο πρόγραμμα. Τα τοπικά μέσα ενημέρωσης είναι εκείνα που καθημερινά καταγράφουν την πραγματικότητα του νησιού, μεταφέρουν τις αγωνίες των κατοίκων και γνωρίζουν πολύ καλά τα ζητήματα που παραμένουν ανοιχτά.
Δεν θα ήταν λοιπόν ενδιαφέρον να ακούσουμε δημόσια τον κ. Κυρανάκη να απαντά σε ερωτήσεις για την υγεία, τη στελέχωση του Νοσοκομείου, το στεγαστικό, τις υποδομές, την ακτοπλοΐα, την καθημερινότητα των πολιτών, τις ανάγκες των επαγγελματιών και όλα εκείνα τα ζητήματα που απασχολούν την Κεφαλονιά; Δεν θα ήταν χρήσιμο να γνωρίζουν οι πολίτες τι ακριβώς μεταφέρει η κυβέρνηση από το νησί στην Αθήνα και, κυρίως, ποια συγκεκριμένα βήματα προτίθεται να κάνει;
Αν δεν υπήρχε χρόνος για συνέντευξη Τύπου, τότε εύλογα προκύπτει το ερώτημα: χρόνος υπήρχε για τις συναντήσεις με τους θεσμικούς παράγοντες, αλλά όχι για τους δημοσιογράφους που θα έθεταν δημόσια τις ερωτήσεις;
Και ακόμη ένα ερώτημα, πιο πολιτικό αυτή τη φορά: μήπως η Νέα Δημοκρατία δεν θέλησε να ανοίξει τη συζήτηση μπροστά στις κάμερες και στα μικρόφωνα των τοπικών μέσων ενημέρωσης; Μήπως ήταν προτιμότερο ένα πρόγραμμα γεμάτο συναντήσεις και φωτογραφίες, χωρίς τη διαδικασία των δημοσίων ερωτήσεων; Δεν μπορεί να γνωρίζουμε τα κίνητρα της επιλογής, όμως η απουσία μιας συνέντευξης Τύπου αφήνει αναπόφευκτα χώρο για αυτά τα ερωτήματα.
Γιατί άλλο είναι να συζητάς αλαμπρατσέτα με τον βουλευτή, τον δήμαρχο, τον αντιπεριφερειάρχη και τους θεσμικούς εκπροσώπους και άλλο να κάθεσαι απέναντι από τους δημοσιογράφους και να απαντάς χωρίς προκαθορισμένες ερωτήσεις. Εκεί φαίνεται αν μια επίσκεψη θέλει πραγματικά να επικοινωνήσει με την κοινωνία ή απλώς να ολοκληρώσει έναν κύκλο θεσμικών επαφών.
Η Κεφαλονιά, κύριε Κυρανάκη, δεν είναι μόνο το Δημαρχείο Αργοστολίου, το γραφείο του αντιπεριφερειάρχη και οι θεσμικές συναντήσεις. Είναι οι κάτοικοι, οι επαγγελματίες, οι εργαζόμενοι, οι γιατροί, οι εκπαιδευτικοί, οι νέοι, οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν καθημερινά τα προβλήματα του νησιού. Και η φωνή τους περνά και μέσα από τα τοπικά μέσα ενημέρωσης.
Γι’ αυτό και η απουσία μιας συνέντευξης Τύπου δεν είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια του προγράμματος. Είναι μια επιλογή που δικαιολογημένα γεννά ερωτήματα. Τα τοπικά μέσα δεν ζητούν προνομιακή μεταχείριση. Ζητούν το αυτονόητο: να μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους, να θέτουν ερωτήσεις και να μεταφέρουν στους πολίτες τις απαντήσεις των πολιτικών που επισκέπτονται τον τόπο τους.
Τελικά, το ερώτημα παραμένει: ποια Κεφαλονιά είδε ο κ. Κυρανάκης; Την Κεφαλονιά των θεσμικών γραφείων και των επίσημων συναντήσεων ή την Κεφαλονιά που καθημερινά καταγράφουν τα τοπικά μέσα και βιώνουν οι πολίτες; Γιατί μια πραγματική επίσκεψη σε έναν τόπο δεν ολοκληρώνεται μόνο με συναντήσεις. Ολοκληρώνεται όταν υπάρχει και η διάθεση να ακούσεις τις δύσκολες ερωτήσεις.
