«Οι φωνές δεν σιωπούν» στο Βαλλιάνειο Γυμνάσιο Κεραμειών – 32 μαθητές ζωντάνεψαν τη μνήμη των αγωνιστών κατά της χούντας, σε μια συγκλονιστική εκδήλωση υπό την καθοδήγηση της Σοφίας Νεοφύτου[pics&vid]

Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευματικής Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση / ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη.

Υπάρχουν σχολικές εκδηλώσεις που ολοκληρώνονται με το τελευταίο χειροκρότημα. Και υπάρχουν στιγμές που συνεχίζουν να ζουν μέσα μας, γιατί καταφέρνουν να αγγίξουν βαθιά την ψυχή, να ξυπνήσουν μνήμες και να θυμίσουν πως η ιστορία δεν είναι απλώς σελίδες ενός βιβλίου. Είναι άνθρωποι, πρόσωπα, θυσίες, αγώνες και φωνές που δεν πρέπει ποτέ να ξεχαστούν.

Μια τέτοια ξεχωριστή στιγμή έζησε το Βαλλιάνειο Γυμνάσιο Κεραμειών μέσα από την εκδήλωση μνήμης και τιμής με τίτλο «Οι φωνές δεν σιωπούν», αφιερωμένη σε εκείνους που αντιστάθηκαν στην απριλιανή δικτατορία, βασανίστηκαν, διώχθηκαν και θυσιάστηκαν για την ελευθερία και τη δημοκρατία.

Πρωταγωνιστές ήταν 32 μαθήτριες και μαθητές του Ομίλου Δημιουργικής Έκφρασης, οι οποίοι, με την καθοδήγηση της φιλολόγου τους, Σοφίας Νεοφύτου, παρουσίασαν μια εκδήλωση με βαθιά ιστορικό, παιδαγωγικό και ανθρώπινο περιεχόμενο. Τα παιδιά δεν περιορίστηκαν σε μια τυπική σχολική αναφορά στην επέτειο του Πολυτεχνείου. Έγιναν οι ίδιοι φορείς της μνήμης. Δανείστηκαν τις φωνές τους σε πέντε ανθρώπους που πλήρωσαν με τη ζωή τους, με βασανιστήρια και με ανείπωτο πόνο την αντίστασή τους στη χούντα.

Και αυτό ακριβώς ήταν το μεγάλο επίτευγμα της εκδήλωσης: οι μαθητές δεν απήγγειλαν απλώς ιστορικά γεγονότα. Προσπάθησαν να μεταφέρουν στο σήμερα τον φόβο, την αγωνία, το θάρρος και την αξιοπρέπεια ανθρώπων που αρνήθηκαν να υποταχθούν.

Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσαν τα βιντεοσκοπημένα μηνύματα ανθρώπων που συνδέονται άμεσα με τα πρόσωπα της ιστορίας. Συγκεκριμένα, μήνυμα απέστειλε ο Στάθης Παναγούλης, αδελφός του Αλέξανδρου Παναγούλη, η ηθοποιός Αμαλία Αρσένη, ανιψιά της Κίττυς Αρσένη, η Χάρις Κομνηνού, αδελφή του 16χρονου Διομήδη Κομνηνού, καθώς και ο Στέλιος Μυρογιάννης, πρώτος εξάδελφος του Μιχάλη Μυρογιάννη. Τα μηνύματά τους έδωσαν στην εκδήλωση μια ξεχωριστή ανθρώπινη διάσταση, καθώς η ιστορική μνήμη μεταφέρθηκε μέσα από τις φωνές συγγενών και ανθρώπων που κρατούν ζωντανή την προσωπική μαρτυρία.

Η Σοφία Νεοφύτου αξίζει ξεχωριστή αναφορά και αναγνώριση. Με τη δουλειά, την ευαισθησία και την παιδαγωγική της προσέγγιση, κατάφερε να μετατρέψει την ιστορική γνώση σε βίωμα και την επέτειο σε μια ζωντανή εμπειρία για τους μαθητές. Τους έδωσε την ευκαιρία να προσεγγίσουν την Ιστορία όχι ως μια υποχρέωση του σχολικού προγράμματος, αλλά ως ευθύνη απέναντι στην αλήθεια, στη δημοκρατία και στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Η παρουσία των 32 παιδιών ήταν πραγματικά εξαιρετική. Με σοβαρότητα, συγκέντρωση, εκφραστικότητα και αξιοσημείωτη ωριμότητα, κράτησαν ζωντανό το ενδιαφέρον και τη συγκίνηση σε κάθε δρώμενο. Οι φωνές τους απέκτησαν βάρος, οι λέξεις τους έγιναν μαρτυρίες και η σκηνική τους παρουσία έδειξε πως, όταν οι νέοι άνθρωποι προσεγγίζουν την ιστορία με ουσιαστική καθοδήγηση, μπορούν να μεταφέρουν μηνύματα που ξεπερνούν τα όρια μιας σχολικής αίθουσας.

Πέντε ιστορικές μορφές βρέθηκαν στο επίκεντρο της εκδήλωσης.

Πρώτος, ο Κώστας Γεωργάκης, ο Κερκυραίος φοιτητής που το 1970 αυτοπυρπολήθηκε στη Γένοβα, σε μια πράξη διαμαρτυρίας ενάντια στη δικτατορία, θέλοντας να κάνει γνωστό διεθνώς το δράμα του ελληνικού λαού. Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσε το βιντεοσκοπημένο μήνυμα του ερευνητή, συγγραφέα και εκδότη Κώστα Παπούτση, το οποίο μεταδόθηκε από το μνήμα του Γεωργάκη στην Κέρκυρα.

Ακολούθησε ο Αλέξανδρος Παναγούλης, ο αγωνιστής που επιχείρησε να δολοφονήσει τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο στις 13 Αυγούστου 1968, συνελήφθη και υπέστη φρικτά βασανιστήρια. Ακόμη και μέσα στη φυλακή, μετέτρεψε τον πόνο σε ποίηση, γράφοντας στίχους στις γάζες και στους τοίχους με σπιρτόξυλα βουτηγμένα στο αίμα των πληγών του. Για εκείνον μίλησε με βιντεοσκοπημένο μήνυμα ο αδελφός του, Στάθης Παναγούλης, ο οποίος γνώρισε και ο ίδιος τη βία της δικτατορίας στα χέρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ.

Ξεχωριστή θέση είχε η Κίττυ Αρσένη, η Κεφαλονίτισσα ηθοποιός με την έντονη αντιδικτατορική δράση, που βασανίστηκε στη διαβόητη οδό Μπουμπουλίνας και κατέγραψε την εμπειρία της στο βιβλίο «Μπουμπουλίνας 18». Η μαρτυρία της είχε συμπεριληφθεί στην έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης για την ελληνική υπόθεση. Η ανιψιά της, ηθοποιός Αμαλία Αρσένη, έστειλε βιντεοσκοπημένο μήνυμα και παρουσίασε με καθηλωτικό τρόπο απόσπασμα από τον θεατρικό μονόλογο «Μπουμπουλίνας 18». Η παρουσία της έδωσε ιδιαίτερη δύναμη σε αυτή τη σύνδεση της τοπικής ιστορίας με τη συλλογική μνήμη.

Η τέταρτη ιστορία ήταν εκείνη του Μιχάλη Μυρογιάννη, του μόλις 20 ετών ηλεκτρολόγου από τη Μυτιλήνη, που δολοφονήθηκε έξω από το Πολυτεχνείο από τον ταγματάρχη Νικόλαο Ντερτιλή. Από τη Μυτιλήνη, δίπλα στην προτομή του, έστειλε το δικό του μήνυμα ο πρώτος εξάδελφός του, Στέλιος Μυρογιάννης.

Και τέλος, ο Διομήδης Κομνηνός, ο 16χρονος μαθητής που έπεσε νεκρός από σφαίρα έξω από το Πολυτεχνείο. Η αδελφή του, Χάρις Κομνηνού, απέστειλε βιντεοσκοπημένο μήνυμα, μεταφέροντας τη μνήμη του αδελφού της σε μια νέα γενιά που δεν τον γνώρισε, αλλά έχει χρέος να θυμάται.

Τα πέντε δρώμενα πλαισιώθηκαν από λιτές ιστορικές αφηγήσεις σε μορφή ημερολογίου, αποσπάσματα ποιημάτων και φωτογραφικό υλικό, μέρος του οποίου παραχώρησαν ο Κώστας Παπούτσης για τον Κώστα Γεωργάκη και η Χάρις Κομνηνού για τον αδελφό της, Διομήδη.

Η συγκίνηση μεγάλωσε ακόμη περισσότερο με τη συμμετοχή της πολυμελούς χορωδίας του σχολείου, υπό την καθοδήγηση της μουσικού Κατερίνας Μόκα. Με τραγούδια σπουδαίων Ελλήνων δημιουργών, η χορωδία ολοκλήρωνε κάθε δρώμενο, ενώ πιάνο, αρμόνιο, κιθάρες και μεταλλόφωνο έδιναν τη δική τους μουσική διάσταση σε αυτή την ξεχωριστή παρουσίαση.

Ιδιαίτερα δυνατή ήταν η κορύφωση του πέμπτου δρώμενου. Η φωνή του Διομήδη Κομνηνού έδωσε τη θέση της στις φωνές των μαθητών, των φοιτητών και των εργατών που ξεσηκώθηκαν τον Νοέμβριο του 1973. Τέσσερις μαθήτριες έκλεισαν τη σκηνή με έναν λιτό, αλλά στιβαρό χορό, ως φόρο τιμής στους νέους ανθρώπους που ύψωσαν το ανάστημά τους απέναντι στη δικτατορία.

Και τότε ήρθε ο επίλογος. Όλα τα παιδιά συγκεντρώθηκαν σε ημικύκλιο. Μετά το μήνυμα «ΕΜΕΙΣ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ. ΕΜΕΙΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ», άνοιξαν ένα πανό με τη φράση:

«ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ».

Ήταν μια στιγμή που συμπύκνωσε ολόκληρο το νόημα της εκδήλωσης. Μια εικόνα με παιδιά που δεν γύρισαν την πλάτη στην Ιστορία, αλλά στάθηκαν απέναντί της με σεβασμό, γνώση και ευθύνη.

Η σημερινή εκδήλωση αποτέλεσε τη συνέχεια της δράσης του σχολείου για τα μαρτυρικά χωριά, με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου. Και οι δύο πρωτοβουλίες είχαν κοινό στόχο: να αναδείξουν το σκληρό πρόσωπο του φασισμού, της βίας και της τυραννίας. Όπως επισημάνθηκε και στο μήνυμα της εκδήλωσης, σε μια εποχή που η φασιστική ρητορική επιχειρεί να απευθυνθεί στη νέα γενιά μέσα από λαϊκιστικά συνθήματα, παραχαράξεις της Ιστορίας και τραμπουκισμούς, η ευθύνη της εκπαίδευσης να κρατά ζωντανή την ιστορική μνήμη γίνεται ακόμη μεγαλύτερη.

Στο Βαλλιάνειο Γυμνάσιο Κεραμειών, η Ιστορία δεν έμεινε κλεισμένη στα βιβλία. Πήρε φωνή μέσα από 32 παιδιά. Και η Σοφία Νεοφύτου, μαζί με τους μαθητές της, απέδειξε πως το σχολείο μπορεί να είναι κάτι πολύ περισσότερο από χώρος μετάδοσης γνώσεων: μπορεί να είναι χώρος μνήμης, ελευθερίας, δημοκρατίας και ανθρωπιάς.

Γιατί οι φωνές εκείνων που αγωνίστηκαν δεν σιωπούν, όσο υπάρχουν νέοι άνθρωποι που τις ακούν, τις τιμούν και συνεχίζουν να μιλούν γι’ αυτές.

Όλες τις φωτογραφίες της εκδήλωσης μπορείτε να τις δείτε στην σελίδα του kefaloniafocus στο Facebook:https://www.facebook.com/kefaloniafocus

spot_img
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΑΡΘΡΑ

ΣΧΟΛΙΑ ΧΡΗΣΤΩΝ

spot_img
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ