Για το Δημοτικό Θέατρο «Κέφαλος» και τη μόνιμη χρήση του ως χώρου Δημοτικών Συμβουλίων.
Τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή τη δημόσια τοποθέτησή μου για το Δημοτικό Θέατρο «Κέφαλος», διαπιστώνω ότι το ζήτημα επιχειρείται να μεταφερθεί από την ουσία του σε μια πολιτική αντιπαράθεση, στην οποία δεν συμμετέχω και δεν επιθυμώ να συμμετέχω.
Η παρέμβασή μου δεν είχε, δεν έχει και δεν θα έχει ποτέ κομματικό ή αντιπολιτευτικό χαρακτήρα. Δεν στρέφεται εναντίον της σημερινής Δημοτικής Αρχής, ούτε υπέρ οποιασδήποτε αντιπολίτευσης. Ως άνθρωπος του πολιτισμού, αισθάνομαι την ανάγκη –και την ευθύνη– να μιλώ δημόσια για όσα αφορούν τον πολιτισμό του νησιού, χωρίς να υπολογίζω ποιος πολιτικός χώρος θα ενοχληθεί ή ποιος θα επιχειρήσει να το αξιοποιήσει για ίδιον όφελος.
Η ουσία είναι απλή και δεν επιδέχεται παρερμηνειών:
Το Δημοτικό Θέατρο «Κέφαλος» είναι χώρος πολιτισμού. Και οφείλει να λειτουργεί μόνιμα ως τέτοιος.
Η χρήση του Θεάτρου για τη διεξαγωγή Δημοτικών Συμβουλίων ξεκίνησε, όπως έχει ειπωθεί, ως μια προσωρινή λύση ανάγκης. Το αν αυτή η επιλογή ήταν σωστή ή λανθασμένη τότε, είναι δευτερεύον. Το ουσιώδες είναι ότι το «προσωρινό» έχει μετατραπεί σε πάγια και μόνιμη κατάσταση εδώ και 25 χρόνια.
Το επιχείρημα ότι «αυτό γίνεται από το 2000» δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι.
Αντιθέτως, θέτει ένα σοβαρό ερώτημα:
αν κάτι είναι προβληματικό, παύει να είναι προβληματικό επειδή απλώς επαναλαμβάνεται επί δεκαετίες;
Ή μήπως πρέπει να αποδεχθούμε όλοι μας το αυτονόητο ότι δηλαδή κάθε Δημοτική Αρχή έχει την ευθύνη να διορθώνει λάθη και αστοχίες που παγιώθηκαν με τον χρόνο;
Το γεγονός ότι όλες οι Δημοτικές Αρχές φέρουν μερίδιο ευθύνης για τη διατήρηση αυτής της κατάστασης δεν αναιρεί το πρόβλημα. Αντιθέτως μάλιστα το επιβεβαιώνει.
Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι ότι όλο αυτό μοιάζει να μην θεωρείται καν πρόβλημα – ούτε από συμπολίτευση, ούτε από αντιπολίτευση, ούτε και από μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Κυριαρχεί μια χαλαρή λογική του τύπου: «σιγά, δεν έγινε και τίποτα». Κι όμως, έγινε.
Ακούστηκε επίσης ότι η άποψή μου είναι «ελιτίστικη», με την έννοια ότι δήθεν υπονοώ πως τα Δημοτικά Συμβούλια είναι χαμηλού επιπέδου ή ανάξια να φιλοξενούνται στο Θέατρο. Αυτό δεν ισχύει και είναι μια εσκεμμένη παρερμηνεία.
Τα Δημοτικά Συμβούλια είναι μια απολύτως απαραίτητη, δημοκρατική και υψηλού κύρους διαδικασία. Όμως το κύρος μιας διαδικασίας δεν καθορίζει αυτομάτως και τον χώρο στον οποίο πρέπει να διεξάγεται.
Η Θεία Λειτουργία, για παράδειγμα, είναι μια σοβαρή και ιερή τελετή – αυτό δεν σημαίνει ότι ο χώρος της είναι το Θέατρο.
Η απονομή δικαιοσύνης είναι ύψιστη πράξη δημοκρατίας – όμως δεν γίνεται σε σκηνή θεάτρου, αλλά σε δικαστική αίθουσα.
Το ίδιο ισχύει και εδώ.
Το ζήτημα δεν είναι αν κάτι είναι «σοβαρό» ή «σημαντικό».
Το ζήτημα είναι ο ρόλος και η ταυτότητα του χώρου.
Το Θέατρο δεν είναι απλώς μια μεγάλη αίθουσα.
Είναι χώρος πολιτισμού, μνήμης και συμβολισμού.
Δεν μπορεί να λειτουργεί ταυτόχρονα ως:
αίθουσα Δημοτικού Συμβουλίου,
αποθηκευτικός χώρος,
και χώρος πολιτιστικών εκδηλώσεων «όταν και αν περισσεύει χρόνος».
Η επισήμανση ότι «όταν υπάρχουν εκθέσεις ή πολιτιστικές δράσεις, το Δημοτικό Συμβούλιο μεταφέρεται ή προγραμματίζεται έτσι ώστε να μην ενοχλεί την εκδήλωση κλπ » δεν λύνει το πρόβλημα· το αναδεικνύει. Διότι έτσι παγιώνεται η αντίστροφη λογική: ότι ο βασικός ρόλος του Θεάτρου είναι άλλος και ο πολιτισμός φιλοξενείται κατ’ εξαίρεση.
Αυτό θεωρώ βαθιά λανθασμένο.
Και επιτρέψτε μου μια τελευταία, ουσιαστική παρατήρηση:
το γεγονός ότι ο κατεξοχήν πολιτιστικός χώρος της πόλης χρησιμοποιείται μόνιμα για άλλες λειτουργίες, αποτελεί και μια σιωπηλή παραδοχή πολιτιστικής απραξίας. Σαν να λέμε: «αφού έτσι κι αλλιώς λίγες πολιτιστικές δράσεις έχουμε , δεν είναι κακό να το χρησιμοποιήσουμε και οτιδήποτε άλλο».
Εγώ προσωπικά αυτή τη λογική δεν μπορώ να την αποδεχτώ , είμαι όμως υποχρεωμένος να τη σεβαστώ στην περίπτωση που αποτελεί άποψη της πλειοψηφίας της τοπικής κοινωνίας . Ισχύει κάτι τέτοιο; Αν ισχύει σωπαίνω .
Δεν υποστηρίζω ότι το Θέατρο δεν μπορεί ποτέ, εκτάκτως και για σοβαρούς πρακτικούς λόγους, να φιλοξενήσει κάτι άλλο. Υποστηρίζω όμως ξεκάθαρα ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιείται μόνιμα, δεν μπορεί να υποκαθιστά την έλλειψη Δημαρχείου και δεν μπορεί να χάνει τον πρωταρχικό του ρόλο επί 25 χρόνια.
Η τοποθέτησή μου αυτή δεν στρέφεται εναντίον προσώπων ή παρατάξεων.
Στρέφεται υπέρ του πολιτισμού της Κεφαλονιάς.
Κλείνω ξεκάθαρα: η θέση μου δεν είναι πολιτική, δεν είναι αντιπολιτευτική αλλά και δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Δεν απευθύνεται σε παρατάξεις, αλλά στη συνείδηση του τόπου. Όποιος θέλει να την εντάξει σε κομματικά παιχνίδια, απλώς απομακρύνεται από την ουσία. Για μένα το ζήτημα τελειώνει εδώ: το Δημοτικό Θέατρο «Κέφαλος» είναι χώρος πολιτισμού – και μόνο.
