Νυχτερινή ρέμβη στο μπαλκόνι των Κεραμειών… τόσο αλλόκοτα ήσυχο για Αύγουστο μήνα.
… Λίγες ώρες πριν, περίσσεια συγκίνηση στην παράσταση “Έτσι κι αλλιώς”… συγκίνηση κι ελπίδα όταν βλέπεις νέα παιδιά να ανοίγουν τα φτερά τους με τόση τρυφερότητα, ευαισθησία, αλλά και αρμονία και σκηνική οικονομία… όλα έδεσαν τόσο γλυκά, η δραματουργία, η χορογραφία, οι ερμηνείες των χορευτριών, τα σκηνικά και τα κοστούμια…
… και συγκίνηση για τις τόσες κουβέντες και αγκαλιές με τα παιδιά μας, παλιότερα και τωρινά, συμμετέχοντες και θεατές του έργου… Τί κάνεις; πού είσαι τώρα; πώς άλλαξες… Η χαρά να σε πλησιάζουν και να σου μιλούν, είτε έχεις να τα δεις ένα μήνα είτε χρόνια…
… και λίγο πριν την παράσταση, καθ’οδόν για το Αργοστόλι, μια υπέροχη κουβέντα με μια υπέροχη γιαγιά ετών 97 που με το πείσμα και το Π της ήρθε νσ δει την παράσταση.
“Δεν στενοχωριεμαι ούτε για αυτά που έγιναν ούτε για αυτά που δεν έγιναν. Και θα ζήσω. Η αδελφούλα μου (εφυγε πρόσφατα) τα μάζευε όλα μέσα της… μα τίποτα δεν φτιάχνεις έτσι.”
“Είναι στον άνθρωπο”, απάντησα. “Κι εγώ τα μαζεύω όλα μέσα μου”.
“Πρέπει να το αλλάξεις .. είσαι και μορφωμένος άνθρωπος”, μου αντέτεινε εμφατικά.
“Πρέπει. Θα προσπαθήσω”…
Δεν άργησα να πατήσω την υπόσχεση. Όσο προχωράει το βράδυ, η ψυχή μου, δίχως να λησμονά την ομορφιά και την τόση αγάπη της βραδιάς, συλλογιέται ένα απ’όλα τα παιδιά… ένα, που δεν ήρθε κοντά σαν τα άλλα, ένα, με το οποίο το μόνο που ανταλλάξαμε ήταν ένας τυπικός χαιρετισμός.
Ίσως επειδή όσοι κάνουμε αυτή τη δουλειά ξέρουμε πως η αγκαλιά του δασκάλου είναι τόσο μεγάλη που χωράει όλα του τα παιδιά. Και πως αν του λείψει έστω κι ένα, η αγκαλιά του μοιάζει αδειανή.
Ηλίας Τουμασάτος
