Τρεις Φιλαρμονικές από τη Ζάκυνθο, καμία από την Κεφαλονιά – Ηχηρή απουσία από το Διεθνές Φεστιβάλ των Ιονίων
Υπάρχουν στιγμές που ένας πολιτιστικός θεσμός γίνεται καθρέφτης μιας ολόκληρης περιοχής. Και το Διεθνές Φεστιβάλ Φιλαρμονικών Ιονίων Νήσων 2026, που πραγματοποιήθηκε στην Κέρκυρα, ανέδειξε μια απουσία που δύσκολα μπορεί να περάσει απαρατήρητη.
Στη μεγάλη αυτή μουσική διοργάνωση συμμετείχαν Φιλαρμονικές από την Κέρκυρα, τρεις Φιλαρμονικές από τη Ζάκυνθο, αλλά και διεθνή μουσικά σύνολα από την Ιταλία, τη Σερβία, την Πολωνία και την Ουκρανία.Από την Κεφαλονιά, όμως, καμία.
Και αυτό δεν είναι απλώς μια απουσία από μια εκδήλωση.
Είναι ένα γεγονός που πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά για την πολιτιστική παρουσία της Κεφαλονιάς στα Ιόνια Νησιά.Η Ζάκυνθος βρέθηκε στη διοργάνωση με τρεις Δημοτικές Φιλαρμονικές: τη Φιλαρμονική Ζακύνθου Δ.Ε. Ζακυνθίων, τη Φιλαρμονική Δ.Ε. Αλυκών και τη Φιλαρμονική Δ.Ε. Αρτεμισίων.
Η Κεφαλονιά, ένα νησί με τεράστια μουσική παράδοση, με ιστορία στις φιλαρμονικές και με ανθρώπους που επί δεκαετίες υπηρέτησαν τη μουσική, δεν εκπροσωπήθηκε.
Και εδώ γεννιέται ένα πολύ σοβαρό ερώτημα:Πώς φτάσαμε στο σημείο να πραγματοποιείται ένα Διεθνές Φεστιβάλ Φιλαρμονικών των Ιονίων Νήσων και η Κεφαλονιά να μην έχει μια Φιλαρμονική που να μπορεί να σταθεί σε μια τέτοια διοργάνωση;
Δεν είναι ζήτημα να συγκρίνουμε μουσικούς ή να μειώσουμε την προσπάθεια των ανθρώπων που κρατούν ζωντανή τη μουσική παράδοση του τόπου.Το ζήτημα είναι πολύ βαθύτερο.
Είναι η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα η Κεφαλονιά στον πολιτιστικό χάρτη των Ιονίων.
Ένα νησί που κάποτε είχε ισχυρή μουσική παράδοση, που δημιούργησε γενιές μουσικών και που είχε τις φιλαρμονικές ως αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνικής και πολιτιστικής του ζωής, σήμερα εμφανίζεται χωρίς παρουσία σε έναν διεθνή θεσμό αφιερωμένο ακριβώς σε αυτή την παράδοση.
Αυτό δεν μπορεί να θεωρείται φυσιολογικό.Και ίσως εδώ βρίσκεται μια από τις πιο χαρακτηριστικές εικόνες της πολιτιστικής στασιμότητας που βιώνει ο τόπος.Γιατί η πολιτιστική ανάπτυξη δεν είναι μόνο εκδηλώσεις, συναυλίες και περιστασιακές διοργανώσεις.
Είναι η δημιουργία και η διατήρηση ισχυρών πολιτιστικών θεσμών που μπορούν να εκπροσωπούν έναν τόπο πέρα από τα όριά του.
Η Κέρκυρα το αποδεικνύει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο. Η Ζάκυνθος το αποδεικνύει επίσης.Και η Κεφαλονιά;
Πού βρίσκεται η Κεφαλονιά σε αυτή την εικόνα;Πώς είναι δυνατόν ένα νησί με τόσο μεγάλη μουσική παράδοση να μην διαθέτει σήμερα μια Φιλαρμονική με τη δυναμική, την οργάνωση, τη στελέχωση και το επίπεδο που απαιτείται για να συμμετέχει σε έναν διεθνή θεσμό αυτού του μεγέθους;
Δεν είναι θέμα επίρριψης ευθυνών στους μουσικούς.
Είναι θέμα πολιτιστικού σχεδιασμού, στήριξης, συνέχειας και στόχου.
Αν θέλουμε πραγματικά να μιλάμε για πολιτιστική Κεφαλονιά, δεν αρκεί να θυμόμαστε το ένδοξο μουσικό παρελθόν του νησιού.
Πρέπει να δημιουργήσουμε το μέλλον του.Να επενδύσουμε στα παιδιά.Να στηρίξουμε τους νέους μουσικούς.Να δημιουργήσουμε σύγχρονες δομές.Να δώσουμε στις φιλαρμονικές τα μέσα και τις προϋποθέσεις για να αποκτήσουν ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο.
Γιατί η μουσική παράδοση δεν κληρονομείται αυτόματα.
Χρειάζεται συνέχεια.
Και η εικόνα της Κεφαλονιάς να απουσιάζει από ένα Διεθνές Φεστιβάλ Φιλαρμονικών των Ιονίων, την ώρα που η γειτονική Ζάκυνθος συμμετέχει με τρεις Φιλαρμονικές, είναι μια εικόνα που οφείλει να μας προβληματίσει.
Όχι για να κατηγορήσουμε.
Αλλά για να αναρωτηθούμε τι πολιτιστική Κεφαλονιά θέλουμε τα επόμενα χρόνια.
Γιατί ένα νησί που θέλει να πρωταγωνιστεί στον τουρισμό, στον πολιτισμό και στην εξωστρέφεια δεν μπορεί να επαναπαύεται μόνο στο παρελθόν του.Χρειάζεται θεσμούς που να μπορούν να σταθούν στο σήμερα.
Και χρειάζεται μια Φιλαρμονική που, όταν ανοίγουν οι πόρτες ενός διεθνούς φεστιβάλ στα Ιόνια Νησιά, να μπορεί να βρίσκεται εκεί και να κάνει την Κεφαλονιά να ακούγεται.
