Κάπου στα 90s. Μια μέρα σαν κι αυτή, που η ζέστη σε χτυπούσε κατακούτελα και δεν υπήρχε τίποτα καλύτερο από το να τρέξεις στο περίπτερο της γειτονιάς. Το χέρι γεμάτο κέρματα, η καρδιά γεμάτη χαρά, και το βλέμμα καρφωμένο στη βιτρίνα με τα παγωτά.
Έπαιρνες το αγαπημένο σου — ξυλάκι, χωνάκι, πολύχρωμο κυπελλάκι — και έλιωνε λίγο πριν προλάβεις να το απολαύσεις. Ήταν οι γεύσεις, τα γέλια, τα ποδήλατα, οι φιλίες του καλοκαιριού.
Ήταν τότε…
Ήταν τότε που οι φιλίες ήταν αληθινές.
Ήταν τότε που μοιραζόσουν το παγωτό μαζί με τους φίλους σου, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Ήταν τότε που η χαρά κρυβόταν σε μικρά πράγματα: σε μια μπουκιά παγωτό, σε ένα γέλιο, σε ένα βλέμμα.
Θέλω και τα 90s. Θέλω και το παγωτό. Θέλω εκείνα τα καλοκαίρια. Τώρα.
