Μια σπάνια φωτογραφία–ιστορικό ντοκουμέντο μάς ταξιδεύει εξήντα χρόνια πίσω, στα Τζαννάτα Πόρου Κεφαλληνίας, όπως τα αποκαλούσαν οι παλιοί. Τη φωτογραφία τράβηξε ο μεγάλος Τζαννιώτης φωτογράφος Διονύσιος Γουλιμής και αποτυπώνει τον πρώτο κατάπλου του πλοίου «Άννα Μαρία» στο λιμάνι του Πόρου, τη Δευτέρα του Πάσχα, τον Απρίλιο του 1965 — σε μια εποχή που ο τόπος άρχιζε δειλά να ανοίγεται προς την ανάπτυξη και την ακτοπλοϊκή σύνδεση.
Το πλοίο προσέγγισε το κεφαλόσκαλο του παλιού μώλου, ενός έργου που δημιουργήθηκε σε διαδοχικές φάσεις, μέσα από επεκτάσεις του παλιού εγγλέζικου μώλου. Η πρώτη επέκταση τοποθετείται γύρω στο 1930 και η δεύτερη περίπου το 1960, διαμορφώνοντας τη μορφή που γνωρίζουμε σχεδόν μέχρι σήμερα. Εκεί, σε έναν μικρό και απαιτητικό χώρο, χρειάστηκε μεγάλη ναυτοσύνη και επιδεξιότητα από τον πλοίαρχο για να δέσει το «Άννα Μαρία».
Το δρομολόγιο του πλοίου ήταν Πάτρα – Πόρος – Ζάκυνθος, ωστόσο, σύμφωνα με μαρτυρίες, η παρουσία του στον Πόρο δεν κράτησε πάνω από έναν μήνα. Για το λιμάνι του Πόρου πραγματοποιήθηκαν μόλις τρία ή τέσσερα δρομολόγια, ενώ στο τελευταίο, οι επιβάτες αναγκάστηκαν να αποβιβαστούν με βάρκα. Ο σκληρός ανταγωνισμός με το πλοίο «Κεφαλληνία», σε συνδυασμό με τα μειονεκτήματα της γραμμής, αποδείχθηκε καθοριστικός.
Σύντομα το «Άννα Μαρία» αποσύρθηκε, μετονομάστηκε σε «Μεγαλόχαρη» και μετανάστευσε στο Αιγαίο, εξυπηρετώντας δρομολόγια από Πόρτο Ράφτη και αργότερα Ραφήνα προς Άνδρο και Τήνο. Στη συνέχεια πέρασε στην εταιρεία των υιών του Λουκά Νομικού και ταξίδεψε από το λιμάνι του Βόλου προς τα νησιά των Βορείων Σποράδων.
Αν το «Άννα Μαρία» δεν είχε φύγει τόσο άρον-άρον από τη γραμμή, ίσως η ιστορία να είχε γραφτεί διαφορετικά: τόσο για την ανάπτυξη του Πόρου όσο και για την ακτοπλοϊκή συγκοινωνία της Κεφαλονιάς συνολικά. Ο ανταγωνισμός είναι πάντα προτιμότερος από τα μονοπώλια — και αυτό ο Πόρος δεν το ξέχασε ποτέ.
Χρειάστηκε να περάσουν δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια για να δρομολογηθεί ξανά πλοίο από την Κυλλήνη προς τον Πόρο, αφήνοντας ένα μεγάλο κενό στη θαλάσσια σύνδεση της περιοχής.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσοι διατηρούν ζωντανή τη μνήμη του τόπου.
Πηγή ανάρτησης: Antonis Lazaris
