«Ο Θάνατος της Βασίλισσας»: Η συγκλονιστική ιστορία μιας υπεραιωνόβιας βελανιδιάς στην Κεφαλονιά

Η σιωπή μιας Βασίλισσας: Το τελευταίο ταξίδι μιας αιωνόβιας βελανιδιάς—Η συγκινητική ανάρτηση του Μάκη Νεόφυτου`

Η φύση της Κεφαλονιάς κρύβει ιστορίες που δεν γράφτηκαν ποτέ σε βιβλία, αλλά είναι χαραγμένες στους κορμούς των αιωνόβιων δέντρων, στα βουνά και στα οροπέδια του νησιού. Κάθε γέρικο δέντρο αποτελεί έναν σιωπηλό μάρτυρα του χρόνου, έχοντας αντέξει καταιγίδες, κεραυνούς, χιόνια και αμέτρητες εποχές.

Με μια ιδιαίτερα συγκινητική και ποιητική ανάρτηση, ο Μάκης Νεόφυτος περιγράφει τη συνάντησή του με μια υπεραιωνόβια βασιλική βελανιδιά στο οροπέδιο (Ν)Υπολά, που πλέον κείτεται πεσμένη στο έδαφος. Μέσα από τις λέξεις του, η «Βασίλισσα» δεν είναι απλώς ένα δέντρο που ολοκλήρωσε τον κύκλο της ζωής του, αλλά ένα διαχρονικό σύμβολο δύναμης, αντοχής και μεγαλείου, που εξακολουθεί να επιβάλλει τον σεβασμό ακόμη και μετά την πτώση της.

Ακολουθεί η ανάρτηση του Μάκη Νεόφυτου:

Ο θάνατος της Βασίλισσας.
Στο οροπέδιο (Ν)Υπολά, συναντήσαμε μια Βασίλισσα.
Μόνο που η Βασίλισσα ήταν πεσμένη.
Ένας υπεραιωνόβιος γίγαντας, μια πελώρια βασιλική βελανιδιά, πεσμένη στο έδαφος, σαν να βλέπεις έναν αρχαίο πολεμιστή που σωριάστηκε μετά από μια γιγαντομαχία αιώνων.
Σταθήκαμε δίπλα στα πελώρια κλωνάρια της, αγγίξαμε το ξερό, σμιλεμένο ξύλο της και τις βαθιές της κουφάλες.
Ακόμα και νεκρό, το κορμί της είναι ένα αριστούργημα της φύσης. Οι αληθινοί γίγαντες του νησιού μας, ακόμα κι όταν πέφτουν, δεν χάνουν τη μεγαλοπρέπειά τους.
Ποιος ξέρει τι μάχες έδωσε με τα στοιχεία της φύσης. Ισως κάποιος κεραυνός που διάλεξε το ψηλότερο σημείο του οροπεδίου για να ξεσπάσει την οργή του την έριξε στη γη. Ίσως νικήθηκε από κάποια αρρώστια, η μπορεί απλά να γέρασε και κουρασμένη από το βάρος των εκατοντάδων χρόνων της να παραδόθηκε ήσυχα στη γη.
Όμως, ετούτη η πεσμένη Βασίλισσα κυβερνάει ακόμα.
Παρόλο που έπεσε, η επικράτειά της παραμένει δική της.
Το τεράστιο, καθαρό «αλώνι» που απλωνόταν από κάτω της, εκεί που κάποτε η σκιά από τη πυκνή της φυλλωσιά δεν άφηνε τίποτα να φυτρώσει, μένει ακόμα ελεύθερο. Κανένα περνάρι, κανένα άλλο δέντρο δεν έχει τολμήσει να φυτρώσει εκεί, να πατήσει την επικράτειά της.
Το έδαφος παραμένει ελεύθερο, καθαρό, σαν να δείχνει σεβασμό.
Νεκρή, σμιλεμένη από τον χρόνο, τον ήλιο και τη βροχή, στέκει σαν ένα απόκοσμο, φυσικό γλυπτό να θυμίζει πως κάποιοι κύκλοι δεν κλείνουν ποτέ πραγματικά. Απλά αλλάζουν μορφή και συνεχίζουν να επιβάλλονται στο τοπίο με τη σιωπή τους.