Στο Ρούδι, στην κορυφή του Γιουπάρι, εκεί όπου το βλέμμα αγκαλιάζει τη φύση και ο χρόνος μοιάζει να κυλά αλλιώς, στο Καλύβι του Σίμου, η παρέα του Μπάμπη Βασιλάτου και του Γιώργου Ποταμιάνου έκοψε τη βασιλόπιτα για τον νέο χρόνο με έναν τρόπο ξεχωριστό, αυθεντικό και βαθιά ανθρώπινο.
Μακριά από φώτα, αίθουσες και τυπικότητες, η υποδοχή της νέας χρονιάς έγινε εκεί όπου χτυπά η καρδιά του βουνού. Μαζί τους φίλοι ελεύθεροι ορειβάτες, με τον Μάκη Λαμπίρη, άνθρωποι που αγαπούν πραγματικά τη φύση και την επιλέγουν όχι ως σκηνικό, αλλά ως τρόπο ζωής. Η βασιλόπιτα κόπηκε πάνω στο βουνό που αγαπούν και λατρεύουν, μέσα σε ένα περιβάλλον που δεν χαρίζεται αλλά ανταμείβει όσους το σέβονται.
Στο Καλύβι του Σίμου συναντήθηκαν οικογένειες με παιδιά, νεαροί ορειβάτες, νέοι που αγαπούν το μότο κρος και την ελευθερία της κίνησης στο χώμα και την πέτρα. Όλοι διαφορετικοί, αλλά με έναν κοινό παρονομαστή: την αγάπη για το βουνό, για την απλότητα, για την αλήθεια της ζωής μακριά από το επιφανειακό και το εύκολο.
Η μέρα ήταν ηλιόλουστη, με τη θερμοκρασία λίγο πάνω από τους 3 βαθμούς. Το κρύο δεν αστειευόταν, όμως δεν τρόμαζε κανέναν. Το τσιπουράκι ζέστανε τις καρδιές, τα χαμόγελα ήρθαν αυθόρμητα και η παραδοσιακή γίδα βραστή, μαγειρεμένη με μεράκι, έδεσε την παρέα γύρω από τη φωτιά, όπως παλιά. Εκεί που οι κουβέντες έχουν νόημα, τα γέλια βγαίνουν αβίαστα και οι σιωπές είναι γεμάτες.
Ήταν μια εμπειρία που δύσκολα περιγράφεται με λόγια. Μια εμπειρία αυθεντικότητας, συντροφικότητας και ουσίας. Χρόνια είχα να βιώσω κάτι τόσο αληθινό, με ανθρώπους καθαρούς, χωρίς ρόλους και προσωπείο. Μια υπενθύμιση ότι η πραγματική πολυτέλεια βρίσκεται στη φύση, στην παρέα και στις απλές στιγμές που μένουν χαραγμένες στη μνήμη.
Αυτές οι στιγμές είναι που δίνουν νόημα στον χρόνο. Και αυτές είναι που κάνουν το νέο έτος να ξεκινά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο: με καθαρό αέρα, ζεστές καρδιές και ανθρώπους που ξέρουν τι σημαίνει να ζεις.
Και όσο η μέρα προχωρούσε, τόσο γινόταν πιο καθαρό πως αυτό που εκτυλισσόταν στο Καλύβι του Σίμου δεν ήταν απλώς μια εκδρομή ή μια εθιμοτυπική κοπή βασιλόπιτας. Ήταν μια επιστροφή στις ρίζες. Ένα άτυπο αντάμωμα ανθρώπων που δεν χρειάζονται πολλά για να νιώσουν πλήρεις, γιατί κουβαλούν μέσα τους την ουσία της συνύπαρξης και του σεβασμού.
Το βουνό, αυστηρό και γενναιόδωρο μαζί, λειτουργούσε σαν φυσικό φίλτρο. Εκεί δεν χωρούν επιδείξεις, ούτε ψεύτικες συμπεριφορές. Όποιος ανεβαίνει, το κάνει με κόπο, με υπομονή και με αποδοχή των ορίων του. Και ίσως γι’ αυτό οι άνθρωποι που συναντιούνται σε τέτοια μέρη αποκτούν έναν σιωπηλό κώδικα επικοινωνίας, μια βαθύτερη κατανόηση ο ένας για τον άλλον.
Οι μεγαλύτεροι μετέφεραν εμπειρίες και ιστορίες, οι νεότεροι άκουγαν και μάθαιναν, όχι από υποχρέωση αλλά από σεβασμό. Τα παιδιά έτρεχαν ελεύθερα, χωρίς οθόνες και περιορισμούς, μαθαίνοντας ασυναίσθητα τι σημαίνει φύση, αντοχή, συνεργασία. Εκεί, πάνω στο Γιουπάρι, η ζωή έδειχνε το πιο καθαρό της πρόσωπο.
Τέτοιες στιγμές δεν γράφονται εύκολα σε ημερολόγια ούτε χωρούν σε φωτογραφίες. Μένουν χαραγμένες μέσα σου, σαν μια ήσυχη δύναμη που σε συνοδεύει όταν επιστρέφεις στην καθημερινότητα. Σε κάνουν να θυμάσαι ότι υπάρχει κι ένας άλλος ρυθμός ζωής, πιο ανθρώπινος, πιο αληθινός.
Και ίσως τελικά αυτή να είναι η πραγματική μοναδικότητα αυτής της εμπειρίας: ότι δεν χρειάστηκε τίποτα περισσότερο από ανθρώπους με καθαρές προθέσεις, ένα βουνό που τους φιλοξένησε και την κοινή ανάγκη να μοιραστούν τη στιγμή. Έτσι υποδέχτηκαν τον νέο χρόνο. Όχι με θόρυβο, αλλά με ουσία. Όχι με επιφάνεια, αλλά με βάθος. Και αυτό είναι που κάνει τέτοιες στιγμές ανεκτίμητες.
