Εκατομμύρια ευρώ δαπανώνται για έργα πλακοστρώσεων και παρεμβάσεις στο Αργοστόλι, όμως ένα από τα πιο βασικά και αυτονόητα ζητήματα για μια σύγχρονη πόλη εξακολουθεί να παραμένει άλυτο: η ασφαλής μετακίνηση των πεζών και των ατόμων με αναπηρία. Η εικόνα στην οδό Ανδρέα Παπανδρέου, τον δρόμο που οδηγεί από το Αργοστόλι προς τη Λάσση, μία από τις πλέον τουριστικές περιοχές της Κεφαλονιάς, αποτυπώνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τις αντιφάσεις στον σχεδιασμό των δημοτικών παρεμβάσεων.
Την ώρα που η δημοτική αρχή προχωρά σε έργα ανάπλασης και πλακοστρώσεων σε διάφορα σημεία της πόλης, ένας βασικός οδικός άξονας, με καθημερινή κυκλοφορία οχημάτων και αυξημένες ανάγκες μετακίνησης, εξακολουθεί να στερείται στοιχειωδών υποδομών για την ασφαλή διέλευση των πεζών.Η απουσία κατάλληλων πεζοδρομίων και προσβάσιμων διαδρομών δημιουργεί σοβαρές δυσκολίες για τους κατοίκους, τους επισκέπτες, τους ηλικιωμένους, τους γονείς με παιδικά καρότσια και, κυρίως, για τους ανθρώπους που χρησιμοποιούν αναπηρικά αμαξίδια.
Το βίντεο που καταγράφει την κατάσταση είναι αποκαλυπτικό. Ένα άτομο που κινείται με αναπηρικό αμαξίδιο αναγκάζεται να χρησιμοποιεί το οδόστρωμα, δίπλα στα διερχόμενα οχήματα, εκτεθειμένο στον κίνδυνο ενός ατυχήματος ή ακόμη και ενός δυστυχήματος. Δεν πρόκειται για μια απλή δυσκολία στην καθημερινότητα, ούτε για μια ασήμαντη τεχνική εκκρεμότητα. Πρόκειται για ένα ζήτημα ασφάλειας, αξιοπρέπειας και ισότιμης πρόσβασης στον δημόσιο χώρο.Είναι δυνατόν, εν έτει 2026, ένας άνθρωπος με αναπηρία να αναγκάζεται να κινείται πάνω στον δρόμο επειδή δεν υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές για να μετακινηθεί με ασφάλεια;
Το ερώτημα δεν αφορά μόνο την τεχνική κατάσταση ενός δρόμου. Αφορά τις προτεραιότητες που θέτει η δημοτική αρχή. Γιατί μια πόλη δεν κρίνεται αποκλειστικά από τις πλατείες που ανακαινίζει, τα πλακόστρωτα που κατασκευάζει ή τις παρεμβάσεις που παρουσιάζει ως έργα ανάπτυξης. Κρίνεται και από το αν μπορεί ένας πεζός να μετακινηθεί χωρίς να κινδυνεύει, αν ένας άνθρωπος με αναπηρία μπορεί να φτάσει στον προορισμό του χωρίς εμπόδια και αν οι δημόσιες υποδομές εξυπηρετούν όλους τους πολίτες, χωρίς εξαιρέσεις.
Η οδός Ανδρέα Παπανδρέου δεν είναι ένας δρόμος ήσσονος σημασίας. Συνδέει το Αργοστόλι με τη Λάσση, μια περιοχή με ξενοδοχειακές μονάδες, τουριστικά καταλύματα, επιχειρήσεις και σημαντική επισκεψιμότητα. Είναι ένας δρόμος που χρησιμοποιείται από κατοίκους και επισκέπτες, ιδιαίτερα κατά τη θερινή περίοδο, όταν η κυκλοφορία αυξάνεται σημαντικά. Κι όμως, η ασφαλής κίνηση των πεζών σε αυτόν τον άξονα δεν φαίνεται να έχει αντιμετωπιστεί με την απαιτούμενη προτεραιότητα.
Και εδώ προκύπτει ένα ακόμη εύλογο ερώτημα: ποιος είναι ο σχεδιασμός του Δήμου Αργοστολίου για την αναβάθμιση του συγκεκριμένου δρόμου; Υπάρχει ολοκληρωμένο σχέδιο για την κατασκευή πεζοδρομίων, τη δημιουργία προσβάσιμων διαδρομών και την προστασία των ευάλωτων χρηστών του δρόμου; Έχουν εξεταστεί οι άμεσες παρεμβάσεις που απαιτούνται ώστε να μην αναγκάζονται άνθρωποι με αναπηρία να κινούνται ανάμεσα στα αυτοκίνητα;Δεν αρκεί να μιλάμε για βιώσιμη κινητικότητα, προσβασιμότητα και τουριστική ανάπτυξη στα σχέδια και στις ανακοινώσεις. Αυτές οι έννοιες πρέπει να αποκτούν πραγματικό περιεχόμενο στους δρόμους της πόλης. Διαφορετικά, παραμένουν απλώς ωραίες λέξεις, χωρίς αντίκρισμα στην καθημερινότητα των ανθρώπων που τις έχουν περισσότερο ανάγκη.
Το Αργοστόλι εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σοβαρές ελλείψεις στις υποδομές για πεζούς και άτομα με αναπηρία. Και η εικόνα ενός αναπηρικού αμαξιδίου πάνω στο οδόστρωμα, σε έναν δρόμο με διερχόμενα οχήματα, αποτελεί μια ηχηρή υπενθύμιση ότι η προσβασιμότητα δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως δευτερεύον ζήτημα.Η δημοτική αρχή οφείλει να δώσει συγκεκριμένες απαντήσεις και, κυρίως, να προχωρήσει σε ουσιαστικές λύσεις. Χρειάζεται να εξεταστούν άμεσα οι δυνατότητες ασφαλούς μετακίνησης στην οδό Ανδρέα Παπανδρέου, να δρομολογηθούν οι αναγκαίες υποδομές και να ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα μέχρι την οριστική αντιμετώπιση του προβλήματος.
Γιατί τα έργα δεν μετρώνται μόνο σε εκατομμύρια ευρώ, τετραγωνικά μέτρα πλακόστρωσης ή εντυπωσιακές εικόνες. Μετρώνται και στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Μετρώνται στο αν ένας άνθρωπος με αναπηρία μπορεί να βγει από το σπίτι του και να μετακινηθεί με ασφάλεια, χωρίς να αναγκάζεται να διακινδυνεύει τη ζωή του.
Μια πραγματικά σύγχρονη και ανθρώπινη πόλη δεν είναι εκείνη που απλώς ανακαινίζει τα στενά στις γειτονιές της. Είναι εκείνη που δεν αφήνει κανέναν πολίτη να παλεύει μόνος του με τα εμπόδια των δρόμων της. Και όσο αυτή η στοιχειώδης υποχρέωση παραμένει ανεκπλήρωτη, το Αργοστόλι θα εξακολουθεί να απέχει από την εικόνα μιας πόλης πραγματικά φιλικής προς τους πεζούς και προσβάσιμης σε όλους.
