<< Ω γενεά άπιστος και διεστραμμένη , εως πότε ανέξομαι ημών ! >>
Χρόνια πολλά αδερφοί μου. Όλα τα σάιτ του νησιού αναπαρήγαγαν την φοβερή και τρομερή είδηση για μια δυστυχισμένη ψυχή που φώναζε κατά την λιτάνευση του Ιερού σκηνώματος του Αγίου μας, και μάλιστα την ώρα που ο Αγιός μας << ολόρθος >> πέρναγε από πάνω του. Μοναδικό γεγονός!!! Σαν να διαβάζεις ότι << Γονιός ζητοκραύγαζε το παιδί του κατά την παρέλαση >> .
Αληθεια , γιατί και για ποιους περνάει ο Αγιος από πάνω ; Για ευλογία ; Για να πάει καλά η χρονιά;
Την ευλογία και την χάρη Του την παίρνεις όταν προσκυνάς το Αγιο σκήνωμα , καταφιλείς τους πόδας του ( από το πορτάκι ), γονατίζεις στην χάρη του.
Όταν ξαπλώνεις στην ουρά και ταλαιπωρείς τους περήφανους Βάλσαμους που έχουν την τιμή κι ευθύνη να τον κουβαλάνε στις παλικαρίσιες πλάτες τους σημαίνει παραδοχή ότι έχεις πρόβλημα , βασανίζεσαι από << κάτι >> σωματικώς ή ψυχικώς , και ξαπλώνεις στον Αγιο που με την Θεία χάρη << πιστεύεις >> ότι θεραπεύει << πάσαν νόσον και πάσα μαλακίαν εν τω λαό >>( Ματθ.8 27 , 33 )
Ολοι γνωρίζουμε ότι κάθε χρόνο δυστυχείς συνάνθρωποί μας ουρλιάζουν και φωνάζουν όταν ο Αγιος περνά πανωθέ τους. Γιατί;
Εμείς οι Ιερείς είμαστε επιφορτισμένοι με την ανάγνωση των ευχών του <<Εξορκισμού >> και πάντα υπήρχε στην εκκλησιά της Παναγίας , της κοιμήσεως της Θεοτόκου και για να μην σας μπερδεύω στην << μικρή εκκλησιά τΑγίου >> , το βιβλίο με τις Ευχές , με τους Εξορκισμούς. Και ο κάθε εφημέριος διάβαζε , κάποιοι ήταν και πιο έμπειροι όπως ο μακαριστός παπα Αλέξανδρος Μαζαράκης , ή ο επίσης κεκοιμημένος παπα Κώστας Γιαννάκης, κι εκεί βλέπαμε << σημεία και τέρατα >> . Όλα όμως με ένα χαρακτηριστικό. Οση ώρα διαρκεί η ανάγνωση , η ταλαίπωρη αυτή ψυχούλα που δ εν γνωρίζουμε αν είναι περιστατικό που το αντιμετωπίζει παπάς ή γιατρός και προσπαθούμε να διακρίνουμε αυτό το << κάτι >> , ολη λοιπόν την ωρα , ο <<δαιμονιζόμενος >> ουρλιάζει και χτυπιέται με φοβερή μανία , και μετά το πέρας , ηρεμεί , ευχαριστεί και ομολογεί ότι αισθάνεται πολύ καλύτερα κι αλαφρωμένος . Εμείς είμαστε κομμάτια. Το ίδιο και κατά την λιτάνευση .Χτυπιέται κι ουρλιάζει και μετα τρέχει να ξαναμπεί από κάτω σαν << φάρμακο>>
Τώρα το τι φοβερό και τρομερό κι απείρως γελοίο σε σχόλια διαβάσαμε κάτω από την συγκεκριμένη ανάρτηση που δημοσιεύτηκε σε κάθε τοπική Ιστιοσελίδα , ξεχνώντας ότι ο Αγιος Γεράσιμος ή κατά το εθιμοτυπικό με τα παρατσούκλια αλλά και κατά το δαιμόνιο , ο Καψάλης , είναι ο εκβάλων τα δαιμόνια…
Αλλά είμαστε η γενεά η άπιστη …Η ολιγόπιστη στην καλύτερη περίπτωση , μιας και ο ίδιος ο θεμέλιος λίθος της εκκλησίας μας , ο Απόστολος Πέτρος είχε πολλάκις ολιγοπιστίσει…
Θα μοιραστώ την δική μου ιστορία , της δικής μου ολιγοπιστίας , με ήρωα την Μοίρα , μια νεαρή κοπέλα από την Σερβία που την ταλαιπωρούσε χρόνια το δαιμόνιο…
Οι παλαιότεροι ιερείς ίσως θυμούνται την Μοίρα . Με την μητέρα της την Αννα ( αν θυμάμαι καλά ). Δερματολόγος η μάνα . Κυρία , βασανισμένη γύρω στα εξήντα. Η μοναχοκόρη της Μοίρα τριαντάρα , σκοτεινή μανιώδη καπνίστρια ( στα κρυφά ) και πεπεισμένη ότι έχει δαιμόνιο. Κάθε χρόνο , δυό φορές Κεφαλονιά, μένανε στην Μονή , βοηθούσαν στα σκουπίσματα , γυάλιζαν τα μανάλια κάναν ότι τους είχε ζητηθεί. Και η << σύμπτωση >> κάθε φορά που ερχόντουσαν είχα εγώ εφημερία . Αλλά , δεν υπάρχουν συμπτώσεις παρα Θεία Οικονομία. Της διάβαζα τις ευχές του Αγίου Βασιλείου , Γερασίμου , Κυπριανού με το πετραχήλι στο κεφάλι , και ούρλιαζε σαν να την καίνε χίλιες φωτιές . Η μάνα μου περιέγραφε πως από χρόνια έβλεπε τις παραμορφώσεις στο πρόσωπο της κόρης της και δεν μπορούσε να τις εξηγήσει επιστημονικά , γιατρός ήταν , Δερματολόγος.
Μιλάγαμε στα Αγγλικά , δεν ήξερε ούτε μία λέξη Ελληνικά κι ούτε είχε καμιά διάθεση να μάθει. Την εξομολογούσε ο πατήρ Ιωάννης ο Μεσολωράς που είναι πολύ καλός γνώστης της Αγγλικής κι εξομολόγος .Όταν ε , πέρναγε ο Αγιος από πάνω της , τα ουρλιαχτά της ακουγόντουσαν σχεδόν μέχρι τα Βαλσαμάτα. Μια φορά , με την έπαρση της ημιμάθειας , φόρεσα το πετραχήλι μου κι άρχισα μια λεκτική επίθεση στα Ελληνικά στον υποτιθέμενο << Δαίμονα >> . Βγές ρε , του έλεγα , βγές άχρηστο μίασμα …Η Μοίρα με κοίταζε με απορία και μου έλεγε « What are you sayingFather , I don’t untested” ? δηλαδή , << Τι λές παπά , δεν καταλαβαίνω >>.
Μια άλλη φορά ήμουνα μ την οικογένειά μου στο Αργοστόλι και ήρθαν να πάρουν την ευχή , μαμά και κόρη , τους γνώρισα τα μικροπαίδια μου τότε κι αυτή άρχισε να κάνει δυνατά φωνές ζώων , μπέ, γαβ , νιάουνιά , κοκοκό …Είχαμε γίνει θέαμα εξω από του Σπαθή και συνεχώς μου έλεγε << Sorry, it’s not me , it’s the Demon>>…Όπως καταλαβαίνεται , όσο το πιστέψατε κι εσείς το πίστεψα κι εγώ.
Μια μέρα που είχα εβδομαδιαία εφημερία στην Ι.Μονή κι έχει έρθει για πολλοστή φορά με την μητέρα της είχαν γνωρίσει μια άλλη ευλαβή κυρία και συνομιλούσαμε όλοι μαζί στα Αγγλικά , ήταν μια γλυκύτατη συνταξιούχος δασκάλα και ιδιαίτερα ευλαβής. Ειχαν αποφασίσει όλοι μαζί να κατεβούν συνταξιδευτές στην Αθήνα .
Ήταν απόγευμα ήταν λίγο πριν κλείσουν οι θύρες της Μονής .Εγώ , στην μικρή εκκλησούλα , πίσω από το αναλόγιο , κρυμμένος από κάθε βλέμμα ,παρατηρούσα το παιγνίδισμα του ήλιου που τρύπαγε το βιτρό πάνω απ το ψαλτήρι. Μια ακτίνα φωτός μάλιστα , φάνταζε τόσο ζωντανή που όπως έπεφτε πάνω στο βιβλίο με τους εξορκισμούς του Αγίου Κυπριανού ήταν σαν να ζήταγε να το ανοίξεις και να αρχίσεις την ακολουθία .Τότε μπήκε η Μοίρα , το δυστυχισμένο εκείνο πλάσμα που είχε τραβήξει στον πόνο και την μάνα της.
Δεν με είδε, δεν μπορούσε να με δεί εκεί που ήμουν. Λύγισε τους ώμους κι άρχισε να προσεύχεται μπροστά στην κλειστή λάρνακα που στα σπλάχνα της φυλά διπλοκλειδωμένο τον της Κεφαλληνίας πολύτιμο θησαυρό. Μού μπήκε η σκέψη να τις διαβάσω τους αφορκισμούς προς το δαιμόνιο. Ειχα επιφυλάξεις. Μόλις ένα χρόνο πριν , ο πνευματικός μου ο Μακαριστός Δεσπότης μας ο Γεράσιμος Φωκάς , πρωτοσύγκελος τότε , μου είχε βάλει κανόνα να μην << διαβάζω >> μετα από μια επεισοδιακή ακολουθία , τονίζοντάς μου ότι αυτό πρέπει να το αποφεύγουν οι οικογενειάρχες. Λίγους μήνες μετα είχε αναχωρήσει για το υπερουράνιο θυσιαστήριο αφήνοντας ένα τεράστιο πνευματικό κενό πίσω του.
Έβαλα το πετραχηλάκι που είναι πάντα κρεμασμένο εκεί , κι άρχισα να διαβάζω τελείως ψιθυριστά , τόσο που δεν έφταναν στα δικά μου τα αυτιά κι όχι τέσσερα πέντε μέτρα μακριά , στα αυτιά της Μοίρας. Και μουρμουρίζω τις ευχές…αὶ διὰ τῆς προσευχῆς ἐμοῦ τοῦ ταπεινοῦ καὶ εὐλαβοῦς δούλου σου Κυπριανοῦ φεύξονται οἱ δαίμονες, δραπετευθήσονται καὶ καταργηθήσονται αἱ πονηρίαι αὐτῶν…
Αισθάνομαι την ατμόσφαιρα βαριά και μια μπόχα να γεμίζει τα ρουθούνια μου .
Η Μοίρα γυρνάει χωρίς να με βλέπει , εχει τα μάτια κλειστα , ίσως χαμενη στην προσευχή της. Από το στόμα της βγαίνει μια φωνή , δεν ήταν ανθρώπινη φωνή , ήταν κάτι απ τα έγκατα της γής θύμιζε πέτρες που τρίβονται μεταξύ , μια φωνή βαθιά σπηλαιώδη…Κάθε φορα που την θυμάμαι ανατριχιάζω… Η πιο βαριά αντρική φωνή που έχω ακούσει ποτέ…
<< Παπά…. Εσύ κι ο Κυπριανός σου…>>
………………………………………………………………………………………………………………………………………………Την είδα αργότερα έξω από το κελί μου , θα αναχωρούσαν με το πρώτο πρωϊνό. Δεν θυμόταν , δεν είχε καταλάβει τίποτα. Με χαρά μου είπαν ότι θα πηγαίναν και στον Αγιο Κυπριανό στην Χασιά. Σύμπτωση ; Δεν υπάρχουν συμπτώσεις. Τους είπα να περιμένουν και πήγα μέσα κι έγραψα ένα γράμμα προς τον ιερέα που θα τις << διάβαζε>>
Εν Χριστώ αδερφέ , πράξε τα δέοντα… Είμαι πεπεισμένος ότι η Μοίρα έχει …πρόβλημα …που άπτεται των αρμοδιοτήτων μας…
Ασπαζομενος την δεξιά σας
Όνομα τηλέφωνο
Π.Ξενοφώντας Ζαρκάδας
Μέλος εργαστηρίου Διαδικτύου Ψηφιακών Μέσων και Επικοινωνίας
Αργοστόλι, Κεφαλονιά
