Με αφορμή την πολύνεκρη έκρηξη σε εργοστάσιο στα Τρίκαλα και τις δημόσιες τοποθετήσεις κυβερνητικών στελεχών πριν καν ολοκληρωθεί η δικαστική διερεύνηση, ο δικηγόρος Θανάσης Καμπαγιάννης παρεμβαίνει με μια ανάρτηση που θέτει ευθέως το ζήτημα της θεσμικής εκτροπής. Μιλά για εργατικά δυστυχήματα που δεν είναι «μεμονωμένα περιστατικά», για πολιτικές παρεμβάσεις που ασκούν πίεση στη Δικαιοσύνη και για μια πραγματικότητα που δεν πρέπει να συνηθίσουμε. Γιατί πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν ανθρώπινες ζωές — και παιδιά που περιμένουν μάταια τους γονείς τους να γυρίσουν σπίτι.
Η ανάρτηση του Θανάση Καμπαγιάννη
Γίνεται μια έκρηξη σε ένα εργοστάσιο και πέντε σπίτια χάνουν την προστάτρια και την φροντίστριά τους. Το γεγονός δεν είναι ένα “μεμονωμένο περιστατικό” αλλά σημειώνεται εν μέσω έκρηξης του αριθμού θανάτων εν ώρα εργασίας. Και ενώ τίθενται τα αυτονόητα ερωτήματα στη δημόσια σφαίρα για την ενδελεχή διερεύνηση των αιτίων και των πιθανών ποινικών ευθυνών, βγαίνει ο διαβόητος Υπουργός της κυβέρνησης και γνωματεύει: “εγώ πάντως μια χαρά το θυμάμαι το εργοστάσιο επί ημερών μου, γίνανε όλοι οι έλεγχοι” (πετάει βέβαια και ένα “να δούμε τι θα πει η Πυροσβεστική” για το ξεκάρφωμα). Ακολουθούν οι καταγγελίες που όλοι γνωρίζουμε για τη διαρροή υγραερίου, οι αναφερόμενες ποινικές διώξεις για ανθρωποκτονίες από αμέλεια, έκρηξη, κλπ, και σήμερα τα δημοσιεύματα ότι “στον χώρο της εγκατάστασης δεν υπήρχαν τοποθετημένοι αισθητήρες για να ανιχνεύσουν τυχόν διαρροή αερίου στον χώρο της εγκατάστασης” (Γ. Σουλιώτης, Καθημερινή, 28.1.2026).
Ας το ξαναπούμε γιατί λόγω μιθριδατισμού και έκθεσης στον ζόφο της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας επί κυβερνήσεως Κυριάκου Μητσοτάκη κινδυνεύουμε να συνηθίσουμε:
Η τοποθέτηση του Υπουργού αποτελεί ευθεία παρέμβαση της εκτελεστικής εξουσίας στο έργο της δικαστικής διερεύνησης. Ο εισαγγελέας και ο ανακριτής που χρεώνεται ή θα χρεωθεί την υπόθεση γνωρίζει ότι η προϊστάμενη αρχή του έχει διοριστεί από το Υπουργικό Συμβούλιο του οποίου μέλος είναι ο γνωμοδοτών Υπουργός. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο εισαγγελέας ή/και ο ανακριτής δεν θα κάνει το έργο του. Σημαίνει όμως ότι καλείται να το φέρει εις πέρας σε καθεστώς πίεσης. Κάποιοι αντέχουν αυτή τη πίεση και κάποιοι όχι.
Και το γεγονός της δημόσιας αυτής τοποθέτησης του εκάστοτε Υπουργού, δεν είναι και αυτό μεμονωμένο περιστατικό. Είτε είσαι ελεγχόμενος εργοδότης είτε εμπλεκόμενος Υπουργός είτε διωκόμενος αστυνομικός είτε είτε είτε, αυτή η κυβέρνηση έχει ένα θλιβερό ρεκόρ, με αποκορύφωμα τον ίδιο τον Πρωθυπουργό και τις συνεντεύξεις του μετά τα Τέμπη, δημόσιων δηλώσεων-παρεμβάσεων μελών της στο έργο της δικαστικής διερεύνησης, ακόμα και πριν αυτή ξεκινήσει.
Είναι μια καταθλιπτική πραγματικότητα. Αλλά δεν πρέπει να τη συνηθίσουμε και δεν πρέπει να σταματήσουμε να την καταγγέλλουμε. Μας το ζητάνε χωρίς λόγια τα μάτια των παιδιών των πέντε εργατριών στα Τρίκαλα που δεν γύρισαν σπίτι.
