Στα τέλη της δεκαετίας του ’70, σε μια εποχή που ο ελληνικός κινηματογράφος είχε ήδη γράψει τη δική του χρυσή ιστορία, μια φωτογραφία κατέγραψε μια στιγμή που σήμερα μοιάζει σχεδόν μυθική: η Αλίκη Βουγιουκλάκη και η Τζένη Καρέζη, οι δύο απόλυτες πρωταγωνίστριες του ελληνικού σινεμά, ποζάρουν δίπλα στον Γιάννη Πάριο, τον τραγουδιστή που εκείνη την περίοδο ανέβαινε με ασύλληπτη ταχύτητα και γινόταν η νέα μεγάλη φωνή της χώρας.
Η Αλίκη υπήρξε από τις πρώτες που πίστεψαν στο ταλέντο του. Τον ξεχώρισε από τα πρώτα του βήματα, τον στήριξε, τον θαύμασε και δεν το έκρυψε ποτέ. Η σχέση τους δεν ήταν απλώς φιλική· ήταν μια σχέση αλληλοεκτίμησης, καλλιτεχνικής χημείας και βαθιάς ανθρώπινης σύνδεσης.
Η συνεργασία τους άφησε το αποτύπωμά της στη δισκογραφία: το 1980 ο Πάριος έγραψε τραγούδια για τον δίσκο της Αλίκης «Σήμερα γεννιέμαι ξανά», έναν δίσκο που σηματοδότησε μια νέα δημιουργική περίοδο για την ίδια. Λίγα χρόνια αργότερα, οι δυο τους θα ενώσουν ξανά τις φωνές τους στο ντουέτο «Ο δικός μου δρόμος», ένα τραγούδι που αγαπήθηκε ιδιαίτερα από το κοινό και παραμένει μέχρι σήμερα μια από τις πιο τρυφερές στιγμές της κοινής τους πορείας.
Και ύστερα ήρθε εκείνη η αυθόρμητη, σχεδόν μαγική στιγμή του 1986. Στην ζωντανή εκπομπή της ΕΡΤ «Τα Κυριακάτικα», με τον Δημήτρη Κωνσταντάρα και την Έλενα Ακρίτα, η Αλίκη και ο Πάριος βρέθηκαν ξανά μαζί. Χωρίς πρόβα, χωρίς προετοιμασία, χωρίς σκηνοθεσία. Μόνο δύο καλλιτέχνες που αγαπιούνταν και σέβονταν ο ένας τον άλλον. Εκεί, μπροστά στο κοινό, τραγούδησαν το «Πιο καλή η μοναξιά», το τραγούδι που είχε γράψει ο τότε εννιάχρονος Χάρης Βαρθακούρης και είχε πρωτοερμηνεύσει μαζί με τον πατέρα του στο άλμπουμ του 1984. Μια στιγμή αυθεντική, ανθρώπινη, που έμεινε χαραγμένη στη μνήμη όσων την είδαν.
Ήταν η συνάντηση τριών θρύλων: των δύο ιερών τεράτων του ελληνικού κινηματογράφου και ενός από τους πιο εμβληματικούς τραγουδιστές της χώρας. Μια εποχή, μια γενιά, μια Ελλάδα που δεν υπάρχει πια — αλλά ζει μέσα από αυτές τις εικόνες, τις φωνές και τις ιστορίες που συνεχίζουν να συγκινούν.
