Το Superfast IV, πρώην Hellenic Spirit, γλιστρούσε ήρεμα ανάμεσα στον δίαυλο της Ιθάκης και της μικροσκοπικής, αγέρωχης Άτοκου, ένα απόγευμα Δεκεμβρίου που μοιάζει να κρατά την αναπνοή του. Η κακοκαιρία είχε για λίγο σωπάσει∙ τα κύματα είχαν μαζέψει την ορμή τους, σαν να ήθελαν κι αυτά να αφήσουν το πλοίο να περάσει με ευλάβεια μπροστά από την πατρίδα του πολυμήχανου Οδυσσέα.
Το φως, απαλό και χρυσοκόκκινο, έπεφτε πάνω στις λαμαρίνες του πλοίου και τις έκανε να λαμπυρίζουν σαν ναύτες που φοράνε τα καλά τους για μια τελετουργική υπόκλιση. Το Superfast IV έγερνε διακριτικά προς την πλευρά της Ιθάκης∙ ένα χαιρετισμό που δεν μεταφέρει μόνο ατσάλι και μηχανές, αλλά και την αίσθηση ότι κάθε ταξίδι, μικρό ή μεγάλο, πάντα επιστρέφει νοερά στις ρίζες του.
Στο Ιόνιο, ακόμη και ένα πλοίο σαν το Superfast IV, με όλη τη δύναμη και το βάρος του, μεταμορφώνεται. Γίνεται ταξιδιώτης ταπεινός, προσκυνητής ενός πανάρχαιου τοπίου που δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα. Το λιόγερμα αγγίζει τα νερά σαν ζωγράφος που ξέρει καλά το πινέλο του, ενώ τα νησιά, άλλα μακρινά κι άλλα κοντινά, στέκουν σαν φρουροί των μυστικών της θάλασσας.
Η Ιθάκη, με το βλέμμα στραμμένο πάντα προς το πέλαγος, υποδέχεται κάθε πέρασμα σαν μια υπόμνηση του αιώνιου νόστου, της επιστροφής που σημαδεύει κάθε άνθρωπο. Κι η Άτοκος, μικρή αλλά αγέρωχη, στέκει σαν πέτρινη σκιά που θυμίζει ότι η γαλήνη και η αγριάδα μπορούν να συνυπάρχουν στη ραχοκοκαλιά του ίδιου πελάγους.
Η μαγεία του Ιονίου βρίσκεται ακριβώς εκεί:
Στη στιγμή που ο άνεμος αλλάζει και φέρνει μεθυστικά το άρωμα του χειμώνα.
Στο φως που ταξιδεύει πάνω στις ρότες των πλοίων.
Οι πλαγιές της Ιθάκης υψώνονταν απέναντι σιωπηλές, τυλιγμένες σε χειμωνιάτικη γαλήνη. Σαν να αναγνώριζαν στο μεγάλο καράβι έναν παλιό γνώριμο της θάλασσας. Κι εκείνο, περνώντας σταθερά με την κομψότητα της ναυτιλίας που ξέρει τη μοίρα της, έστελνε ένα χαιρετισμό σε έναν τόπο όπου η Ιστορία συναντά την ποίηση και η νοσταλγία γίνεται πυξίδα.
Σε αυτή τη σύντομη ανάπαυλα της φύσης, το πλοίο δεν έμοιαζε απλώς να ταξιδεύει. Έμοιαζε να αφουγκράζεται. Να ακούει τον μύθο που ανασαίνει ανάμεσα στα βράχια, τον ψίθυρο των ανέμων που ακόμη μιλούν για τον ήρωα που γύρισε σπίτι μετά από χρόνια θαλασσινών δοκιμασιών.
Και καθώς το Superfast IV απομακρυνόταν αργά, άφηνε πίσω του μια αίσθηση συγκίνησης∙ ότι στη θάλασσα του Ιονίου, κάθε πλοίο που περνά γίνεται για μια στιγμή κομμάτι του ίδιου αιώνιου ταξιδιού. Ότι κάθε απόπλους, κάθε προσέγγιση, κάθε χαιρετισμός προς την Ιθάκη, είναι μια υπενθύμιση πως όλοι, όπως ο Οδυσσέας, κουβαλάμε μέσα μας έναν προορισμό που μας καλεί να γυρίσουμε
