Η βαθιά μελαγχολία και η γαλήνη του χειμωνιάτικου Φισκάρδου μοιάζουν με έναν αργό, εσωτερικό χορό· έναν χορό του έρωτα της ψυχής, χωρίς μουσική, μόνο με ανάσες και σιωπές.
Ο Φεβρουάριος εδώ είναι δύσκολος. Θλιμμένος. Κι ας πλησιάζει η άνοιξη. Τα φωτάκια που άναψαν παλεύουν να σπάσουν τη μαυρίλα του καιρού και της καρδιάς, όμως ο ουρανός και η θάλασσα φορούν βαριά πέπλα, πιο δυνατά από κάθε προσδοκία. Το κοσμοπολίτικο Φισκάρδο του καλοκαιριού μοιάζει μακρινή ανάμνηση. Τον χειμώνα απογυμνώνεται, στέκεται γυμνό, ειλικρινές, σχεδόν αυστηρό.
Υπάρχουν μέρες που η εικόνα του αγγίζει την εγκατάλειψη. Σαν να το καταράστηκε ο μεθυσμένος θεός του καλοκαιριού και το άφησε μόνο, με ελάχιστους ανθρώπους να περπατούν αργά, μετρημένα, αναπολώντας τις λαμπερές εποχές και περιμένοντας υπομονετικά τις επόμενες. Είναι δύσκολος ο χειμώνας εδώ. Και το νιώθεις.
Δεν είχα ξαναβρεθεί στο Φισκάρδο Φεβρουάριο. Μέχρι τώρα το γνώριζα ως τα μέσα Οκτώβρη, τότε που όλα ήταν ακόμα γλυκά, που αγκάλιαζες τη γαλήνη και προχωρούσες μαζί της, σαν σε έναν ήσυχο, τρυφερό χορό. Τον Φεβρουάριο όμως όλα ήταν αλλιώς. Και να με συγχωρούν οι άνθρωποί του, μα ένιωσα ένα σφίξιμο στην ψυχή, ένα μαντήλι μελαγχολίας να σφίγγει τον λαιμό.
Ήταν άραγε η ερημιά που τσίριζε και κραύγαζε, που κουνούσε το δάχτυλο και φύσαγε μαυρίλα στο πρόσωπο; Ήταν τα κλειστά μαγαζιά, οι έρημοι δρόμοι, η απουσία των γνώριμων θορύβων του καλοκαιριού; Ίσως όλα μαζί. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σιωπή, ένιωθα μαγεμένος.
Στις ερημιές του, εκεί όπου η παραδοσιακή αρχιτεκτονική, τα βενετσιάνικα αρχοντικά, τα παστέλ χρώματα και τα πλακόστρωτα δρομάκια συνθέτουν ένα τοπίο διαχρονικής ομορφιάς, γεννιέται μια άλλη αγάπη. Μια αγάπη πιο βαθιά, πιο ειλικρινής. Ένας τόπος που δεν σου φωνάζει να τον αγαπήσεις — απλώς σε αφήνει να μείνεις. Και τότε, δεν θέλεις να φύγεις ποτέ.
