Ο Κόλπος Αφαλών ξύπνησε ντυμένος στα πράσινα, σαν να τον άγγιξε το ίδιο το φως της αυγής και να τον μεταμόρφωσε. Η καταιγίδα της νύχτας πέρασε σαν άγριο όνειρο· οι θυελλώδεις βοριάδες σάρωσαν το Ιόνιο, ανακάτεψαν κύματα και σύννεφα, έσβησαν τον ορίζοντα και άφησαν πίσω τους μια σιωπή γεμάτη υπόσχεση.
Κι όταν το πρωί άνοιξε τα μάτια του, η θάλασσα άλλαξε διάθεση. Το βαθύ μπλε έγινε πράσινο σμαραγδένιο, σαν να καθρεφτίστηκε μέσα του η γη, τα βράχια και οι ελιές που αγκαλιάζουν την ακτή. Το νερό γαλήνεψε, μα κρατούσε ακόμη μέσα του τη μνήμη της νύχτας, ένα απαλό κύμα που ψιθυρίζει ιστορίες για ανέμους και αστραπές.
Στον κόλπο απλώθηκε μια παράξενη ηρεμία· εκείνη η σιωπή που γεννιέται μόνο μετά τη θύελλα. Σαν να σταμάτησε ο χρόνος για λίγο, για να θαυμάσει το χρώμα, το φως και τη γαλήνη που επιστρέφει. Και η Ιθάκη, πιστή στη μαγεία της, χάρισε ακόμη μία εικόνα που μοιάζει με υπόσχεση: πως μετά από κάθε φουρτούνα, η ομορφιά βρίσκει πάντα τρόπο να ανθίζει.
