Ταρκασάτα: Εκεί όπου ο χρόνος σταμάτησε τον Αύγουστο του 1953 – Ένα ταξίδι στα πέτρινα απομεινάρια ενός χωριού που δεν επέστρεψε ποτέ στη ζωή

Απαγορεύεται από το δίκαιο της Πνευματικής Ιδιοκτησίας η καθ΄οιονδήποτε τρόπο παράνομη χρήση / ιδιοποίηση του παρόντος, με βαρύτατες αστικές και ποινικές κυρώσεις για τον παραβάτη.

Η παρέα του Μπάμπη Βασιλάτου και του Μάκη Νεόφυτου ανέβηκε σήμερα στα Ταρκασάτα της Πυλάρου. Εκεί όπου κάποτε χτυπούσε η καρδιά ενός μικρού χωριού και σήμερα η σιωπή έχει πάρει τη θέση των ανθρώπινων φωνών. Ένας τόπος που δεν ξεχάστηκε, ακόμη κι αν εγκαταλείφθηκε.

Σήμερα ανεβήκαμε στα Ταρκασάτα. Ένα χωριό-φάντασμα, κρυμμένο στις πλαγιές της Πυλάρου, ένας τόπος που κουβαλά στις πέτρες του μια ολόκληρη ζωή, μια ιστορία και μια μεγάλη πληγή. Ένα χωριό που υπήρχε πριν από τους καταστροφικούς σεισμούς του Αυγούστου του 1953, αλλά δεν κατάφερε ποτέ να ξαναγεννηθεί από τα συντρίμμια του.

Τα Ταρκασάτα δεν είναι απλώς ένας εγκαταλελειμμένος οικισμός. Είναι ένα κομμάτι της παλιάς Κεφαλονιάς που έμεινε πίσω στον χρόνο. Ένας τόπος όπου η φύση έχει αρχίσει να σκεπάζει όσα άφησαν πίσω τους οι άνθρωποι, χωρίς όμως να μπορεί να σβήσει τις μνήμες.

Πριν από τον σεισμό, εδώ υπήρχαν σπίτια, οικογένειες, καθημερινές συνήθειες, χαρές και δυσκολίες. Σύμφωνα με ιστορικές αναφορές, στην απογραφή του 1889 τα Ταρκασάτα αριθμούσαν 108 κατοίκους, 51 άνδρες και 57 γυναίκες. Πίσω από αυτόν τον αριθμό βρίσκονταν άνθρωποι που είχαν χτίσει τη ζωή τους σε αυτόν τον τόπο, που καλλιεργούσαν τη γη, φρόντιζαν τα σπίτια τους και μεγάλωναν τα παιδιά τους.

Και ύστερα ήρθε ο Αύγουστος του 1953.

Οι διαδοχικοί μεγάλοι σεισμοί που έπληξαν τα Ιόνια Νησιά, με αποκορύφωμα τη δόνηση των 7,2 Ρίχτερ στις 12 Αυγούστου, άλλαξαν για πάντα την όψη της Κεφαλονιάς. Σπίτια κατέρρευσαν, χωριά καταστράφηκαν και ολόκληρες κοινότητες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις πατρογονικές τους εστίες. Για τα Ταρκασάτα, εκείνη η καταστροφή αποδείχθηκε το τέλος μιας εποχής. Το χωριό δεν ξαναχτίστηκε και οι άνθρωποί του δεν επέστρεψαν για να ξαναδώσουν ζωή στα σπίτια που άφησαν πίσω.

Σήμερα, περπατώντας ανάμεσα στα ερείπια, προσπαθείς να ανασυνθέσεις την εικόνα εκείνης της ζωής. Ξεχωρίζεις πεσμένους τοίχους, πέτρινα ανώφλια, παλιούς φούρνους όπου κάποτε ψηνόταν το ψωμί της οικογένειας, στέρνες που συγκέντρωναν το πολύτιμο νερό και αλώνια που θυμίζουν τον μόχθο των ανθρώπων της υπαίθρου.

Ένα πανέμορφο παλιό δρομάκι διασχίζει τον οικισμό, περνά από σπίτι σε σπίτι και οδηγεί προς την παλιά πλατεία, την εκκλησία και τα χωράφια. Ένα δρομάκι που κάποτε δεν ήταν έρημο. Πάνω στις πέτρες του περπατούσαν άνθρωποι, συναντιόνταν γείτονες, έπαιζαν παιδιά, ακούγονταν καλημέρες και συζητήσεις. Σήμερα, τα βήματά μας είναι ίσως από τους ελάχιστους ήχους που διακόπτουν τη σιωπή του.

Ένα-δύο κτίσματα στέκουν ακόμη όρθια, βαριά λαβωμένα από τον χρόνο και τους σεισμούς. Τα υπόλοιπα έχουν καταρρεύσει, αφήνοντας πίσω τους πέτρες, ανοίγματα παραθύρων που δεν κοιτούν πια σε κανέναν δρόμο και τοίχους που μοιάζουν να κρατούν μέσα τους τις τελευταίες ανάσες ενός ολόκληρου χωριού.

Το σκηνικό είναι πραγματικά κινηματογραφικό. Όμως εδώ δεν πρόκειται για σκηνικό ταινίας. Είναι η πραγματική ιστορία ανθρώπων που είδαν μέσα σε λίγες στιγμές τον κόσμο τους να γκρεμίζεται.

Και καθώς περπατάς ανάμεσα στα χαλάσματα, αν κλείσεις για λίγο τα μάτια, η φαντασία σε μεταφέρει πίσω σε εκείνες τις τραγικές ώρες. Σχεδόν νιώθεις πως ακούς τις φωνές των ανθρώπων, τις αγωνιώδεις εκκλήσεις, τα κλάματα των παιδιών, τα βήματα εκείνων που έτρεχαν να προστατεύσουν τις οικογένειές τους, να βρουν τους δικούς τους και να σώσουν ό,τι μπορούσαν από το βιός τους.

Ίσως κάποιος να έφυγε από εδώ πιστεύοντας πως θα επέστρεφε σύντομα. Ίσως κάποιος να κράτησε για χρόνια το κλειδί ενός σπιτιού που δεν άνοιξε ποτέ ξανά. Ίσως κάποιοι να θυμούνταν μέχρι το τέλος της ζωής τους την αυλή, τον φούρνο, το μονοπάτι, την εκκλησία και τους ανθρώπους που άφησαν πίσω.

Αυτές είναι οι πιο βαριές απώλειες ενός τόπου. Όχι μόνο τα σπίτια που γκρεμίστηκαν, αλλά οι ζωές που διακόπηκαν, οι γειτονιές που διαλύθηκαν, οι μνήμες που σκορπίστηκαν μακριά από τον τόπο τους.

Τα Ταρκασάτα σήμερα δεν έχουν κατοίκους. Έχουν όμως φωνή. Μιλούν μέσα από τις πέτρες, τα ερείπια, τα παλιά περάσματα και τις στέρνες. Μας θυμίζουν πως κάθε εγκαταλελειμμένο σπίτι υπήρξε κάποτε ένα ζωντανό σπίτι και πως πίσω από κάθε χαλάσμα κρύβεται μια ανθρώπινη ιστορία.

Φεύγοντας, δεν παίρνεις μαζί σου απλώς εικόνες από ένα παλιό χωριό. Παίρνεις μια περίεργη συγκίνηση και την αίσθηση πως περπάτησες για λίγο μέσα στις αναμνήσεις ανθρώπων που ίσως δεν γνώρισες ποτέ.

Γιατί τα Ταρκασάτα μπορεί να χάθηκαν από τον χάρτη της καθημερινότητας, δεν χάθηκαν όμως από την ιστορία της Πυλάρου και της Κεφαλονιάς.

Κάποια χωριά δεν πεθαίνουν ποτέ. Μένουν εκεί, σιωπηλά, περιμένοντας κάποιον να περπατήσει ξανά στα μονοπάτια τους, να κοιτάξει τις πέτρες τους και να θυμηθεί πως κάποτε είχαν ζωή.

spot_img
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img

ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΑΡΘΡΑ

ΣΧΟΛΙΑ ΧΡΗΣΤΩΝ

spot_img
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ