Το Αργοστόλι έζησε μια βραδιά που θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη του, μια βραδιά όπου η μουσική έγινε γιορτή και η γιορτή μεταμορφώθηκε σε καθαρή μαγεία. Ο Κωστής Μαραβέγιας, με την ανεξάντλητη ζωντάνια και τη χαρακτηριστική του αύρα, έκλεισε τις φετινές καρναβαλικές εκδηλώσεις με έναν τρόπο που μόνο εκείνος ξέρει: με χαμόγελο, ρυθμό, χιούμορ και μια σκηνική παρουσία που μοιάζει να φωτίζει τον χώρο πριν καν ανάψουν τα φώτα.
Από την πρώτη στιγμή που ανέβηκε στη σκηνή, η πόλη ένιωσε πως κάτι ξεχωριστό ξεκινούσε. Η φωνή του, ζεστή και παιχνιδιάρικη, αγκάλιασε το κοινό, ενώ ο ήχος του —εκείνο το μοναδικό κράμα μεσογειακής ανεμελιάς, βαλκανικής έντασης, τζαζ ευαισθησίας και bossa nova γλυκύτητας— απλώθηκε πάνω από το Αργοστόλι σαν πολύχρωμο πέπλο. Ο κόσμος τραγουδούσε, χόρευε, γελούσε, άφηνε για λίγο πίσω του την καθημερινότητα και γινόταν μέρος μιας μεγάλης, ενωμένης παρέας.
Ο Μαραβέγιας δεν τραγούδησε απλώς. Έπαιξε, αστειεύτηκε, μίλησε, επικοινώνησε. Έκανε το κοινό να νιώσει ότι η σκηνή δεν ήταν μια απόσταση, αλλά μια γέφυρα. Μια γέφυρα που ένωνε όλους όσοι βρέθηκαν εκεί, μικρούς και μεγάλους, καρναβαλιστές και θεατές, ανθρώπους που ήρθαν για να διασκεδάσουν και τελικά βρέθηκαν να ζουν μια εμπειρία.
Καθώς η νύχτα προχωρούσε, η ατμόσφαιρα γινόταν όλο και πιο ηλεκτρισμένη. Τα φώτα, τα χρώματα, οι φωνές, τα χαμόγελα — όλα έδεναν σε μια εικόνα που θύμιζε παλιές, αληθινές γιορτές. Εκείνες που δεν χρειάζονται τίποτα παραπάνω από έναν καλό καλλιτέχνη και έναν κόσμο έτοιμο να αφεθεί.
