Λίγο πριν ξεσπάσει η αποψινή καταιγίδα, ο ουρανός άναψε σαν σκηνή θεάτρου. Οι αστραπές χάραζαν το σκοτάδι με κοφτές, ασημένιες πινελιές, και οι κεραυνοί έκαναν τη νύχτα να ανασαίνει σαν ζωντανό πλάσμα. Για λίγα δευτερόλεπτα, η χερσόνησος της Παλλικής και το Ληξούρι φωτίστηκαν ολόκληρα, σαν να τα χάιδευε ένα φως που έρχεται από άλλον κόσμο.
Στο βάθος, ο φάρος των Αγίων Θεοδώρων στεκόταν ακίνητος, ένα μικρό λευκό σημάδι μέσα στο θυμωμένο μπλε του ουρανού. Κάθε αστραπή τον αγκάλιαζε για μια στιγμή, τον έκανε να λάμπει σαν να ξυπνούσε από βαθύ ύπνο. Κι ύστερα πάλι σκοτάδι. Και πάλι φως. Ένας ρυθμός αρχέγονος, σαν ανάσα της ίδιας της γης.
Η φύση, σε αυτές τις στιγμές, δεν είναι απλώς όμορφη. Είναι μεγαλοπρεπής. Είναι αλήθεια. Είναι η υπενθύμιση ότι κάτω από τον θόρυβο της καθημερινότητας υπάρχει ένας κόσμος που συνεχίζει να δημιουργεί θαύματα, ακόμη κι όταν εμείς δεν τα κοιτάμε.
Και απόψε, πριν πέσει η βροχή, ο ουρανός άνοιξε για λίγο, μόνο για να μας δείξει πως η ομορφιά δεν χρειάζεται ήλιο για να υπάρξει. Αρκεί μια αστραπή.
