50 χρόνια πέρασαν από την παράνομη εισβολή και κατοχή στη μαρτυρική μεγαλόνησο. 50 χρόνια που στον Πενταδάκτυλο η τουρκική σημαία, κυματίζει και το ρεύμα που τη φωτίζει το πληρώνει η κυπριακή Δημοκρατία! 50 χρόνια που η Τουρκία απροκάλυπτα, αμφισβητεί το κυπριακό κράτος και διεκδικεί το υπόλοιπο νησί. Αλήθεια 50 χρόνια μετά η νέα γενιά της Ελλάδας, θυμάται; και αν θυμάται, σε ποιες ανάλογες πράξεις προχωρά; Μήπως είναι αλήθεια ότι η Κύπρος «κείται μακράν»;
Η Τουρκία, φέρει την ευθύνη για τα εγκλήματα της Γενοκτονίας απέναντι στις εθνικές μειονότητες των Ποντίων, των Αρμενίων, των Κούρδων, των Ασσυρίων, των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, αλλά και την ευθύνη για παράνομη κατοχή εθνικού εδάφους της Κύπρου.
Ατιμώρητη για τις Γενοκτονίες, η Τουρκία, από τις αρχές του 20αιώνα, στήνει την κυριαρχία της και την επεκτατική της πολιτική. Οι διεθνείς συμφωνίες με πρώτη τη συνθήκη της Λωζάνης, της δίνουν το δικαίωμα να υλοποιήσει τις γεωπολιτικές και στρατηγικές της προσδοκίες, ενώ παράλληλα, λαμβάνει δικαιώματα για τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης. Οι ελληνικές μειονότητες από την άλλη, μένουν εκτεθειμένες. Η πολιτική που ακολούθησε η Τουρκία, στα ζητήματα του ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου σε σχέση με την Δυτική Θράκη και ακολούθως με το Κυπριακό, δεν έχουν μόνο ομοιότητες αλλά έχουν και σύνθεση πολιτικής.
Η Τουρκία, συνεχίζοντας να αψηφά τις υποχρεώσεις της, αλλά και το διεθνές δίκαιο, δημιουργεί αναθεωρητισμό στη πολιτική της και από το 1938 έως το 1945, κινείται με δόλιο διπλωματικό τρόπο . Η Κύπρος, ένας διεθνής γεωπολιτικός δίαυλος πολέμων και κατακτητικών επιχειρήσεων , γίνεται το επόμενο θύμα της. Καλυμμένη από την ομπρέλα της κυριαρχίας, το 1959, η Τουρκία, μπαίνει ως εγγυήτρια δύναμη για την δημιουργία του Κυπριακού κράτους , και ξεκινά, μια διαδρομής αμφισβήτησης, και διεκδίκησης που κορυφώνεται με την εισβολή του 1974.
Ακόμα και σήμερα, έχοντας καταλάβει παράνομα το 37% του εδάφους της Κύπρου, αμετανόητη και ατιμώρητη, διεκδικεί ολόκληρο το νησί. Δεν εμποδίζεται από το ΝΑΤΟ, σε αντίθεση με την Ελλάδα που της επιβλήθηκε η παθητική στάση απέναντι στο κυπριακό.
Έτσι, η κατεχόμενη Κύπρος, γίνεται όπως ο Πόντος και η Μικρά Ασία, αλύτρωτη πατρίδα. Ακόμα και σήμερα, η κυριαρχία του κυπριακού κράτους βρίσκεται στη μοίρα του Θεού. Οι πρόσφατες δηλώσεις του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ, επιβεβαιώνουν, ότι σε ενδεχόμενη επίθεση, η Κύπρος, θα μείνει πάλι αβοήθητη. Φαίνεται, πως δεν θα έχει ποτέ τη στήριξη που έλαβαν χώρες όπως η Ιορδανία, η Συρία, το Ιράκ και αυτό, γιατί κανένας δεν στέκεται απέναντι στις εγκληματικές παρελθοντικές και πιθανόν μελλοντικές ενέργειες της Τουρκίας.
Ο γεωπολιτικός δίαυλος λοιπόν που ονομάζεται Κύπρος, δεν θα φύγει ούτε στο μέλλον, από το στόχαστρο της Τουρκίας. Στο ερώτημα λοιπόν, ποιος θυμάται την Κύπρο, τη Μεγαλόνησο που υπέφερε και υποφέρει, η πρώτη σίγουρη απάντηση είναι η Τουρκία. Και σε δεύτερο χρόνο η Αγγλία, καθότι κατέχει και αυτή σχεδόν το 8% του εδάφουςμε τις βάσεις της.
Εδώ και πολλά χρόνια, η Τουρκία,προσπαθεί να περιορίσει την ελληνική επιρροή στην ανατολική Μεσόγειο, υιοθετώντας τακτικές, όπως το δόγμα της γαλάζιας πατρίδας. Το εθνικό φρόνημα, επομένως, που διαπλάθεται μέσα από την εκπαίδευση και η μνήμη για όσα έγιναν στην Κύπρο, είναι το όπλο για την διεκδίκηση της ιστορικής αλήθειας. Και το όπλο αυτό, το κατέχει, η νέα γενιά.
Η τουρκική κυβέρνηση, διεκδικεί απροκάλυπτα την υπόλοιπη Κύπρο, χωρίς να θέλει να συσχετιστεί με την ευρωπαϊκή ένωση, ενώ η προπαγάνδα στην τουρκική πλευρά, βρίσκει ανταπόκριση, σε πολίτες που έχουν έρθει από τα βάθη της ανατολής και δεν έχουν καμμιά επαφή με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και τους θεσμούς.Παράλληλα αναπτύσσει μια εθνική πολιτική στοχευμένη στη γαλάζια πατρίδα. Για τη Τουρκία, η Ελλάδα είναι ένας ιστορικός εχθρός. Παρόλες τις κατευναστικές πολιτικές που φαίνεται να ακολουθεί η ελληνική κυβέρνηση, η Τουρκία συνεχίζει την προπαγάνδα κατά της ιστορικής αλήθειας. Αμφισβητεί τα εγκλήματα της αλλά και το ίδιο το κυπριακό κράτος. Ουσιαστικά η Κυπριακή Δημοκρατία, είναι εντελώς εκτεθειμένη απέναντι στην προπαγάνδα της Τουρκίας αλλά και σε πιθανή νέα εισβολή. Από την άλλη η ελληνική κυβέρνηση φαίνεται πως δεν προσδοκεί την αποκατάσταση της μνήμης για το κυπριακό ζήτημα. Τ
Τη στιγμή που η Τουρκία αφισοκολλείτον Κεμάλ ως δημοκράτη και με ψυχολογική βία επιβάλλει την ταυτότητα των «τουρκοκυπρίων» ως γηγενείς πληθυσμούς, η Ελλάδα δεν διδάσκει το μέγεθος των εγκλημάτων που διέπραξε, ενώ οι εκδηλώσεις για την Κύπρο, είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Η μοναδική εκδήλωση νεολαίας που άνοιξε ξανά τον φάκελο της Κύπρου, ήταν αυτή της Ένωσης Ποντιακής Νεολαίας Αττικής ( Ε.Πο.Ν.Α.) στο Σύνταγμα. Οι υπόλοιπες ομάδες νεολαίας στην Αθήνα, πολιτικού και πολιτιστικού χαρακτήρα φαίνεται πως περιορίστηκαν στο σύνθημα δεν ξεχνώ και σε λεκτικούς συναισθηματισμούς. Δεν ξεχνώ σημαίνει διεκδικώ την αλήθεια και την δικαιοσύνη.
Δικαιοσύνη για τους χιλιάδες αγνοούμενους. Για τους γονείς, τους συζύγους, τα παιδιά, τα αδέλφια περιμένουν ακόμα να μάθουν την τύχη τους. Μέχρι και σήμερα, θάβονται μικρά τεμάχια οστών, από ομαδικούς τάφους. Άλλα τόσα βρίσκονται σε σημεία ταφής που η Τουρκία, αρνείται να αποκαλύψει.
Η Κύπρος είναι μέρος της καρδιάς της ελληνικής εθνικής συνείδησης. Είναι πατρίδα αλύτρωτη, χτυπημένη από την
στοχευμένη εθνοκάθαρση του τουρκικού επεκτατισμού Ακόμα, το ελληνικό στοιχείο, παραμένει ακόμα ζωντανό στην Κύπρο και φωνάζει «η Ρωμιοσύνη εν να χαθή, όντας ο κόσμος λείψη!».
