Υπάρχουν κάποιες στιγμές που δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Μια κιθάρα, μια φωνή, μια παρέα και ένα τραγούδι αρκούν για να ξυπνήσουν μνήμες και να φέρουν τους ανθρώπους πιο κοντά.
Μια τέτοια όμορφη στιγμή γεννήθηκε απόψε στο Φισκάρδο.Το λιμάνι είχε γεμίσει με τις μελωδίες των κανταδόρων και το καλοκαιρινό βράδυ είχε πάρει εκείνη τη γλυκιά, παλιά Κεφαλλονίτικη όψη. Τραγούδια που κάποτε ακούγονταν στις γειτονιές, στα καντούνια και στις αυλές, ταξίδευαν ξανά μέσα στη νύχτα, πάνω από τη θάλασσα.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στους μουσικούς, βρέθηκε ο Πρόεδρος της Δημοτικής Κοινότητας Φισκάρδου, Πολυχρόνης Δενδρινός.Δεν στάθηκε απλώς να ακούσει.
Πλησίασε τους κανταδόρους, πήρε τη θέση του ανάμεσά τους και άρχισε να τραγουδά.Και τότε έγινε κάτι όμορφο.Ο Πρόεδρος έγινε ένας από την παρέα.Η δική του φωνή ενώθηκε με τις φωνές των κανταδόρων και για λίγο δεν υπήρχαν ρόλοι, αξιώματα και τίτλοι. Υπήρχε μόνο το τραγούδι.Εκείνη η αυθόρμητη στιγμή θύμισε σε όλους πως η παράδοση δεν βρίσκεται μόνο στα βιβλία, στις εκδηλώσεις και στις παλιές φωτογραφίες.
Η παράδοση ζει όταν την τραγουδάμε.Ζει όταν ένας άνθρωπος αφήνει στην άκρη την καθημερινότητά του και πιάνει το τραγούδι μαζί με μια παρέα.
Ζει όταν οι παλιές μελωδίες περνούν από στόμα σε στόμα και από γενιά σε γενιά.Και το Φισκάρδο, με τα φώτα του να καθρεφτίζονται στη θάλασσα, έγινε εκείνο το βράδυ μια μεγάλη Κεφαλλονίτικη αυλή.Μια αυλή όπου όλοι χωρούσαν.Οι μουσικοί, οι κάτοικοι, οι επισκέπτες, οι άνθρωποι του τόπου.
Και μέσα σε αυτή την παρέα, ο Πολυχρόνης Δενδρινός τραγούδησε όπως τραγουδά ένας άνθρωπος όταν βρίσκεται ανάμεσα σε δικούς του ανθρώπους.Χωρίς επισημότητες.Χωρίς απόσταση.Με την καρδιά.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο όμορφο πρόσωπο της Κεφαλονιάς.Να μπορεί ένα τραγούδι να σβήνει τις αποστάσεις, να φέρνει τους ανθρώπους κοντά και να κάνει ένα ολόκληρο λιμάνι να μοιάζει με μια μεγάλη παρέα.Και εκεί, στο Φισκάρδο, κάτω από τον καλοκαιρινό ουρανό, η καντάδα δεν ακούστηκε απλώς.Έζησε.Και μαζί της έζησε για ακόμη μια φορά η ψυχή της Κεφαλονιάς.
